அன்பைத் தேடி..

வாழ்வில் திரும்ப பார்க்க விரும்பாத சில கணங்கள் இருக்கும். ஆனால் யாருமே வாழ விரும்பாத ஒரு வாழ்வு என்னவென்றால் மன பிறழ் நிலையில் வாழ்வதாகும்.

ஒரு புத்தகத்தில் உள்ள கடின பக்கங்களை கூட நம்மால் பொறுமையாக படிக்க முடியாத கால வேகத்தில் ஓடிக்கொண்டு இருக்கிறோம்.  ஆனால் நான் சந்தித்த ஒரு கடின நாள் மனதை விட்டு அகலாமல்.

அந்த அன்பான இடம்  மயிலாடுதுறையில் இருக்கிறது. நுழைந்தவுடன் வாயிலில் சில குழந்தைகள்..அம்மாவை சுற்றி சுற்றி வந்தன..ஒரு கைக்குழந்தை அவர் கையை விட்டுப் போகவில்லை. அவர் கலா அம்மா. அப்படியே உள்ளே ஒரு குழந்தைக்கு பூப்ய்த்து நீராட்டு விழா நடந்தது..அந்த அலங்காரத்தை தொட்டு தொட்டு அந்த பெண் ரசித்துக் கொண்டுருந்தார்.  அன்றைக்கு ஸ்நாக்ஸ் பரிமாறப்பட்டது அந்த சிறு கூட்டத்துக்கு மட்டும். ..ஆனால் அந்த பெண் குழந்தைக்கு இவர்கள் மட்டுமே சொந்தங்கள்.மகிழ்ச்சியுடன்  அவளுக்கு எல்லாம் செய்தனர். நாங்களும் ஆசி செய்து..மஞ்சள், குங்குமம் இட்டோம்.

அக்கா நிறைய சொல்லுவாள் அப்பொழுதெல்லாம் உணராத விஷயத்தை   நேரே சென்றபொழுது மனம் நெகிழ, அதிர உணர்ந்தேன். பலர் வீட்டால் புறகணிக்கபட்டவர்கள்..பலருக்கு விலாசமே அன்பகம். இங்கு இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் மன நலம் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள்..

இன்னொரு அறையில் வலதுப் புறத்தில் வரிசையாக குழந்தைகள் படுக்க வைக்கபட்டு இருந்தன..அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தாய் வடிவில் ஒருவர்..ஊட்டிக்கொண்டும், துடைத்துக் கொண்டும் , வெறுமே மடியில் கிடத்திக் கொண்டும் இருந்தனர். மலம் போக வேண்டும் என்ற உந்துதல், உணர்வுகள் இல்லாத குழந்தைகள்..குழந்தைகள் என்று சொல்வதுக் கூட தவறு..பலர் சிறுவர்கள்..ஆறு வயது, ஏழு வயதுக்கு கூட வளர்ச்சி இல்லாமல் குழந்தையாகவே இருந்தனர். அவர்கள் திரும்ப திரும்ப கழிப்பது, வாய் ஒழுகுவது என்றபடியே இருந்தனர்..பொறுமையாக அந்த வாசனைகளை பொறுத்துக்கொண்டு ஒரு தாய் போல் அங்கு சேவை செய்பவர்களை பார்த்தப்பொழுது தாய்மை எல்லாம் புனிதமே அல்ல என்று தோன்றியது..

பிசியோதெரபி அறைகள்....சாதரணமானவரை பயிற்சி செய்ய வைப்பதே கடினம்..இந்த குழந்தைகளை? ஆனால் அவர்களை நடக்க வைத்து சாதரணமாக ஆக்கிய பல வெற்றிக் கதைகளை கேட்கும் பொழுது வலி நல்லது என்பதின் மகத்துவமும்..இடைவிடாத கடின முயற்சியின் வெற்றி பற்றி நமபிக்கையும் வந்தது.

எல்லாருக்கும் கல்வி வகுப்பும் யார் யாருக்கு எந்தளவுக்கு முடியுமோ அந்தளவுக்கு பாடத்திட்டமும், கைப் பயிற்சிகளும் இருந்தன. ஒவ்வொன்றையும் மனம் ஒப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தது..ஒரு குழந்தையை சரியாக படிக்க உக்கார வைப்பதைக் கூட பெரிய வேலையாக உணரும் என்னை என்னவோ செய்தது..அந்த இடம்..

அடுத்து ஒரு பெரிய அறை..சிறுவர்கள்..கிட்டத்தட்ட அடைத்து வைக்கப்பட்டு இருப்பதுப் போல தோற்றம்..ஆனால் ஒரு ஒழுங்கு, அமைதி..அவர்களை கட்டுக்குள் கொண்டு வருவது..நினைத்தாலே கலங்கியது.மிக புத்திசாலியான அதிக கேள்விகள் கேட்கும் சிறுவனைப் பார்த்து ஏன் இவன் எங்கே என்று கேட்டப் பொழுது..அப்போ அப்போ மனம் பிறழுமாம்..அப்பொழுது தன்னை தானே காயப்படுத்திக் கொள்வானாம். தலையில் சில காயங்களும்..மனம் கசிந்து உருகியது..உணர்வுகள் மோதியதில் ஏன் நாம் இங்கு இருக்க வேண்டும்?  ஓடிவிடுவோமே இந்த இடத்தை விட்டு என்று தோன்றியது..அந்தளவுக்கு கனத்த  உணர்வுகள்..

ஊரை விட்டு ஓடி வந்தவர்கள், பேருந்து நிலையத்தில் மீட்கப் பட்டவர்கள்..வயதான பெண்கள், வெளியே பாதுகாப்பு இல்லாததால் அங்கேயே இருப்பவர்கள்..

ஒவ்வொரு முறையும் அக்கா பன் வாங்கி செல்வாள்..அதற்கு எத்தனை ஆசை..ஓடி வந்து வாங்கிக் கொண்டார்கள்..தினசரி உணவைத் தவிர ஸ்நாக்ஸ் என்றால் என்ன என்று அறியாத பல குழந்தைகள்..பன் மட்டும்தான் செரிமானம் ஆகும் பலருக்கு.


ஒரு அரை நாளை அங்கு கழிக்க மனஉறுதி  இல்லாத என்னால் அதை நிர்மாணித்த கலா, ஞானசம்பந்தம் தம்பதிகளை கையடுத்துக் கும்பிட தோன்றியது. நிஜமாக அவர்கள் காலில் விழ்ந்து ஆசி வாங்க வேண்டுமென்ற உணர்வைக் கட்டுபடுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை. வசதியாக வாழ்ந்து, சொந்த வீடு, சொத்துகளை விற்று இவர்களுக்காக வாழ்வை அர்பணித்த தம்பதிகளை பார்த்தபொழுது சின்ன சின்ன விஷயங்களுக்கு கூட அலைக்கழிக்கும் மனம் கொண்ட என்னைக் கண்டு கொஞ்சம் கூச்சம் வந்தது நிஜம்.


அவர்கள் வெளியே உதவி எதுவும் கேட்பதில்லை..ஒரு முறை தோழி பானு ரேகா சென்றுவிட்டு அவர்களுக்கு ஃபேன் போட இன்வர்ட்டர் நண்பர்கள் உதவியுடன் வழங்கினார்.

பல குழந்தைகளுக்கு இட்லியை ஊறவைப்பது கடினம் என்பதால் அக்கா  உதவிகள் மூலம் நெஸ்டம் ரைஸ் மாதம் ஆயிரம் ரூபாய்க்கு வாங்கி தருகிறார்கள்..ஓரளவுக்கு..ஒப்பேத்த முடியும்..இதைப் பற்றி நண்பர் ராஜா கே.வி இடம் தெரிவித்தேன்..உடனே மாதம் ஆயிரம் ரூபாய் வழந்குவதாக ஒப்புக் கொண்டார். ஆனால் இன்னும் நெஸ்டம் ரைஸ் தேவைப் படுகிறது. வாங்கிக் கொடுத்தால்.அந்த சிறப்பு குழந்தைகளுக்கு உணவு எளிதாக இருக்கும். மாதம் ஆயிரம் என்பது நமக்கு ஒரு வேளை ஹோட்டல் உணவு..ஆனால் அந்த சிறப்பு குழந்தைகளுக்கு தினசரி உணவு. மனமிருப்பவர்கள் வாங்கித் தரலாம்.

மிக்க நன்றிகள் ராஜா அவர்களுக்கு..சொன்ன அடுத்த நொடி யோசிக்காமல் உடனே உதவ முன்வந்ததில் மனதிலும் ராஜாவாக..

ஒவ்வொரு முறையும் நம்மால் முடிந்த சிறு அடி அடுத்த அடி வைக்க வேண்டும் என்றே ஆசை..இதுப் போன்று தேவைப்படுவர்களையும் கொடுக்க நினைப்பவர்களுக்கும் ஒரு பாலமாக இருக்க ஆசை. கொடுக்க மனமுள்ளவர்கள் தொடர்புக் கொள்ளலாம். 

கடைசியாக அவர்கள் பாடங்கள் பற்றிய பேசிய பொழுது..வெளி உலகில் இருக்கும் பல வார்த்தைகளுக்கு இவர்களுக்கு அர்த்தமே தெரியாது. ஒவ்வொன்றையும் விளக்க வேண்டும் என்றார்..ஒரு குழந்தை சந்தேகம் கேட்டதாம " ஊருக்கு போறதுன்னா என்ன அம்மா ? ஊர் ன்னா எப்படி இருக்கும்" னு என்று..ஊரையோ, பயணத்தையோ பார்த்திராத அக்குழந்தை..

ஒன்றா இரண்டா..நாம் வாழும் வாழ்கையின் ருசியை பத்து சதவிகிதம் கூட ருசிக்காமல்..ஆனால் வாழ அன்பான அன்பகம் கிடைத்து இருப்பதும் வரம். மனம் இன்னும் அன்பைத் தேடி..

மன வேர்ப் பிடிக்கும் கிளைகள்.

எனக்கு இங்கு வந்தபொழுது ஒரு தடுமாற்றம்.. நீங்களும் எழுதலாம் என ஒரு சிறு நம்பிக்கை விதையை விதைத்து சென்றவர் ஈரோடு கதிர்.. நன்றிகள்.

கட்டுரை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு இவர் எழுத்துகள் உதாரணம், எந்த எழுத்தும் நம் கற்பனையைத் தூண்டி காட்சிப்படுத்த வேண்டும். இவரின் ஒரு வார்த்தைக் கூட கண் முன் காட்சியைக் கொண்டு வந்து விடும். 

கட்டுரை என்றால் செய்திகள் இருக்கும், தகவல்கள், விவாதங்கள், நடைமுறைகள் என்றுப் போகும்..ஆனால் கட்டுரையைக் கவித்துவமாக படைப்பது இவருக்கு கை (கி போர்ட்) வந்தக் கலை.

எத்தனையோ வாசிக்கிறோம், கடக்கிறோம். ஆனால் ஒவ்வொன்றிலும் தனித்துவத்தை உணரச்செய்வது கதிரின் தமிழ்.

வாசிக்கும் நேரங்களில் ஒரு வார்த்தையில் சிக்குண்டு, அடுத்ததற்குப் பயணப்பட முடியாமல், அந்தக் காட்சியில் நின்று விடுவதுண்டு அது ஒரு அழகிய படக்காட்சியை ஸ்டில் போட்டுப் பார்ப்பதைப் போ. அதே சமயம் சில பாடல்களை ஒன்ஸ் மோர் போட்டுக் கேட்பதைப் போல... சில பாராக்கள் திரும்பத் திரும்ப படிக்கச்சொல்லும்..

இலக்கிய வாசிப்பு என்றால் அதன் தரத்திலும், வாசகனின் முதல் வாசிப்பு என்றால் அந்த எளிமையிலும் இருக்கும். யார் வேண்டுமானாலும் வாசித்து, எழுத்துகளோடு வசித்து பயணப்பட முடியும்.

எளிமை, அழகியல், கவித்துவம்,மென் சோகம், குறும்பு, இயல்பு எல்லாம் இருக்கும் எழுத்து..

ஒரு வரியில் புரட்டிப் போடவும், அழ வைக்கவும், இளகிடச் செய்யவும், நிமிர்ந்து உட்கார வைக்கவும், இப்படியும் இருக்கா? என யோசனை செய்யவும் வைக்கும் மாயாஜால எழுத்து..

நம் மனம் தொட்டு உலுக்கிச் செல்வது மட்டுமல்லாமல், கொஞ்சம் நல்லவழியில் மாற்றிக் கொள்ளவும், சொல்லாமல் சொல்லும் பாஸிடிவ் வரிகள் பல.

ரசனையாக எப்படியெல்லாம் இருக்க முடியும்.
அதை எப்படி அழகியலோடு வடிக்க முடியும் என்று சொல்லும் எழுத்து.

ஒரே காட்சியை ஓராயிரம் பேர் பார்த்துக் கடந்திருப்பார்கள். அது கதிரின் கண்ணில் பட்டு, கையில் வடியும் பொழுது அந்தக் காட்சி புதுவிதமாக ஆயிரக்கணகான மனதிற்குள் பயணப்பட்டிருக்கும்..

இன்னும் சொல்ல ஆயிரம் வார்த்தைகள் உண்டு. அவை புத்தக விமர்சனத்திற்காக சேமித்து வைத்திருக்கிறேன்.

மிக்க மகிழ்ச்சி.
புத்தகம் போடும் கணங்கள் இன்னும் ஐம்பது முறையாவது அமைய இது தொடக்கமாக அமையட்டும்.

இனி வாசகர்களின் மனதில் கிளைகள் விருட்சமாகும்.

லா.ச.ரா

 லா.ச.ரா. 

பெங்களூரு நண்பர்கள் ஏற்பாட்டில் நடக்கும்  "இரண்டாம் ஞாயிறு" கூட்டம் அல்சூர் தமிழ் சங்கத்தில்..இந்த முறை லா.ச.ரா அவர்களின் மகன் சப்தரிஷி அவர்கள் பேசுவதற்கு ஏற்பாடு செய்து இருந்தார்கள்.

ஒரு அழகிய எழுத்தை வாசிக்கும் பொழுது அந்த எழுத்தாளைனை  பற்றி அறிந்துக் கொள்ளும் ஆவல் அனைவருக்கும் வரும். அதுவும் இன்றும், என்றும் மனதை பாதிக்கும் எழுத்துகளை ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன் பிறந்த மனிதர் தமிழில் எழுதி இருப்பது ..அது என்று வாசித்தாலும் அழகாக இருப்பது என்பது பெரிய விஷயம்.

தேர்ந்தெடுத்த வாசிப்புகளில் இப்பொழுதான் இறங்கி இருக்கிறேன். இதில்  லா.ச.ரா கதைகள் கொஞ்சமே வாசித்து இருப்பதால்..ஏதாவது அவரைப் பற்றி கேக்கலாம் என்று சப்தரிஷி அவர்கள் கேட்டப் பொழுது மனதில் தோன்றியது இதுதான்.. அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தில் நடக்கும் விஷயங்களைப் பற்றி மட்டும் எழுதுவதாக எனக்கு தோன்றியது ஏன் அப்படி!?  என்றுக்  கேட்டேன்..

மிக அழகான பதில்...ஒரு ஒரு ஏரோப்ளேன் பற்றி  எழுதனும்னா என்னை விட ஏரோனாடிக்கள் இஞ்சினியருக்கு விவரம் தெரியும்..எழுதினால் தவறுகள் ஆகலாம்..அவன் நாளைக் கேள்விகள் கேக்கலாம்..ஒரு குறிப்பட்ட  விஷயத்தைப் பற்றி எழுத சரியான தகவல்களுடன் அந்த துறை  ஜாம்பாவான்கள் இருப்பார்கள்..அவர்கள் எழுதட்டும்..எனக்கு தெரிந்தது இந்தக் கூட்டுக் குடும்பம், சுற்றியுள்ள மனிதர்கள்,..இவர்களின் வாழ்க்கை, அதை சார்ந்த சமூகம்..அதையே நான் பதிவு செய்கிறேன். அதே சமயத்தில் இதில் சிறப்பாக என்னால் செய்ய முடியும் என்பதை யோசிச்சு செய்கிறேன் என்பது லா.ச. ரா பதிலாக இருந்ததாக கூறினார்.

அவரிடம் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் தயாரான பதில்கள் இருப்பதாய் குறிபிட்டார். எப்படி அப்பா என்றுக் கேட்டால்..கிணற்றில் பல விஷயங்கள் விழுந்து கீழே ஆழமாக கிடக்கும்..என்றாவது மோதிரம் விழம்பொழுது பாதாள சல்லடைக் கரண்டி போட்டு எடுக்கும் பொழுது எல்லாம் வெளி வரும்..அதுப் போன்றுதான் இந்தக் கேள்விகள்..எல்லா பதில்களும் ஆழமாய் உள்ளேக் கிடக்கிறது..உன் கேள்விகள் மூலம் கொண்டு வருகிறாய் என்று சொல்வாராம்.

அவர்களின் குடும்பம் மிகப்பெரிது..கூட்டுக் குடும்பத்தின் மேல் அதிக நம்பிக்கை வைத்து இருக்கிறார். அவரின் பாற்கடல் கதையில் வருவதுப் போல கூட்டுக் குடும்பம் என்பது பாற்கடல் போல..கடைய கடைய அமிர்தம், காமதேனு, ஆலகால விஷம் எல்லாமே எது வேண்டுமானாலும் வரலாம் ..ஆனால் அது மிக முக்கியம்..என்பதுதான் அவரின் கருத்து.

அடுத்து அவரின் வாசக அனுபவம்..நாற்றம் என்ற வார்த்தையில்  மூக்கைப் பொத்திக் கொள்ள வேண்டும். மல்லிகைப் பற்றி எழுதினால் அந்த வாசனை நம்மை சூழ்ந்துக் கொள்ள வேண்டும்..நெருப்பு என்றால் வாய் வேகுமா..என்று ஒரு எழுத்தாளன் நினைக்க கூடாது..அவன் நெருப்பு என்று எழுதினால் அந்த சூடு படிப்பவர் உணர வேண்டும்...அதுவே நல்ல எழுத்து என்பதும் அவர் கருத்து.

அத்தனைப் பெரிய கூட்டுக் குடும்பத்தில் தனியே எழுத முடியாது..அவருக்கு தனிமை தேவைப் படவில்லை..குழந்தைகள் வரிசையாக ஓடி விளையாடும் பொழுது வரிசையாக பேப்பர், பேனாவை தட்டிவிட்டு செல்வார்களாம்..ஒவ்வொரு முறையும் அவர்களை கடிந்துக் கொள்ளாமல் கீழிருந்து பொறுக்கி, சரி செய்து திரும்ப எழுதுவாராம். அவர் எழுத்துக்கு தனிமை தேவைப்படவில்லை என்பதும் ஒரு நல்ல விஷயமகா தோன்றியது..

குடும்பத்துடன் மிக மிக ஆத்மார்த்தமாக இருந்து இருக்கிறார். குழந்தைகளுக்கான சுதந்திரம் என்பதில் இந்தக் காலத்தை விட தீர்மானமாக இருந்து இருக்கிறார். சிகரெட் உனக்கு கெடுதல் என்று குடிக்காவிட்டால்  மட்டுமே குடிக்க மாட்டாய்.. அப்பாக்கு பயந்து என்றால் நான் இல்லாத பொழுது துணிச்சல் வந்து குடிப்பாய் என்று கூறி இருக்கிறார்.  குழந்தைகள் சொல்வதை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் இருந்து இருக்கிறது. அவரின் குழந்தை வளர்ப்பு பற்றி கேட்டப் பொழுது..இதில் நான் செய்ய ஒன்றுமே இல்லை..நீங்கள் ஐவரும் ஒழுக்கமாய் வளர்ந்து இருப்பது எனக்கு அமைந்து இருக்கிறது. இன்னொரு விஷயம்,,,லா.ச.ரா ஆத்திகர்..அதுவும் அந்தக் காலத்திலியே அவரின் பெண் நாத்திகவாதி..எத்தனை அழகாய் சுதந்திரம் கொடுத்து இருக்கிறார். தலைப்பிரசவம்..அப்பொழுது சிசெரியேன் மிகப்பெரிய விஷயம்..தியேட்டர் வாசலில் மகளின் நெற்றியில் சுவாமி விபூதியை தடவி விட்டு..இப்பயாவது கடவுளை நம்புகிறாயா என்றுக் கேட்டு இருக்கிறார்..இல்லையப்பா இந்த நொடி வரை வரவில்லை..உள்ளே வந்தால் வெளியே வந்து சொல்கிறேன்..என்று கூறியுள்ளார்..அந்தக் கருத்தையும் ஆமோதித்து இருக்கிறார். இது இதுதான் இந்தக்  பேச்சின் பாகம் லா.ச.ரா வை என் மனதில் மிகப்பெரிய உயரத்தில் வைத்தது.

அடுத்து எம்.ஜி. யார் அவர்களின் புத்தக கலக்ஷனில் லா.ச.ரா புத்தகம் இருந்து இருக்கிறது. அதுவும் வாசிக்க மிகக் கடினமான கதை. வாத்தியார் எளிமையாக காட்டிக் கொண்டு இருக்கிறார்..ஆனால் மிக ஆழ்ந்த வாசிப்பும் அவருக்கு இருக்கிறது. அவர் வாழ்கையில் நடந்த ஒரு சம்பவம்..திருடாதே  படத்துக்கு தலைப்பு தந்த லக்ஷ்மணன் கூட விருந்து. ஜானகி அம்மையார் பரிமாறி இருக்கிறார். அப்பொழுது லக்ஷ்மணன் ஐயா இரு யுகத்துக்கு பிறகு இது நடக்கிறது என்றாராம். உடனே பையில் ஐயாயிரம் இருந்துதாம் உடனே கொடுத்தாராம். இதில் உள்ள சூட்சுமம் புரிகிறதா என்றார்சப்தரிஷி அவர்கள்....அதற்கு விளக்கமும் கொடுத்தார்..ராமன்(எம்.ஜி.ஆர்), லக்ஷம்னன் அமர ஜானகியம்மை பரிமாறுவது ராமாயணம் ஆகி இரு யுகத்துக்கும் மேல் திரும்ப நடக்கிறது  என்பதை ஒரு வாக்கியத்தில் சொல்லி இருக்கிறார்.

இதுப் போன்றுதான் அவர்கள் வீட்டிலும் பல உரையாடல்கள் இருக்கும் எனக் குறிப்பட்டார். வீட்டில் நகைச்சுவையாக சிலேடையாக பேசுவது வழக்கத்தில் இருந்து இருக்கிறது. அந்த சூழல் எல்லாம் அவரின் எழுத்துக்கு இன்னும் கைக் கொடுத்து இருப்பதாக தெரிவித்தார்.

லா.ச.ரா. இறந்தப் பொழுது சிவக்குமார் போன்ற பிரபல நட்சத்திரங்கள் வந்தப் பிறகுதான் அக்கம்பக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கு அவர் மிகப்பெரிய எழுத்தாளர் என்பதே தெரிய வந்துதாம். இதை மனதுக்கு ஏற்றுக் கொள்ள சங்கடமாக இருந்தது. என் தோழி ஒரு முறை நடிகர் செந்தில் என் தெருதான் என்று கூறினார். இன்னொரு தோழி எங்கள் பிளாட்டில்தான் இந்த நடிகை வசிக்கிறார் என்றார்.

ஆனால் மிக அருமையான எழுத்தாளரை பற்றி அவரின் அக்கம் பக்கம் எப்படி அறிந்து வைத்து இருக்கிறது என்பதைக் கேட்டு கொஞ்சம் மனம் சங்கடப்பட்டது. ஆனால் சப்த ரிஷி அவர்கள் இதையும் பாசிடிவாகத்தான் சொன்னார்.

யாரையும், எதற்கும் நொந்துக் கொள்ளாமல், கடிந்துக் கொள்ளாமல், தனக்கு எதிராக வரும் விமர்சனங்களையும் மிக எளிமையாக, நேர்மையாக கையாண்டு ஒரு பாஸிடிவ் வாழ்கையை வாழ்ந்து இருக்கிறார். பல உளவியாளர்கள் சொல்லி..பல மக்கள் செய்ய முடியாத வாழ்க்கை இவருடையது. " அக் கணத்தில் மட்டும் வாழ்வு"..எத்தனை அழகானது.

ஒரு மகனாக மட்டும் இல்லாமல் ஒரு எழுத்தாளனாக, வாசகனாக தந்தையுடன் பழகும் பாக்கியம்.. அவருக்கு  தந்தை மேல் தீராக்காதல். சிவகுமார் ஆறுதலாய் சொன்னாராம்..ஐம்பது இரண்டு வருடம் தந்தை உன்னுடன் இருந்து இருக்கிறார்.. பெரிய பாக்கியம்..நானெல்லாம் தந்தையை போட்டோவில் மட்டுமே பார்த்து இருக்கிறேன் என்று..ஐம்பது இரண்டு வருடங்கள் அவருடன் வாழ்ந்து விட்டேன்..இனி எப்படி அவரில்லாமல் என்பதுதான் என் பிரச்னையே என்று இருக்கிறார். அது சொல்லும் பொழுதே குரல் மாறி ஒலிக்கிறது..இன்னும் தந்தையை இழக்க தயாராகாத பிள்ளை மனம். எத்தனைப் பெரிய எழுத்லாராய் இருக்கலாம். இதுப் போன்ற பாசமுள்ள குழந்தைகளை வளர்த்ததே அவரின் மிகப்பெரிய வெற்றி என்று தோன்றியது.

அதுப் போல வார்த்தைகளின் காதலர். வார்த்தைகளோடு அப்படி விளையாடுவாராம். ஒரு முறை உடல்நலம் சரியில்லாதப் பொழுது எழுதும் பொறுப்பை லா.ச.ரா கடினம் என்று கூறியும் பிடிவாதமாக மகன் கேட்டு வாங்கி இருக்கிறார். இரவு இரண்டு மணிக்கு எழுந்து பத்தாவது பாராவில் இருக்கும் நான்காவது வரியை அடித்து..பதினோன்றாவது பாராவில் கடைசியில் சேரு என்பாராம். வாக்கியங்களை டைப்  அடித்து போஸ்ட் செய்து விட்டு மறந்தே போகும் எனக்கு இந்த விஷயம் வியப்பு என்பதை விட...என்ன ஒரு அர்பணிப்பு என்று யோசிக்க வைத்தது..

அடுத்து எழுத்துப் பற்றி..அவரின் எடிட்டிங் சிறப்பே அதற்க்கு மேல் ஒரு வார்த்தையைக் கூட கட் செய்ய முடியாதது என்பதே... அப்பவே ஆங்கில வார்த்தைகளை ஆங்கிலமாக எழுதும் பழக்கம் இருந்து இருக்கிறது. அதை பிரசிரிதும் இருக்கிறார்கள். விகடன் கூட விதிவிலக்கில்லாமல் பிரசுரிப்பது உண்டாம்.


நான் இங்கு..இந்த தலைப்பு லா.ச. ரா என்று மட்டும் கொடுக்க காரணம்..அவர்  ஒற்றை சொல்லில் அத்தனை அர்த்தத்தை புதைத்து வைப்பவர்..அழ, சிரிக்க, பதற வைப்பவர். ..இங்கு லா.ச. ரா என்ற ஒற்றை வார்த்தைக்கும் எத்தனை அர்த்தம் என்று அவரை வாசிப்பவர்களுக்கு புரியும்.

தந்தை, மகன் இருவருக்கும் ஒரு நாளைக்கு நானூறு பக்கங்கள் வாசிக்கும் பழக்கம் இருந்து இருக்கிறது..இன்றும் இருக்கிறது..இது சாதா, இலக்கியம் என்று ஒதுக்காமல் ஓரளவுக்கு நல்லவற்றை வாசிக்கும் பழக்கம் இருந்து இருக்கிறது .இலக்கியம் என்பது இலக்கணமில்லை என்பதும் அவர் கருத்தாம். அவருக்கு தமிழ் இலக்கணம் அத்தனை தெரியாது  என்பது கூடுதல் செய்தி.

என்னைப் பொறுத்தவரை வாசிப்பு என்பது ஒரு அனுபவம்.. ஒரு செய்தியில் கூட அந்த அனுபவம் கிடைக்கலாம். அந்த அனுபவங்களே இலக்கியம் என  நினைத்துக் கொள்வேன்.

அடுத்து வார்த்தைகளை கையாண்ட விதம்.. முதலிரவு அறையில் நுழையப் போகும் பெண் மாடிபடிக்கு கீழே நின்றுக் கொண்டு மாடியில் இருக்கும் அறைக்கு ஏறப் போகிறாள்..அவள் நினைக்கிறாள்.. "இன்றைய மாடிக்குதான் எத்தனைப் படிகள்" ..அந்த இடத்தில அந்தக் கணத்தை அழகாக குறைந்த வார்த்தைகளில் விவரித்து இருப்பதைப் பற்றி சொன்னார்.

அவரின் வார்த்தைப் போக்குப் போல அடுத்து வந்த சுஜாதாவும் சரியாக கையாண்டு இருந்தார் அதாவது விமானம் விர்ர்ர்ரென்று கிளம்பியது..போன்ற பதங்களை..

இரண்டரை நேரம் பேசியது மட்டுமில்லாமல்..இன்னும் அவரின் கதைகள், அதன் சூழல்கள் பற்றி பேசவும் அவர் தயாராக இருந்தார். அவரின் பேச்சு அவரின் தந்தை மேல் உள்ளக் காதலைப் போல தீராமல் வந்துக் கொண்டே இருந்தது.  லா. ச. ராவின் பிரமாண்டத்தில் ஒரு பகுதியை தரிசித்த மகிழ்ச்சி எங்களுக்கு..கிளம்பும் பொழுது வாசிப்பின் மேல் இன்னும் காதல் கூடி இருப்பதை மனம் உணரச் செய்தது. நன்றி..மணிகண்டனுக்கு.

கிளம்பும் பொழுது லா.ச.ரா புகைப்படம் ஒன்றை எங்களுக்கு பரிசாக வழங்கினார். காலையில் கைப்பையில் இருந்து பர்ஸ் எடுக்கும் பொழுது தட்டுப்பட அதை எடுத்து ஷோ கேசில் வைத்தேன்..ஆழமாக என்னை பார்ப்பதாக உணர்ந்தேன். இருக்கட்டும்..அவரின் எழுத்துகளை  இன்னும் நான் வாசிக்கும் வரை அப்படியே பார்க்கட்டும்.

 எதையும் பொதுமைப் படுத்துவதில் அவருக்கு ஒப்புமை இல்லை. சப்த ரிஷியும் அதையே சொன்னார். யாரையும் இப்படிதான் என்று பொதுமைப் படுத்தும் கருத்துகள் இல்லை என்றார். சுஜாதாவிடம் விஞ்ஞானி என்றால் ஏன் குறுந்தாடி, கண்ணாடி, நீளக் கோட் என்றுக் கேட்டுள்ளார்..அதற்கு என்னைப் போன்ற பல அறிவியலாளர்கள் இப்படி இல்லாமல் சாதரணமாகதான் இருக்கிறோம். இதெல்லாம் மீடியா மனதில் பதிய வைத்த விஷயங்கள்..என்று விளக்கியதாக தெரிவித்தார், ஆனால் அவரே பேச்சின் நடுவில் நான் கிராமத்துக்காரி என்றவுடன் அதிர்ச்சியாக நேரடியாக மேலும், கீழும் என்னை உற்று  பார்த்துவிட்டு பார்த்தால் கொஞ்சம் கூட தெரியவில்லையே என்றார்..மனதில் கிராமத்துப் பெண் என்றால் இப்படிதான் என்ற பதிவில் இருந்து அவரால் கூட இன்னும் மீள முடியவில்லை .இந்த சமூகத்தில் ஆழமாக சில விஷயங்கள் பதிந்து உள்ளன. எத்தனைப் படித்தவர்களாலும் அதில் இருந்து மீளுவது கடினம் என்று தோன்றியது.. அடுத்து கல்லூரியில் படிக்கும் மகன் இருக்கிறான் என்ற விஷயத்தையும்  சொல்லிவிட்டு வந்தேன். அவரின் கண்களில் உள்ள  ஆச்சரியத்தை ரசித்துக் கொண்டே..

இந்த சந்திப்பை இன்னும் இன்னொரு பார்வையில் வாசிக்க

http://www.nisaptham.com/2015/07/blog-post_13.html

காதல் நட்சத்திரங்கள்.

இணையத்தில் மேய்ந்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது ஒரு சைக்காலஜி பக்கத்தில் கண் நின்றது. காதலில் உள்ள உண்மை என்று வெளிநாட்டு மனவியலார் எழுதி இருந்தார்.

வெளிநாடுகளில் பொதுவாக காதலித்து, கொஞ்ச நாள் லிவிங் டுகதரில் வாழ்ந்துவிட்டு பிறகு ஒத்து வந்தால் மட்டுமே திருமணம்..சில சமயம் குழந்தைக் கூட பிறக்கும்..ஆனால் அத்தனை எளிதாக திருமணத்தில் மாட்டிக் கொள்ள மாட்டார்கள்.

பையனுடன் டூர் வந்திருந்த அமெரிக்க குழ்நதைகளுடன் டின்னர் சாப்பிட்டேன்..இத்தனை வருட திருமணம் எப்படி சாத்தியம் என்று என்னை கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டார்கள்..அதைவிட் அவர்களுக்கு பெற்றோர்கள் பார்த்து வைத்த திருமணம், டைவர்ஸ் பற்றியே நாம் யோசிக்காதது, திருமணத்தில் ஏற்படும் செலவுகள், சாஸ்திர சம்பிரதாயம் எல்லாம் வாயை பிளக்க வைத்தன..

எப்படி டேடிங் பண்ணாமல் திருமணம் செய்து கொள்ள முடியும் ..அதை அவர்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை..ஆனால் ஒரே கணவனுடன் வாழ்வது சாத்தியமா என்று என்னிடம் கேட்டப் பொழுது என் கணவருக்கு ஒரே மனைவியுடன் வாழ்வது சாத்தியம் என்னும் பொழுது எனக்கும் அது சாத்தியம் ஆகிறது..என்று சிரித்துக் கொண்டு அந்தக் கேள்வியை கடந்தேன். இதெல்லாம் பையன் சிரித்துக் கொண்டே வேடிக்கைப் பார்த்தான்..கடைசியில் அவன் எங்க வீட்டில் அம்மா அப்பாவோடு மட்டும் இருவது வருஷமா இல்லை..என் பாட்டியுடன் கூடதான் என்று சொல்ல அவர்கள் மயக்கம் போட்டு விழாத  குறை..

இந்தக் கட்டுரைக்கு வருகிறேன்..இவர் இந்திய தம்பதியை பார்த்து சந்தித்த நாளும், திருமண நாளும் ஒன்றா..அந்த ஒரு நாளில் எப்படி வாழ்கையை அர்பணிக்க முடிந்தது என்று எல்லா வெளிநாட்டவர்கள் போல கேள்விகள்..ஒரு தம்பதி இல்லை..பல இந்திய தம்பதிகள்..அதுவும் இருவது, முப்பது, நாற்பது வருடங்கள் ஒன்றாக வாழ்பவர்களை பார்த்து வியந்து இருக்கிறார்.

அனைவரும் ஒன்றுப் போல சொன்னது..பெரியவர்களுக்கு எங்களைப் பற்றி தெரியும் எனவே சரியான பொருத்தம் தேர்ந்து எடுப்பார்கள், நாங்கள் பெற்றோர் பேச்சை தட்டம்மாட்டோம், பெற்றோர்களிடம் மிகுந்த அன்பு வைத்து இருக்கிறேன்..அவர்களுக்கும் என்னிடம் அதிக அன்பு..எனவே அவர்கள் சொல்லுபவரைதான் திருமணம் செய்துக் கொண்டேன்..எங்களுக்கு எது பொருத்தம்...இந்த சமூகத்துடன் எப்படி ஒருங்கிணைந்து வாழ்வது என்பதை பற்றி பெற்றோர்கள் அனுபவபட்டவர்கள்..அவர்கள் பேச்சை கேப்பதில் தவறில்லை என்று கூறி இருக்கிறார்கள்.

ஏன் இதுப் போன்ற திருமணங்கள் கூட நிலைகின்றன..நாமே பார்த்து, வாழ்ந்து பார்த்து சென்ற திருமனங்கள் வெளிநாட்டில் நிலைப்பது இல்லை என்று யோசித்து இருக்கிறார்.

திருமணம் என்பது வெறும் அன்பு, பரிமாற்றமோ, காதல் மட்டுமே இல்லை.அது வாழ்கை முழுவதுக்கும் உள்ள கமிட்மென்ட்.என்று புரிந்துக் கொண்டுள்ளார். சமூகத்துடன் ஒன்றுப்பட்டு வாழ்வது மட்டுமில்லை..கரண்ட் பில், வீடு, குழந்தைகள் வளர்ப்பு, அதன் பள்ளிகள், தினம் உள்ள வேலை அழுத்தங்கள், பணம், சொந்தங்கள் என்று தினம் தினம் ஒன்றாக சந்திக்க ஆயிரம் விஷயங்கள் இருக்கிறது.  வெறும் உடல், மனம் மற்றும் திருமணத்துக்கு போதுமானதாக இல்லை..சூழல், வேலை, பணம், குடும்ப அனுசரணை போன்றவற்றின் துணையும் தேவையாக இருக்கிறது.

மணமக்கள் பார்த்து, பேசி, காதலித்து, குணம் அறிந்து, வாழ்ந்து பார்த்து என்று எந்த அஸ்திவாரமும் இல்லாமல்தான் இந்தியாவில் பெரும்பாலான குடும்பங்கள் ஆரம்பிக்கப் படுகின்றன. ஆனால் பெரும்பாலன வெற்றிகரமான திருமணங்களை நாம்தான் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறோம். அது எப்படி?

காதல் என்பது ஒருவருக்குள் ஒருவர் விழுவது மட்டுமில்லை. வாழ்நாள் முழுக்க கைப்பிடி துணையாக வருவது. எல்லா கஷ்ட நஷ்டங்களிலும் துணை நிற்பது. வயதாகி தளர்ந்துப் போய் நிற்கும் பொழுது கைத்தடியாக பிடித்துக் கொண்டு அனுசரணையாக நேசிப்பது. ஒரு நாளிலோ ஒரு மாதத்திலோ, ஒரு வருடத்திலோ வருவதில்லை காதல்.

ஒவ்வொரு செங்கல்லாக கட்டப்படுகிறது. மிகுந்த இறுக்கத்துடன்..ஒவ்வொரு விசேஷத்திலும், ஒவ்வொரு தினமும், ஒவ்வொரு பெரிய வெற்றிகளிலும், துணைக்கு கைக் கொடுப்பதிலும், சச்சரவுகளை தீர்த்துக் கொள்வதிலும், பிரச்னைகளை ஒன்றாக இருந்து சமாளிப்பத்திலும் ஒவ்வொரு கல்லும் இறுக்கமாக காதலுடன் தாஜ் மகாலாக வீடும், குடும்பமும்  கட்டி இணைக்கப் படுகிறது.

காதல் இல்லாமல் வாழ்க்கைக்கான உந்துதல் கிடைக்காது. காதல் மிக முக்கியம்தான். காதலை அறிந்துக் கொள்வதும்..ஆனால் இங்கு காதல் என்பது என்ன? எல்லா  கடின சூழல்களையும், காலங்களையும்  கடந்து ஒருவருக்கு ஒருவர் நானிருக்கிறேன் ஆன வயதான தம்பதிகள் கைப்பிடிக்கும் பொழுது கண்களில் மின்னும் அந்த நான்கு நட்சத்திரங்கள்தான் காதல்.

நட்பென்பது..

ஃபேஸ்புக் என்பது படைப்புக்கான தளம், வாய்ப்புக்கான தளம், பல மனிதர்களை சந்திக்கும் தளம் என்று ஆயிரம் இருந்தாலும் நான் முக்கியமாக நினைப்பது நட்புக்கான தளமாகதான்.

ஆயிரக்கணக்கான நட்புகள்..நூற்றுக்கணக்கான உள்டப்பி செய்திகள்..இதில் ஆணோ பெண்ணோ உண்மையான நட்பாக மாறுவது மிகச்சிலரே..ஏன் என்றால் நல்ல நட்பு என்பது ஒரு நாளிலோ, ஒரு மாதத்திலோ உருவாவது இல்லை. அது ஒரு ப்ராசெஸ்..சரியாக பக்குவமாக புரிதல் வளர வேண்டும்..பத்து வருடங்கள் கூட பழகலாம்.இருப்பினும...வா ..என் வீட்டு ரகசியம் மட்டுமல்ல..என்னுடைய ரகசியமும் பகிர்ந்துக் கொள்ள ஒரு தோள் ..அதுவும் சரியான தோள் வேண்டும் என்பது மிகசிலருக்கே அமைகிறது.

ஒரு நட்பூ பூக்கும், மலரும், உதிரும் காலம் தெரியாது..ஆரம்பக் கால மோகங்கள் திருமணம் மட்டுமல்ல புது நட்புக்கும் உண்டு..படிப்படியாக அது தேயும்..மறைந்து விடாமல் செய்யும் அன்பு சிலருக்கே வாய்க்கப் படுகிறது.

சில நட்புகள் வெளிநாடு வீதிகள் போல வழுக்காமல் செல்லும்..சிலதோ பல மேடுபள்ளங்களில் உருண்டு செல்லும்.இந்த கடினமான பாதையில் செல்லும் நட்புகள் இன்னும் பலமானதாக உறுதியாக மாறுகின்றன.

நேற்று அதிக நாட்கள் கழித்து தோழியை சந்தித்தப் பொழுது இதுதான் தோன்றியது. நேரம் சென்றதே தெரியவில்லை..பேசினோம் என்பதை விட அன்பு பரிமாற்றம்தான்..இத்தனை நாள் ஒருவருக்கொருவர் இருந்த சிறு தவறான் புரிதல்களை கூட உடைத்துப் போட ஒரு சந்திப்பு வழி வகுத்தது.

ஆயிரம் இருப்பினும் நேருக்கு நேர் சந்திப்பு போல எதுவும் அமைவதில்லை.. வெறும் டெக்னாலஜி தொடர்புகள் பல புரிதலின்மைக்கு வித்திடுகின்றன.

ஒரு பாடமும்..எப்படி கணவன், மனைவி உறவில் யாருக்கும் இடமில்லையோ..அதுப் போல நட்புகளின் உறவிலும் யாருக்கும் இடம் கொடுத்தால் ஒட்டகம் கூடாரம் புகுந்த கதையாக ஆகிவிடுகிறது. லேசாக தூண்டிவிட்டு நம்மிடமே வார்த்தைகளை விட்டு பாவம் என்றுக் கேட்டுகொண்டால் அதை நமதான வார்த்தைகளாக மாற்றி வம்பு செய்யவே பலருக்கு விருப்பமான பொழுதுப் போக்காக இருக்கும் என்று நேரடி வாழ்க்கையை விட இங்கு அதிகம் தெரிந்துக் கொள்ள முடிகிறது. பொறாமை என்பது எந்தளவுக்கு ஒருவரை தாக்கும் என்றும் புரிந்த இடம்.

ஒரு அற்புதமான நட்பு ஒரு அன்பான, அழகான மனதிடம் மட்டுமே அமையும். காலம் அந்த நட்பை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக செதுக்கி செல்லும். அப்படி செதுக்கி சென்ற நட்பில் முக்கியமானவர் செல்லி..

ஒரு விஷயம் என்று சொன்னால் அதை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளும் பக்குவம் அவருக்கு உண்டு..என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம்..ஆய்ந்து அறிவதில்லை..ஜட்ஜ் செய்து இது தவறு சரி என்று குற்றம் சாட்டுவதில்லை..பொறுமையாக கேட்டுக் கொண்டு அவர் கருத்தை சொல்லுவார். பெரும்பாலும் சரியாக இருக்கும்.

மிக பக்குவம் மட்டுமில்லை..மிக மிக உறுதியான அதே சமயத்தில் நகைச்சுவை மிக்க ஒரு தோழி..எதையும் மிக இலகுவாக்கும் தன்மை...தன்னுடைய கஷ்டங்களை கூட நகைச்சுவையாக்கும் சக்தி..அரிதிலும் அரிது..

எதையும் பாஸிடிவாக அணுகுவதால் அழகான வாழ்க்கை அவருக்கு...சிலர் நினைப்பார்கள்..அவர்களுக்கு மட்டும் எப்படி இப்படிப்பட்ட கஷ்டமில்லாத வாழ்க்கை என்று..அது அப்படியில்லை..வாழ்க்கையின் கடினப்பாதைகளை எளிதாக எடுத்துக்கொண்டு அதைப் பாடமாக அமைத்துக்கொண்டு நல்ல விஷயங்களை மேற்கொண்டு செல்லுவதால் மட்டுமே நல்ல வாழ்ககை அமையும்.

ஒரு நல்ல நட்பு தோள் கொடுப்பது மட்டுமல்ல..தேவையான நேரத்தில் சீரமைக்கவும் வேண்டும்..அதில் செல்லியிடம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய விஷயங்கள் அதிகம் உள்ளது.. மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு லிட்டில் இத்தாலியில் நெருக்கமான நட்பு.நேற்றும் இன்னும் அன்பாக சியாநிடி இத்தாலி வரை தொடர்ந்து இருக்கு. இந்த மூன்று வருடங்களில் செல்லியிடம் பழகியவர்கள். தங்களை மேம்படுத்திக்கொண்டு இருப்பதை கண்ணால் கண்டு இருக்கிறேன்.

தன்னிடம் பழகியவர்கள் மேம்பட வேண்டும் என்றுதான் நினைப்பார் இந்த நட்பு... ஒரு பொதுவான தோழியை நான் சந்ததிதப்பொழுதுக் கூட அவளிடம் பேசும்பொழுது மிக நுணுக்கமாக அவளுக்கு சில விஷயங்களை எடுத்து சொன்னது மிக பிடித்து இருந்தது..இதெல்லாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய விஷயம்..

அதுப்போல அந்த அந்த சம்பவத்தை, பிரச்சனையை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு அதை சுமக்காமல் வேறு நல்ல விஷயங்களில் மட்டும் கவனம் செலுத்துவது..தவறு செய்யாத மனிதர்கள் உலகத்தில் இல்லை என்பதை உணர்ந்து ஏதாவது தவறான புரிதல் இருந்தால் உடனே மன்னிப்பு கேட்கும் குணம் சமிபத்தில் யாரிடமும் கண்டது இல்லை.நான் கடினமாக முயற்சித்துக் கொண்டு இருக்கும் விஷயம்.. அவரின் தனிமை விரும்பும் பண்பை புரிந்துக் கொண்டால் மட்டுமே..அவர் ஈகோ துளியும் இல்லாமல் இப்படி இருப்பது புரியும்.

வந்த புதிதில் ஃபேஸ்புக் அதிகமாக தெரியாது..தவறான வார்த்தைகள் போஸ்ட் ல் இருந்தால் உடனே போன் வந்துவிடும்..எனக்கு மட்டுமில்லை..அவளுடைய நண்பர்களின் நலனில் அக்கறை மிக அதிகம். அதுப்போல எந்த உடையாக இருந்தாலும் அதை ஸ்டைலாக சுமந்து உடைக்கு அழகை கொடுக்கும் வெகு சிலரில் இவர் ஒருவர். அவரிடமிருந்து நான் நிறைய கற்றுக்கொண்டு இருக்கிறேன். இன்னும் இருக்கு..அது எங்களுக்கான வார்த்தைகளாக வைத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன்.

எங்களுக்கு இடையே எங்களாலும், அடுத்தவர்களாளும் எழுந்த ஆயிரமாயிரம் புகார்களை எங்களால் சரிப்படுத்திக் கொள்ள முடிந்தது மட்டுமல்லாமல்..அதை துளிக் கூட நினைக்காமல் அதை எல்லாம் ஒரு குழந்தைகளின் விளையாட்டாக, நகைச்சுவையாக கடக்க முடிந்தது எங்களின் வெற்றி என்று பெருமையாக சொல்லிக் கொள்ளலாம். முக்கியமான நண்பர்களுக்கான பாடம் என்னவென்றால் .. நீங்கள் மிஸ் பண்ணும் நண்பர் யாராக இருந்தாலும் சரியான சமயத்தில் லவ் யூ சொல்லி இணைந்து விட வேண்டும்..சில அன்பானவர்களை..நமக்கு சிறந்து ஒத்து வரும் தோழமைகளை தவறவே விடக் கூடாது.. அந்த தவறை நாங்கள் செய்யமால் இருப்பது எத்தனை சரியான விஷயம்.

எதற்காக இதை பதிய வேண்டும் என்று தோன்றலாம்....ஃபேஸ்க் கில் கிடைத்த பொக்கிஷங்களைப் பற்றி இங்கு பேசாமல் வேறு எங்கு பேச வேண்டும். யார் வேண்டுமானாலும் நடுவில் நழுவலாம்..ஆனால் தவறவிடக் கூடாது. அதில் செல்லியின் நட்பும், உறவும் மிக முக்கியம்.

அன்புப் புரிதலே புதையல். 

ஐ.டி துறையை தேர்வு செய்யலாமா? விகடனில் நான்.

ஐடி துறையைத் தேர்வு செய்யலாமா?

பொறியியல் படிக்க நினைக்கும் மாணவர்களின் முதல் சாய்ஸ்... ஐ.டி. துறை தான். ஆனால், இன்று, ஐ.டி. நிறுவனங்களில் லே ஆஃப், ஐ.டி. ஃபீல்டில் பிரஷர் அதிகம், வேலை கிடைத்தாலும் நிரந்தரமில்லை என்று பல பிரச்னைகள் விவாதிக்கப்படுகிறது. இன்னொரு பக்கம், ஐ.டி. கலாச்சாரம் என்று ஒரு தனி இனம் உருவாகி இருக்கிறது. ஏ.சி. அறை வேலை, ஆடம்பர வாழ்க்கை, கார், சொந்த ஃபிளாட், மால்களில் சினிமா மற்றும் ஷாப்பிங், வாரந்தோறும் பிக்னிக், வெளிநாட்டு புராஜெக்ட் பிளஸ் டூர், நாகரீக நட்பு வட்டம் என்று பளபள மாயை காட்டுகிறது.

அப்படி என்னதான் நடக்கிறது ஐ.டி. துறையில்...? விரிவாகச் சொல்கிறார் கல்வி ஆர்வலர் கிர்த்திகாதரன்.

‘‘கூகிள், அமேஸான் போன்ற பெரிய நிறுவனங்கள் ஏன் லட்சக்கணக்கில் சம்பளம் கொடுத்து கேம்பஸில் ‘ஃப்ரெஷர்’களை எடுக்கிறார்கள்? அனுபவம் வாய்ந்த எத்தனையோ ஆயிரக்கணக்கான ஐ.டி. மக்கள் வேலை இல்லாமல் இருக்கிறார்கள். இங்கிலாந்து, ஆஸ்திரேலியா, அமெரிக்காவில் எம்.எஸ். முடித்துவிட்டு வேலைக்கு காத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். பிறகு ஏன் நம் பொறியியல் கல்லூரிகளில் ஆளெடுக்கின்றன நிறுவனங்கள்? அதேசமயம், திருநெல்வேலியில் இருக்கும் சாதாரண கல்லூரி கூட பெரிய நிறுவனத்துக்கு ஆள் அனுப்புகிறது. ஆனால் ‘பெரிய’ கல்லூரியில் படித்து பக்காவாக ஜி.பி.ஏ. வைத்திருந்தும், சிலருக்கு வேலை கிடைக்காமல் போகிறது.

இப்படி வெளியில் இருக்கும் நமக்கு ஆயிரம் கேள்விகள். ஏன், ஐ.டி. நிறுவனத்தில் இருக்கும் பலருக்கே கூட விடை தெரிவதில்லை. 10 வருடங்கள் கழித்து திடீரென்று லே ஆஃப் ஆகும்போது, ‘ஏன்? எதற்கு? நல்லாதானே வேலை செய்தோம்?’ என்று தோன்றும். எங்கு தவறு நடந்திருக்கிறது என்று யோசிப்பதற்குள் கார் கடன், வீட்டுக் கடன் என்று சுமைகள், ஆடம்பர வாழ்க்கை செலவுகளின் அழுத்தம், திரும்ப மீள முடியாத சுழலில்  சிக்கியிருப்போம்.

கணினி அறிவியல், தகவல் தொழில்நுட்பம் துறைகளில் இன்றும் லட்சக்கணக்கான வேலை வாய்ப்புகள் இருக்கிறது. அவர்கள் தகுதி வாய்ந்தவர்களை தேடுவதற்கு கோடிக்கணக்கில் செலவழிக்கின்றனர். இங்கோ, மாணவர்கள் படித்துவிட்டு வேலையில்லாமல் இருக்கிறார்கள். எல்லா துறைகளிலும் இந்தப் பிரச்னை உண்டு. என்றாலும் ஐ.டி. துறையில் இந்த இடைவெளி அதிகமாகவே இருக்கிறது.

அப்படி என்றால் மாணவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?

முதலில், கணினியில் ஆர்வம் இருக்கும்பட்சத்திலேயே அந்தக் கோர்ஸை தேர்வு செய்ய வேண்டும். இணைய ஆர்வம் என்பது வேறு, தொழில்நுட்பத்தில் ஆர்வம் என்பது வேறு என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். கோர்ஸில் சேர்ந்ததும், மனப்பாடம் செய்து மார்க் வாங்க நினைக்கக் கூடாது. நூற்றுக்கு நூறு வாங்கும் மாணவர்களை, ‘புத்தகப் புழுவாக, வெளியுலகத்துக்குத் தகுந்தவாறு தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளாதவராக இருப்பார்களோ?’ என்று இண்டர்வியூ செய்பவர்கள் சந்தேகத்தோடு அணுகுவார்கள். அதற்காக மதிப்பெண் தேவையில்லையா என்று கேட்கக் கூடாது. மதிப்பெண் தேவை. ஆனால், அது மட்டுமே தகுதிக் காரணி இல்லை. பெங்களூரு, மும்பை, டெல்லி மாணவர்கள், சென்னை மாணவர்களை பின்னுக்குத் தள்ளுவது இந்த விஷயத்தில்தான். அவர்கள் மதிப்பெண்களுக்கு படித்தாலும், துறை சார்ந்த எல்லா விஷயங்களையும் சுயமாகக் கற்றுக் கொள்வதில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள்.

பொறியியலில் இரண்டு வகை இருக்கிறது. டெக்னிக்கல் எனப்படும் தொழில்நுட்பம், ஆராய்ச்சி தொடர்புடைய துறைகள். வெளிநாட்டில் எம்.எஸ். படிப்புகள் பல ஆராய்ச்சி தொடர்புடையதாகவே இருக்கும். முக்கியமாக பயோ டெக்னாலஜி, எலக்ட்ரானிக்ஸ் போன்றவற்றில் ஆராய்ச்சி பக்கம் மாணவர்கள் செல்கின்றனர். பயோ டெக்னாலஜி துறையில் வேலை வாய்ப்புகளை விட ஆராய்ச்சி மற்றும் ஆசிரியர் வாய்ப்புகளே அதிகம். அதே சமயம் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறைக்கு டெக்னிக்கல் அறிவு தேவை. எனவே, எந்த வழியில் செல்கிறோம் என்பது மிக முக்கியமானது.

இந்தக் காலத்தில் எல்லா மாணவர்களிடமும் லேப்டாப் இருக்கிறது. ஆனால், கேம்பசில் ஐ.டி., சி.எஸ். படித்த பல மாணவர்கள் ஒரு புரோகிராம் கூட எழுதத் தெரியாமல் இருக்கிறார்கள். ஒரளவுக்கு டெக்னிக்கல் விஷயம் தெரிந்தால் போதும்... கேம்பசில்  எடுத்துக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறார்கள். கம்யூனிக்கேஷன் ஸ்கில்ஸ், ஆங்கில அறிவு எல்லாம் மிகப்பெரிய நிறுவனத்துக்குத் தேவை. ஆனால், சிறிய ஐ.டி. நிறுவனங்கள் புரோகிராம் நன்றாக தெரிந்து, சொந்தமாக புராஜெக்ட் செய்திருந்தால், அரியர்ஸைக் கூட சில சமயங்களில் கவனிக்க மாட்டார்கள். அவர்களுக்கு தங்கள் வேலைக்குத் தகுதியாக இருக்க வேண்டும் அவ்வளவுதான். அதேபோல, ஒரு மாணவர் ஆங்கில அறிவில் பிலோ ஆவரேஜாக இருந்தாலும், நெட்வொர்க்கிங்கில் அசத்துகிறார் என்றால், அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். எனவே விஷயங்கள் முக்கியமாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

மாணவர்கள் மெருகேற வேண்டிய மூன்று விஷயங்கள்!

எதுவும் கற்றுகொள்ளாமல் வேலையில் சேரும் மாணவர்கள் நிறுவனங்கள் தயவில்தான் இருக்கவேண்டும். அவர்களாக கொடுப்பதுதான் சம்பளம். அதே சமயத்தில் முன்பே கற்றுக்கொண்டு நம் புரஃபைல் பலமாக இருக்கும்போது, நம் கையில் நம் வேலை இருக்கும். அதற்கு மூன்று விஷயங்களை முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டும்.

முதலாவது, புரோகிராம் நன்றாக எழுதத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். இங்கு மட்டும் இல்லை... அமெரிக்காவில் கூட புரோகிராமிங்-க்கு நல்ல மதிப்பு இருக்கிறது. கேம்பஸ் செல்லும் தேர்வாளர்களுக்கு, பல மாணவர்கள், ‘நான்கு வருடம் இவர்கள் என்னதான் படித்தார்கள்?’ என்ற சளிப்பைத் தருகிறார்கள். அந்தளவுக்கு, 70% ஐ.டி. மாணவர்களுக்கு புரோகிராமிங்கை முழுமையாக எழுதத் தெரிவதில்லை. தவிர, தங்களை நேர்த்தியாக வெளிப்படுத்திக்கொள்ளவும் தெரியவில்லை. 

மடியில் லேப்டாப், கையில் ஸ்மார்ட் ஃபோன், 3 ஜி நெட்வொர்க் வைத்துக்கொண்டு... நான்கு வருடம் படித்துவிட்டு ஒரு புரோகிராமிங் கூட செய்யத் தெரியவில்லையென்றால் என்ன செய்வது? எனவே, முதல் விஷயமாக ஒரு புரோகிராமிங் லாங்வேஜில் திறமை பெற்றிருக்க வேண்டும். அதில் எப்போதும் தேவை உண்டு. சோஷியல், மொபைல் துறைகளை விட குறிப்பாக அனலடிகள் மற்றும் ஈ-காமர்ஸ் எனப்படும் விற்பனைத் துறைகளில்  புரோகிராமருக்கு நல்ல வேலை கிடைக்கும். 

பழைய ஜாவா அல்லது சி என்று இல்லாமல் புதிதாக உள்ள பைதான், சி, ஜாவா ஸ்க்ரிப்ட் மற்றும் ரூபி போன்றவைகளை கற்றுக்கொள்ளலாம். வெறும் மொழியாக கற்றுக்கொள்ளாமல் அதனை செம்மையாக கோட் செய்ய அல்காரிதம்களை தெரிந்து வைத்திருப்பது நல்லது. இதனால், மெமரியை சரியான முறையில் பயன்படுத்தவும், கம்ப்யூட்டிங் சீராகச் செய்யவும் உதவும். பெரிய அளவில் பரிமாற்றம் நடக்கும்போது இதையெல்லாம் கவனிக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது. இதுபோன்று நன்றாக தேர்ச்சி பெற்று இருப்பவர்களுக்கு ஸ்டார்ட் அப் மற்றும் இ காமர்ஸ் நிறுவனங்கள் 6 முதல் 12 லட்சம் வரை சம்பளம் கொடுத்து எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

இரண்டாவது, கோடிங்கில் போட்டி வைக்கும் இணையப் பக்கத்தில் பயிற்சி பெற வேண்டும். அங்கு ஃபேஸ்புக் போல ஒரு புரொஃபைல் உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அங்கே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கற்றுக்கொள்ள முடியும். நிறைய விஷயங்கள் புரிபடும். அடுத்து ஹாகிங் (hack)  போட்டிகள், பயிற்சிகள் எல்லாம் இருக்கும். அதில் நமக்கு ரேங்கிங் கூட உண்டு. அதுவும் நமது புரொஃபைலுக்கு வலு சேர்க்கும். code chef, hake earth போன்ற இணையதளங்கள் இருக்கின்றன. தற்பொழுது பள்ளி மாணவர்கள் கூட பயிற்சி பெறுகிறார்கள்.

ஆன்லைன் டெஸ்டிங் வளர்ந்து வருவதால் மைக்ரோசாஃப்ட், ஃபேஸ்புக் போன்றவை உலகம் முழுவதும் ஆன்லைன் மூலமாக நேரடியாக வேலைக்கு எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். அப்படி அவர்கள் உக்ரைன் மற்றும் புனேயில் இருந்து நேரடியாக மாணவர்களை தேர்ந்தெடுத்து உள்ளனர். சம்பளம், நூறு ஆயிரம் டாலர்கள் முதல் நூற்று ஐம்பது ஆயிரம் டாலர்கள் வரை.

மூன்றாவதாக, கணினியைப் பாடமாக படிக்கும் மாணவர்கள் சொந்தமாக ப்ளாக் வைத்துக் கொள்வது நல்லது. அதில் தீசிஸ் போல ஒரு விஷயத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஆராய்ச்சி செய்து எழுத ஆரம்பிக்க வேண்டும். அப்போதே நிறைய கற்றுக்கொள்ளவும் ஆரம்பிப்போம். இதெல்லாம் ஒரு மாணவரின் தகுதிக்கான மதிப்பு கூட்டல்கள்.

புராஜெக்டில் சுயம் அவசியம்! 

கேம்பஸில் தேர்வாளர்கள் ‘சிறப்பாக என்ன செய்தீர்கள்?’ என்று கேட்டால், பல மாணவர்களும் புராஜெக்ட்டை காட்டுவார்கள். பெரும்பாலும் அதை நிறுவனங்கள் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்வது இல்லை. வேறு சில விஷயங்களில் கலந்துக் கொண்டதாக மாணவர் தகவலில் இருக்கும். பார்த்தால் பத்து பேரோடு செய்து இருப்பார். பாதிக்கும் மேல் விஷயம் தெரிந்து இருக்காது. இதெல்லாம் தெரியும் என்று வெறும் லிஸ்ட் போடக் கற்றுக்கொள்ளக் கூடாது. நம் அறிவை மேம்படுத்த மட்டுமே கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

பெரும்பாலான மாணவர்கள் புராஜெக்ட் கூட சொந்தமாகச் செய்வதில்லை. பல கல்லூரிகளில் பேராசிரியர்கள், ‘புதிதாக வேண்டாம்’ என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் லிஸ்ட்டில் இருக்கும் குறிப்பிட்ட புராஜெக்டை செய்யச் சொல்லி வலியுறுத்துவார்கள். இந்த மாதிரி நேரத்தில் மாணவர்கள் சரியாக முடிவெடுக்க வேண்டும். சொந்த ஐடியா புராஜெக்ட் மிக அவசியம்.

மாணவர்களுக்கு என்று தனியே சிந்திக்கும் திறன் அவசியம். முக்கியமாக ஐ.டி. துறையில் கண்டிப்பாக தேவை. சுயமாக சிந்தித்து முடிவெடுக்கும் ஆற்றல் உள்ள மாணவர்களே வெற்றி பயணத்தில் மேலே செல்ல முடியும்.

எல்லா தளங்களிலும் முயற்சி அவசியம்!

இ-காமர்ஸ், ஃப்ளிப்கார்ட், அமேசான் போன்ற நிறுவனங்கள் மட்டுமில்லாமல் தினம், தினம் ஸ்டார்ட் அப் எனப்படும் புது நிறுவனங்கள் களத்தில் குதிப்பதால், எக்கச்சக்க வேலை வாய்ப்புகள் உள்ள துறை இது. சிலர் சில துறைகளில் உள்ளே போனால் ஐ.டி.யில் வாய்ப்பு இருக்காது என்று ஒதுக்குவார்கள். எடுத்துக்காட்டாக, பாங்கிங் பகுதி என்றால், அதில் கணினி அறிவு பற்றிய அதிக விஷயங்கள் இல்லாவிடினும் பாங்கிங் பற்றி தேர்ச்சி அடைய முடியும். எல்லா இடங்களிலும் கற்றுக் கொள்ளும் வாய்ப்பை பார்க்க வேண்டும். அப்படியே ஒதுக்கக் கூடாது.

முக்கால்வாசி மாணவர்கள் நான்கு வருடங்களில் பெரிதாக எதுவும் கற்றுக்கொள்வதில்லை. எனவே 21 வயதில் ஐ.டி. துறையில் நுழையும்போது நிறைய கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். எந்த இடத்துக்கும் பயணப்படத் தயாராக இருக்க வேண்டும். கிட்டத்தட்ட 40 வருடங்களுக்கு மேல் வேலைபார்க்கப் போகும் துறை இது. முதல் ஐந்து வருடங்களை சோதனை முயற்சிகளுக்கு விடலாம். எல்லாவற்றுக்குள்ளும் புகுந்து கற்றுக் கொள்வது நல்லது.

அதற்காக அடிக்கடி வேலையை மாற்றிக்கொண்டு இருந்தால் மதிப்பு இருக்காது. அதேசமயத்தில் ஒரே இடத்தில் இருந்தாலும் கற்றுக்கொள்ள வாய்ய்பு இருக்காது. அப்படி ஒரே இடத்தில் இருந்தால் வேலைக்கான தரத்தில் உயர்ந்து இருக்க வேண்டும். சிறு நிறுவனமோ, பெரிய நிறுவனமோ, கற்றுக்கொள்ள வாய்ப்பு இல்லாத பட்சத்தில் வெளியே வந்து கற்றுக்கொண்டு வேலை செய்வது நல்லது. ஐந்து வருடங்கள் சோதனை முயற்சியாக எல்லாம் செய்தால் மார்கெட், துறை எல்லாம் புரிபட்டு நமக்கான இடத்தில் அமர்ந்து விடலாம்.

அப்படி பல வாசல்களில் ஒரு வாசல் உதாரணமாக, ஆப்பிள் மிளிஷி. அதில் ஆப் (App) செய்பவர்களுக்கு ஆரம்ப கட்டத்திலேயே இரண்டு லட்சம் கிடைக்கும். மேலே செல்ல, செல்ல நல்ல வாய்ப்புகள் உண்டு. ஆனால், அதற்கு ஆப்பிள் ஃபோன் மற்றும் நூறு டாலர் முதலீடு வேண்டும். ஆனால், ஓபன் சோர்ஸ் எனப்படும் பல்வேறு தளங்களில் முதலீடு தேவைப்படாது. இப்படி நிறைய முயற்சி செய்து பார்க்கலாம். User Experience Design.UXD என்பது கிராஃபிக்ஸ் தொழில்நுட்பத்தை விட இன்னும் அதிக டெக்னிக்கல் துறை. இது தொழில்நுட்ப முடிவில் உபயோகிப்பாளரை கவர வேண்டும். ஐ-ஃபோன் போல இதற்கு சாப்ட்வேர்கள் தயாரிக்க வேண்டும். இதற்கும் தேவை இருக்கிறது.

டேட்டா சயன்டிஸ்ட் வாய்ப்புகளைப் பார்ப்போம். கணக்கு மற்றும் புள்ளியியலில் அதுவும் டாக்டரேட் வரை வாங்கியவர்களுக்கு அனாலிடிக்ஸ்-ல் நிறைய சாதிக்க இயலும். ஆனால் ஸி மற்றும் பைதான் மொழி தெரிந்திருக்க வேண்டும். இதற்கு நிறையத் தேவையும் இருக்கிறது. புள்ளியியல் டேட்டா மாதிரிகள் நன்றாகத் தயாரிக்கத் தெரிந்தால், 5 முதல் 6 லட்சம் வரை சம்பளம் கிடைக்கும். வேறு எதுவுமே தேர்ச்சி இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை... ஜாவா, சி யை ஒழுங்காக படித்து சொந்தமாக சில புராஜெக்டுகள் செய்து இருப்பதாக காட்டினால் கூட போதுமானது. அதற்கு இரண்டு முதல் நான்கு லட்சம் வரையே சம்பளமாக கிடைக்கும்.

அடுத்து ஓபன் சோர்ஸ். இது இலவசமாகக் கிடைப்பதால் மாணவர்கள் இணையம் மூலமாக வீட்டில் இருந்தோ, கல்லூரி லேபில் இருந்தோ தேர்ச்சி பெற முடியும். BIG DATA டெக்னாலஜி எனப்படும் ஹடூப் கூட இணையம் வழியாகக் கற்றுக் கொள்ள முடியும். எப்போதும் போல SAP BI படித்தவர்களுக்கு மிகப்பெரிய தேவை இருக்கிறது. ஆனால், இது இலவசம் இல்லை என்பதால் மாணவர்கள் உள்ளே நுழைவது கடினமாக இருக்கிறது. தவிர, விலை அதிகமும் கூட.

மொத்தத்தில், மாணவர்கள் சர்வீஸ் நிறுவனங்களை விட, தயாரிப்பு நிறுவனங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது நல்லது. அதைத் தவிர சிறு நிறுவனங்களில் நிறையக் கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பும் உண்டு. இவர்கள் மெக்கானிக்கல், சிவில் என்று இல்லாமல் பயோ படித்த மாணவர்களைக் கூட எடுக்கிறார்கள். எதற்காக? 

‘எங்களுக்குத் நிறைய தேவை இருக்கிறது. அதை ஈடுகட்ட வேறு துறை மாணவர்களை எடுக்கிறோம். அவர்களுக்கு ஆறு மாதம் பயிற்சி கொடுத்து சேர்த்துக் கொள்வோம். ஆனால், எந்தத் துறையாக இருந்தாலும் கல்லூரியில் எங்களுக்குத் தேவையான விஷயங்களோடு மாணவர்கள் இருப்பதில்லை. எனவே, எந்தத் துறையாக இருந்தாலும் நாங்கள் பயிற்சி கொடுக்க வேண்டி இருக்கிறது. கொஞ்சம் காமன்சென்ஸ் எனப்படும் செயல்படும் அறிவு இருந்தால் போதும்... தேர்வு செய்துவிடுவோம்’ என்கிறார்கள்.

ஐ.டி. துறையிலும் கூட, தற்போது வேலைவாய்ப்பு இல்லை, டவுன் ஆகி இருக்கிறது என்பதை விட தகுதியானவர்கள் இல்லை என்பதே விஷயம். லே ஆஃப் என்பதெல்லாம் மிகச்சிறியதாக எங்கோ நடக்கும் விஷயங்கள். தகுதியையும், திறமையும் வளர்த்துக் கொண்டு இருப்பவர்களுக்கு எங்கும் பிரச்னை இல்லை.

மாணவர்கள் டூ பட்டதாரிகள் டூ பணியாளர்கள்!

பொறியியல் பட்டதாரிகள் பெரிய நிறுவனங்களில் ஃப்ரெஷராகச் சேரும்பொழுது ஜாவா புரோகிராமிங் செய்ய ஆரம்பிப்பார்கள். நான்கு வருடம், சீனியர் போஸ்ட் கொடுப்பார்கள். ஆனால், அதேயே தொடர்ந்து செய்து கொண்டு இருப்பார்கள். வளர்ச்சி தேவை. சரியான சமயத்தில் மாறுவதும் அவசியம். அதே சமயத்தில் கம்பெனி மாறிக் கொண்டே இருப்பதும் தவறு.

சில கம்பெனிகள் பெரிய கல்லூரிகளில் கொத்து, கொத்தாக மாணவர்களை எடுத்துக் கொள்வார்கள். ஆனால், இன்னொரு பக்கம் அதே நிறுவனத்தில் இருந்து பணியாளர்கள் வெளியேறிக்கொண்டு இருப்பார்கள். ஏன் என்று நிறுவனம் பற்றிய ரிவியூ பார்த்தால் நிறைய கற்றுக்கொள்ள முடியும். ஆனால், வேலை அழுத்தம் அதிகம் என்று சொல்லி இருப்பார்கள். பட்டதாரிகள் ஆரம்பக் கட்டத்தில் கூட உழைக்கத் தயாராக இல்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது. ஐ.டி. என்று முடிவெடுத்துவிட்டால் அதற்கு ஏற்றார் போல தயாராக இருந்தால் வெற்றி நிச்சயம். ஐ.டி. படித்துவிட்டு புராஜெக்ட் இல்லாமல் பெஞ்சில் அமர்வது, லே ஆஃப் ஆவது, கேம்பஸில் தேர்வாகாமல் இருப்பது போன்றவற்றைத் தவிர்க்கலாம்.

எனவே, மாணவர்கள் எந்தத் துறையாக இருந்தாலும் தங்களை மேம்படுத்திக் கொள்வதன் மூலமே சிறந்து விளங்க முடியும். கல்லூரி, ஆசிரியர்கள், துறைத்தேர்வு எல்லாம் ஓரளவுக்குத்தான். தற்போது கணினி பயன்பாடு எல்லா துறைகளிலும் நிறைந்துவிட்டதால், இன்னும் சில வருடங்களுக்கு ஐ.டி. படித்தவர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு ஜேஜே தான்!’’ - பாசிட்டிவ் செய்தி சொல்லி கை குலுக்கினார் கிர்த்திகாதரன்.

 - கே.அபிநயா

நன்றி விகடன்.காம்.

வாழ்த்துகள் மட்டுமா வாழ்வு?

வாழ்த்துகள் மட்டுமில்லை இங்கு.

பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு தோல்வி...கர்நாடகாவில் ரிசல்ட் வந்துவிட்டது...நம்ம ஊர்ப் போல இங்கு மதிப்பெண்கள் அதிகம் வாங்க மாட்டார்கள்..அதுப் போல தேர்ச்சி சதமும் குறைவு. அறுவது சதவிகிதமே தேர்ச்சி அடைந்து இருக்கிறார்கள்..அதாவது பத்து மாணவர்களில் நான்கு தோல்வி..

ஒரு மாணவியின் தந்தை போன் செய்தார். நீங்கள் வந்து பேசினால் நல்லா இருக்கும் என்று...நம்பிக்கை தவிர கொடுப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை என்றாலும் அதை விட சிறந்த பரிசு கிடையாது என்று அறிந்தே இருக்கின்றனர்.

மாணவி திரும்ப திரும்ப நன்றாகத்தான் செய்தேன் என்றார். மிகுந்த சஞ்சலம்..தந்தையும் மாணவியின் கண்ணீரை பார்த்து சஞ்சலத்தில் இருந்தார். எதிர்பார்க்கவில்லை.நடந்து விட்டது..அடுத்து என்ன செய்யப் போகிறாய் என்றுக் கேட்டேன்..அவருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை..இத்தனை வேகமாக கேட்பேன் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை..அந்த கேள்விக்கு அவள் தயாராகவில்லை ...

உடலில் வலி ஏற்படுவது இந்த இடத்தில பிரச்னை என்று உணர்த்த..அதை சரியாக வைத்தியம் செய்து சரி செய்ய வேண்டும். அதுபோல தோல்வியின் மூலம் வருத்தம் ஏற்படுவது, வலி வருவதும் உன்னை சரி செய்துக் கொள்ள..அதை முதலில் உணர வேண்டும்.

இதே பார்டரில் பாஸ் செய்து இருக்கலாம்.. நீ கடவுளை நம்பினால்..இது கடவுள் கொடுத்த பரிசு என்று நினைத்துக் கொள்..இந்த நேரத்தில் உன் வலிமைக்கு வந்த சோதனை..அதில் மீண்டு விட்டால் எந்த பிரச்னையும் உன்னால் சமாளிக்க முடியும்..தோல்வியில் இருந்து மிகபெரிய வாழ்க்கைப் பாடங்கள் கற்றுக் கொள்ளலாம்..எங்கோ ஏதோ சமயத்தில் ஏற்பட்ட அலட்சியம் ..இந்த தோல்வி..இனிமேல் உன்னிடம் எந்த விஷயத்திலும் அலட்சியம் வராது..அது வாழ்கையில் வெற்றிப் பெற மிக உதவும்..எனவே இந்த வருத்தத்தை கூட உனக்கு சாதகமாக, நேர்மறையாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு பொறியியல் கல்லூரியில் பெரிய நிறுவனத்தின் தலைமை பணியில் இருப்பவர்கள் கேம்பஸ் சென்றார்கள்..ஒரு மாணவன் அரியர்ஸ் வைத்து இருந்தான்..ஆனால் நிறுவனத்துக்கு வேண்டிய திறமை அவனிடம் இருந்தது..மற்றவர்கள் பற்றி கவலைப் படாமல் அந்த தலைமையாளர் வேலைக்கு மாணவனை எடுத்துக்கொண்டார்.. அவன் சென்றவுடன் எப்படி அரியர்ஸ் மாணவனை எடுக்கலாம்..நம் கம்பெனி ரூல்ஸ் இருக்கே என்று கேட்டு இருக்கிறார்கள்..அதற்கு அப்படி என்றால் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் நான் பெயில்  என்னை என்ன செய்வது என்று கேட்க..அவர் கீழ் வேலை பார்ப்பவர்கள்..வாயடைத்து  போனார்கள்..இது நிஜக் கதை..எனவே பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு தோல்வி என்பது வாழ்கையில் ஒரு துளி..அவ்வளவே என்றேன்..

அழுகை வரும்..நன்றாக அழு..உன் துக்கங்கள் கரையும் வரை அழு..அதை அடக்க வேண்டாம்..வருத்தமா இருக்கா..வருத்தப்படு..அது உணர்வு..அது வரும், போகும்..இப்பவே போய் ஆதித்யா டி.வி பாரு..ப்ரெண்ட்ஸ் கூட வெளில போ..மனசை மாத்திக்கோ என்று சொல்ல மாட்டேன்..இந்த சமயத்தில் அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தீவிரமாக யோசிக்க வேண்டும்..

வருத்தத்தில் சுனங்கி அடுத்த வாய்ப்பை தவற விடக் கூடாது..அதற்கு அந்தப் பெண் ரி வேல்யுவேஷன் அனுப்பனும் என்றாள்..அனால் அடுத்த தேர்வு நாற்பது நாட்களில்.. ரி வேல்யுவேஷன் முடிய இன்னும் இருவது நாட்கள் ஆகும்..மிக முக்கியமான நேரம் கையில் இருந்து நழுவுகிறது...எனவே அழக் கூட நேரமில்லாமல் அடுத்த தேர்வு காத்துக்கொண்டு இருப்பதை உணர்த்தினேன்..

அடுத்து நீ ஒரு பெண்..நாளைக்கு யாரை சார்ந்தும் இருக்க கூடாது..சார்ந்து இருக்க முற்படும் நேரத்தில் உன் சுயம் தொலையும்..அப்பா, கணவன், மகன் என்று யாரையும் சாராத வாழ்க்கை வாழ வேண்டும் என்றால் பணமும் முக்கியம். அதற்கு இப்பொழுது நம் கண் முன்னால் தெரியும் ஒரே வாய்ப்பு கல்வி மட்டுமே.

எல்லாருக்கும் தெரியும்...நீ நன்றாக படிப்பாய் என..எனவே யாரை பார்த்தும் அவமானம் கொள்ள வேண்டாம். யாருக்கும் நம்மை நிருபிக்க தேவை இல்லை. நம் எதிர்காலம் மட்டுமே நமக்கு முக்கியம்..யார் யாரோ பேசுவார்கள் என்று யோசித்துக் கொண்டு இருந்தால் நம் மனம்தான் இன்னும் கெட்டுப்போகும்..நம்மை நன்றாக அறிந்தவர்கள் பற்றி நாம் கவலைப் பட வேண்டாம். அறியாதவர்கள் பற்றி நாம் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்?

உன் எதிரில் இரு பாதை இருக்கு..வருத்தப்பட்டுக்கொண்டு சுணங்கி போய்..அழுதுகொண்டு இருப்பது..அடுத்து அழுது முடிச்சிட்டு இதை பாடமாக எடுத்துக்கொண்டு மனதுக்கு வெறி ஏற்றி அடுத்த தேர்வுக்கு படிக்க ஆரம்பிப்பது..உனக்கு வெளியில் இருந்து யாரும் ஊசியோ, மாத்திரையோ கொடுத்து எதுவும் செய்ய முடியாது..உன் மனம், உன் வாழ்வு நீதான் தேர்ந்து எடுக்க வேண்டும்..போக வேண்டிய பாதையை..

இது எல்லாவற்றையும் விட நம்பிக்கை மிக முக்கியம். போன தேர்வின் பொழுது அது எங்கோ தவறி இருக்கிறது..அல்லது கடின உழைப்பை தூண்ட வில்லை. கடின உழைப்புடன் நம்பிக்கையும் மிக முக்கியம். எனவே கல்லூரி சேரப் போவதை கனவாக கொண்டு..அதில் துளிக் கூட நம்பிக்கை இழக்காமல் நேர்மறையாக எல்லாம் சிந்தித்து தேர்வுக்கு தயார் ஆனால் கண்டிப்பாக நாம்தான் வெற்றிப்பெறப் போகிறோம்..கனவுகள், கடின உழைப்புடன் சேரும் வேளையில் அதிர்ஷ்டம் எனப்படும் வெற்றி நம்மை சேரும்..அதற்கு உதவியாக எல்லா வாய்ப்பும் நமக்கு கிடைக்கும்.

அனைவரும் வெற்றியை பற்றியே பேசுவதால் தோல்விகள் இல்லை என்று ஆகாது...இத்தனை லட்சம் மாணவர்கள் தோல்வி அடைந்து இருக்கிறார்கள். வருடா வருடம்..எனவே கோடிக்கணக்கான மாணவர்கள் இந்தியா முழுவதிலும் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கான ஒரு வாழ்கை இருக்கவே இருக்கிறது. கண்டிப்பாக அதில் பலர் மிகப்பெரிய இடங்களை அடைந்து இருப்பார்கள். எனவே தோல்வியை எப்படி கையாளுகிறோம் என்பதுதான் முக்கியமே தவிர..தோல்வி என்பது பெரிய விஷயமே இல்லை..அதுவும் நல்லதுக்கு..

பள்ளிகளில் படி, மதிப்பெண் வாங்கு, பாஸ் செய்யா விட்டால் உன் வாழ்கை போச்சு என்று  பயத்தில் வைத்து இருக்கிறார்கள்..அதற்குமேல் பெற்றோர்கள்..அந்த பயமே தோல்வி வேளையில்  வாழ்கை இருண்டார் போல இருக்கிறது..இனிமேல் அலட்சியம்  என்பது எத்தனை மோசமானது என்ற படிப்பினை வாழ்வின் முதல் படியில் கிடைத்து இருக்கிறது..இதுவும் நல்லதுக்கு..இதைப் படிப்பினையாக கொண்டால் இனி வாழ்வில் எங்கும் அலட்சியமாக இருக்க முடியாது..எனவே எழுந்து வந்து வேலையைப் பார்...யாரையும் இப்பொழுது பார்க்க தேவையில்லை..பிறகு பார்த்துக் கொள்வோம்..நம்பிக்கை மட்டுமே முக்கியம் என்று முடித்தேன்..

எப்படி வெற்றி ஒரு இயல்பான விஷயமோ அதேப் போலதான் தோல்வியும் என்றேன்..

அவளிடம் பேசும் வேளையில் அவள் எனக்கு செய்த மிகப்பெரிய உதவி..என்னை என்னிடம் இருந்தும மீட்டுப் பார்க்க முடிந்தது. அவளுக்கு கொடுத்த நம்பிக்கையை எனக்கும் கொஞ்சம் அள்ளிக் கொண்டு வந்தேன்.

திரும்பும் வழியில் பையனிடம் தோல்வி வலிப்பற்றி பேசினேன்..அவனால் அதை புரிந்துக் கொள்ள முடியவில்லை..அதற்கு ஒரு கேர்ள் ப்ரென்ட் ஆவது உன்னை விட்டு விலகி இருக்கணும்..அப்பத்தான் தெரியும்..அந்த வலியை விட தேர்வு தோல்வி மிக வலிக்கும் என்றேன்..அம்மா அதுக்கெல்லாம்  நேரமே இல்லை..அப்புறம் நானும், என் ப்ரெண்ட்ஸ் குருப்  படு சோம்பேறிகள்.. எனவே அந்த தோல்விகள் எல்லாம் எங்களுக்கு வந்ததே இல்லை..என்றான்.

இந்த போட்டு வாங்கும் அம்மா புத்தி போவதே இல்லை நம்மை விட்டு..ஹப்பாடா என்ற நிம்மதியுடன்,,இதில் என்ன ஆனந்தமோ..நமக்கு..வீடு திரும்பினேன்.

நினைவில் அந்தப் பெண்..விடைபெறும் பொழுது.. அந்தப் பெண்ணின் கண்கள் நம்பிக்கையில்  ஒளிர்ந்தது ..போகும் பொழுது இருந்த வெடித்து வந்த அழுகை இல்லை. தோல்வி அடையும் வரை நாம் ஏன் தோல்விகள் பற்றி பேசுவதே இல்லை?