நெய்த விடம்.

எங்கள் மருத்துவமனைக்கு பெட்ஷீட் ஆர்டர் வாங்க கரூர் பக்கத்தில் இருந்து ஒருவர்வந்தார். அவருக்கு ஒரு வாரம் மார்க்கெட்டிங் வேலை..ஒரு வாரம் தயாரிப்பு வேலை..ஊர் , ஊராக அலைவது அவர் வழக்கம்..நான் தினம் அத்தனை முகங்களை பார்க்கிறேன் என்றார்.நாம் வழக்கம் போல பேரம் பேச ஆரம்பித்தவுடன் உடனே அவர் பெட்ஷீட் தயாரிப்பு கஷ்டங்களை விவரிக்க ஆரம்பித்தார்.

முதலில் கை நெசவுதான் செஞ்சு இருக்காங்க....ஊடுபாவு என்று சொல்கிறார்.தலைமுறை, தலைமுறையாய் நெசவு குடும்பமாம்..நெசவு விட்டால் வேறு எதுவும் தெரியாது என்றார். அடுத்து பவர் லூம் ..நிமிடத்துக்கு முப்பது வரை கூட கட்டை போய் வருமாம்..அடுத்து இப்ப வந்து இருக்கும் ஆட்டோ லூம்கள் பற்றி விவரிக்க ஆரம்பித்தார்..ஒரு நிமிடத்துக்கு அந்த கட்டை நூற்று நாற்பது முறை கூட போயிட்டு வரும் என்றார். அந்தளவுக்கு வேகமாக  நெய்கிறோம் என்றார்.

இதே பின்னலாடை வேறு..நெய்வது வேறு..அவை நிட் வேர் என்று அழைக்கப்படும். பின்னலாடை திருப்பூர் பகுதியை சேர்ந்தது..அது பின்னி, பின்னி..(நெருக்கமான ஒரு நாடா கட்டில் அமைப்பு என்று கற்பனை செய்துக்கொண்டேன்..) உள் இழுத்து வெளி வருவது  என்றார். உள்ளாடை, பனியன்கள் பின்னாலாடை...நாம் அணியும் மற்ற உடைகள் நெய்யும் ஆடைகள்தான் பெரும்பாலும்.  கார்மென்ட்ஸ் என்பது பெரும்பாலும் ஆயத்த ஆடைகளை குறிக்கிறது.

நெய்யும் ஆடைகளில் இரண்டு பகுதி இருக்கிறது..நாம் உபயோகிக்கும் ஆடைகள்..அதை தவிர பெட்ஷீட், தலையணை, ஹோட்டல் , தொழிற்சாலை  , மருத்துவமனை பயன்பாடுகள்  , ஜமுக்காளம் போன்று உடைத்தவிர உபயோகப்படுத்தும் துணி வகைகள். இவற்றுக்கான சந்தை மிகப்பெரியது..நேரடியாக கவனத்தில் கொள்ளப்படாத சந்தை இது. பெரும்பாலும் நேரடி மார்கெட்டிங் மூலம் செய்யப்படுகிறது.

பெங்களூரில் ஒரு வழக்கம் உண்டு..எங்கயும் பேரம் பேசாமல் இருக்க மாட்டார்கள்..எந்த இடத்திலும் பேரம் பேசுவதை தவறாக நினைக்க மாட்டார்கள்..டிஸ்கவுண்ட் உண்டா என்று சகஜமாக கேட்கலாம்..இல்லை என்றாலும் அதற்காக வெட்கப்பட தேவை இல்லை..இங்கு பார்கேயின் கலச்சாரம் அதிகம்..மால்கள் மூலம் இவை கொஞ்சம் குறைந்து வருவதும் நிஜம்..

அதே வழக்கத்தில் பேரம் பேச ஆரம்பித்தவுடன்..நெசவில் இருக்கும் கஷ்டங்களை கூற ஆரம்பித்தார்.. அது எப்பவும் வியாபாரிகளுக்கு வழக்கம்..ஈரோடு, திருப்பூர், கரூர் பகுதியில் நிலத்தடி நீரை நேரடியாக காலையில் குடித்தால் கண்டிப்பாக மாலை மருத்துவமனை செல்ல வேண்டுமாம். சுத்திகரிக்கப்பட்ட நீரை தவிர வேறு எந்த நீரையும் தொட்டுவிட முடியாதாம்..விவசாய நிலங்கள் அத்தனையும் பாழ் என்றார்..எங்களால் எங்கும் நிம்மதியாக சாயம் ஏற்ற முடியவில்லை..மாற்று தொழிலுக்கும் வழியில்லை..இதை நம்பி லட்சகணக்கான மக்கள் இருக்கிறோம் என்றார். உடனே ஒரு பேப்பர் கட்டிங் கொடுத்தார்..அதில் விவசாயிகள் போராட்டம் பற்றிய செய்தி..சாயம் இனி நீரில் கலந்தால் அதை குடித்து உயிரை விடுவோம் என்று போராடிக்கொண்டு இருந்தார்கள். நீர் அத்தனையும் இழந்து அவர்களால் என்ன செய்ய முடியும்?

வழக்கத்துக்கு மாறான அமைதியுடன் கேட்டுக்கொண்டேன்..என் பின்புலம் பற்றி கேட்டார்.. விவசாயம் என்றவுடன் அவரும் அமைதி ஆனார். உடனே பொல்யுஷன் போர்ட் கடுமையான கட்டுபாடுகளை விதிக்கிறது..சாயக்கழிவுகளை சுத்திகரிக்க பத்து கோடிக்கு இயந்திரமும் அதை சுத்திகரிக்க லிட்டருக்கு இரண்டு ரூபாயும் வேண்டும்..ஆனால் அரசாங்கம் இவற்றுக்கு உதவி செய்வதில்லை.ஆனால் பொக்லைன் இயந்திரத்தோடு வந்து மாசுக்கட்டுப்பாடு அதிகாரிகள் பயமுறுத்திக்கொண்டு இருக்கிறார்கள் என்றார்,

அதனால் என்ன..மாசுபட்ட நீரோடு வாழ முடியுமா என்று கேட்டேன்..இப்ப இந்த பெட்ஷீட்க்கு நீங்கள் ஆயிரம் ரூபாய் கொடுக்க தயாராக இருந்தால் எல்லாம் மாறும் என்றார்..பேரம் பேசியதற்கு பதிலடியா..இல்லை செய்தியா? புரியவில்லை..

ஆனால் இப்போதைக்கு எதுவும் மாறாது..லிட்டர், லிட்டராக விஷச்சாயம் தமிழ்நாடு நீரில் கழிவுகள் கலக்கும்.. உலகம் முழுவதும் நெய்யப்பட்ட ஆடையோ, பின்னலாடையோ குறைந்த விலைக்கு பிரான்ட் தயாரிப்பாளர்கள் வாங்கிக்கொள்வார்கள்..ஆனால் மூவாயிரம் கொடுத்து ஜீன்ஸ் வாங்கிப்போடுவோம்..முந்நூறு ரூபாய்  படுக்கை விரிப்புக்கும், அறுபது ரூபாய் தலையணை உறைக்கும் ஒரு மணி நேரம் கதை கேட்போம்..

அங்கு விவசாயிகள் பிளாஸ்டிக் பாட்டிலில் சாய நீரோடு போராடலாம்..குடிக்கவும் செய்யலாம்..நமக்கென்ன..போர்த்திக்கொண்டு தூங்க அருமையான பவானி அல்லது கரூர் போர்வை இருக்கிறதே? 

சொர்க்கம் தேடி..

                  ராண்டே அலகிரி....கேட்பதற்கு நம்ம ஊர் பெயர்ப்போல இருந்தாலும் இவர் இத்தாலியர். மேற்குலகத்தில் முதன் முதல்லா நரகம்  பற்றிய கற்பனைகளை வடிவமைத்து புத்தகமா எழுதினார். அப்படி இப்படி எழுதல..கொஞ்சம் பயங்கரமாகவே எழுதி வச்சுட்டு போயிட்டார்.  படிக்கலாம் என்று யோசித்தால்  கொஞ்சம் பயமுறுத்தும் புத்தகமாக இருக்கிறது.

நான் ஒரூ சமயத்தில் ஒரு புத்தகம் வாசிப்பது இல்லை. ஆங்காங்கே ஒரு புத்தகம் வைத்துக்கொள்வேன். வெளிநாடுகளில் சிலர் கழிவறையில் கூட லைப்ரரி வைத்து இருப்பார்கள். இங்கு சில குடும்பங்களில் சரஸ்வதி என்று புத்தகத்தை  எடுத்துக்கொண்டு போக விடமாட்டார்கள். சிலருக்கு வாசிப்புக்கான நேரமே அங்குதான் கிடைக்கிறது. அவசரத்துக்கு ஒரு புத்தகம் அங்கும் இருக்கும். என் சின்ன பையன் கூட ஒரு புத்தகத்தை வைத்துக்கொண்டு அமர ஆரம்பித்துவிட்டான். வாசிப்பு எங்கு பழகினால் என்ன?

தலையணை சைஸ் ஆங்கில புத்தகத்தை விட சின்ன, சின்னதாக நாலஞ்சு தமிழ் புத்தகங்களை முடித்து விடலாம். தூக்க நேரத்தில் வாசிக்க டான் பிரவுன் Inferno புத்தகத்தை எடுத்துவிட்டேன். இப்பல்லாம் உடனே தூக்கம் வந்துவிடுகிறது. அது நல்லதாகவும் இருப்பதால் அதை முடிக்காமல் தூக்கத்துக்கு துணையாக வைத்துக்கொண்டு இருக்கிறேன். காரில் பெரும்பாலும் கவிதை புத்தகங்கள் வைத்துகொள்வது வழக்கம். இடைவெளியில் ஒரு கவிதை படிக்கலாம் என்று. ஆனால் பெரும்பாலும் லைக் போடுவதில் கழிந்து விடுகிறது.

முன்பெல்லாம் நடு இரவில் விழிப்பு வந்தால் வாசிப்பது அல்லது டி.வி முன்பு உக்கார்ந்து அத்தனை சேனல்களையும் கழுத்தை முறித்து திருகி கொண்டு இருப்பது என்று வழக்கம். இப்பல்லாம் உடனே பேஸ்புக் எடுத்து முக்கியமான மெசேஜ் வந்து இருக்கிறதா இல்லை நம் ஸ்டேடஸ்களில் என்ன என்ன கமெண்ட்ஸ்..நண்பர்களின் எழுத்துக்கள் என்று போய்விடுகிறது.  டி-ஆக்டிவேட் செய்யும் நேரங்களில் அந்த அதி முக்கியமான மெசெஜ்கள் எங்கு இருக்கும் என்று புரியாத புதிராகத்தான் இருக்கு. டி.வி யோ, வாசிப்போ தூக்கம் கலைந்தால் அரை மணியில் தூங்கி விடலாம். ஆனால் பேஸ்புக் வந்தால் பொழுது விடிந்ததே தெரியாமல் ஒரு லிங்க், அடுத்த லிங்க் என்று தாவிக்கொண்டே இருப்போம்.

ஆங்.. இப்படிதான் எனக்கு பேச்சிலும் ட்ராக் மாறிவிடும். இன்பெர்னோ புத்தகத்தை எடுத்தவுடன் அகராதி புரட்ட வேண்டியதாகி விட்டது. இத்தாலியில் நரகம் என்று அர்த்தமாம். பெரியவனுக்கு டான் பிரவுன் புத்தகம் வந்தவுடன் வாங்கி விட வேண்டும். இருவரும் ராண்டே அலகிரி பற்றி விவாதித்துக்கொண்டு இருந்தோம். அவரின் தி டிவைன் காமெடி பற்றியும், இன்பெர்னோ பற்றியும். நரகத்தை அத்தனை கொடூரமாக கற்பனை செய்து புத்தகமாக கொண்டு வந்து இருக்கிறார் என்று பேசிக்கொண்டு இருந்தோம். ஒன்பது வளையங்கள் உள்ள நரகத்தில் ஒருவனின் பயணமே அந்த கதை.  அதை விட அந்த கும்பலான  நிர்வாண ஓவியங்கள் இன்னும் பயமுறுத்தும்.

_{இங்கு இரு மனம் யோசிக்க துவங்குகிறது.ஒன்று பகுத்தறிவாக} மத அமைப்புகள் தான் தவறு என்று நினைப்பதை மக்கள் செய்யாமல் இருப்பதற்காக எப்படி எல்லாம் பயமுறுத்தும் அமைப்பாக இருந்து இருக்கிறது என்று யோசிக்கும். இன்னொன்று மரணம் பிறகான நிகழ்வுகள் இது போல இருந்தால் நமக்கு நிஜமாக தண்டனை கிடைக்குமா..இதில் எந்த தப்புகள் நாம் அறிந்தோ, அறியாமலோ செய்து இருக்கிறோம்..ஆங்காங்கே சொல்லப்பட்ட பொய்கள், சின்ன வயதில் ஏமாற்றிய  அஞ்சு ரூபாய், என்று கணக்கில் வராத தவறுகள் எல்லாம் கணக்கிலிடப்பட்டு அந்த நரகத்தில் எந்த வளையத்தில் இருப்போம் என இன்னொரு மனம் யோசிக்கிறது.( கொஞ்சம் நடுக்கமாதான் இருக்கும்..)

அதை பற்றி வாசிக்கும் பொழுது நரகத்தை முதலில் கற்பனையில் கொண்டு வந்தவர் என்று வாசித்தேன். திடீர் என்று நம்ம கருடப்புராணம் நினைவுக்கு வந்தது. உடனே கூகிள் ஆண்டவரை துணைக்கு அழைத்தேன்..நம்பியவரை கூகிளாண்டவர் கைவிட்டதில்லை.. உடனே ஆங்கில பதிப்பு கிடைத்தது.. பக்கம், பக்கமாய் பயமுறுத்துகிறது.. விருப்பம் இருப்பின் ஹிந்து மதப்படி நாம் அடையப்போகும் தண்டனைகளை சரிப்பார்த்துக்கொள்ளலாம்,
http://www.sacred-texts.com/hin/gpu/index.htm#contents எடுத்த எடுப்பில் மரங்கள் இல்லாத படு பயங்கரமான வெப்பத்தில், தண்ணீர், உணவு இல்லாமல் நடையை எமலோகத்துக்கு எட்டிப்போட வேண்டும் என ஆரம்பிப்பதால் அடுத்த வரிக்கு செல்லவில்லை நான்.

சின்னவன் நடுவில் வந்து நரகம் என்றால் என்ன? அது எப்படி இருக்கும்? ஏன் அது என்றெல்லாம் கேள்வி கேட்க ஆரம்பித்து விட்டான். உடனே இன்பெர்னோ அனிமேஷன் ஒன்று இருந்தது..யூ ட்யூப் ல்  போட்டுவிட்டு நகர்ந்துவிட்டேன். கொஞ்சம் பார்த்து விட்டு தவறுக்கான தண்டனைகள் பற்றி வேறு பேச ஆரம்பித்தான்.

இன்னொரு பொழுதில் எல்லாம் மறந்து போயிற்று. காலை டென்ஷனில் சொன்ன பேச்சு கேக்காத சின்னவனிடம் கத்தும் சமயத்தில் நெஞ்சு வலி வந்தது. கோவத்துக்கு அறிவு இருக்குமா என்ன..இப்படி பாடாய் படுத்தினால் அம்மா நெஞ்சுவலி வந்து போயிடுவேன் என்று கத்திட்டு காரில் அள்ளிப்போட்டுக்கொண்டு பள்ளிக்கு கிளம்பினேன். அம்மா செத்து போகிறதுன்னா என்னமா என்று ஆரம்பித்தான்..பிறகு செத்து போனா எங்கம்மா போவோம் என்று கேட்டான்..எங்கயும் போக மாட்டோம்..தோ பாரு இந்த மரம் சாகும், பூச்சி, எறும்புகள், மிருகங்கள், மீன்கள், கோழிகள் என்று ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள் தினம் செத்து போய்க்கொண்டுதான் இருக்கின்றன.. அத்தனையும் எங்கே போச்சு..அது போலதான் மனுஷனும்..செத்து போகிறது ஒரு விஷயம்..முடிஞ்சுடும்..அதுக்கு மேல ஒண்ணுமில்லை என்று சொன்னேன்.

அப்படி என்றால் அன்னைக்கு நரகத்தை பத்தி ஏன் பேசினீங்க.. நீ கூட தப்பு பண்ணாத இது போல நடந்தாலும் நடக்கும்னு சொன்ன? அப்ப நரகம் இல்ல இல்லையா? ஏன் மாத்தி, மாத்தி சொல்றம்மா..பொய் சொல்லக்கூடாது..பொய் சொன்னா என்ன தண்டனை  தெரியுமா? என்றான்..

அந்நியனை வீட்டிலயே வளர்த்துக்கொண்டு..ம்ம்ம்..

என்ன இருந்தாலும் நமக்கு பல்ப் வாங்குவது சகஜமான ஒன்றுதானே.

வனம் புகும் மனம்.

வனம்..வசீகரிக்கும் வார்த்தை..பந்திப்பூர் போக திட்டமிட்டவுடன் வன அழகி மனதில் அமர்ந்து கொண்டாள்..இயற்கையை எந்த இடையூறும் இல்லாமல் ரசிப்பது வரம்.

வரிசையில் நிற்கும் வேளையில் குழந்தைகள் ஒரு ஜீப்பில் அமர்ந்து விளையாடினார்கள். ஓட்டுனரை விசாரித்தவுடன் ஜீப் தனியாக வாடகைக்கு கிடைக்கும் என்றவுடன் மகிச்சியுடன் நாங்களும், இன்னொரு குடும்பமும் அவசர உடன்பாடு செய்து தனியாக வாடகைக்கு அமர்த்தினோம்.

காத்திருக்கும் நேரத்தில் அந்த குடும்பத்தினரிடம் பேச்சு கொடுத்தேன். அவர்கள் கொஞ்சம் விடுமுறை கிடைத்தாலும் இயற்கை சுற்றுலா கிளம்புவார்களாம்..கபினி போங்க..அது போன்ற அனுபவம் எங்கும் இல்லை என்றும் சொன்னார்கள்.

ஜீப் காட்டுக்குள் பயணித்தது..குறுக்கே பன்னி கூட்டம்..குட்டிகள் மிக அழகு..ஆனால் மந்தை போல கூட்டமாய் சென்றது..எப்படி இத்தனை குட்டிகள் என்ற ஆச்சரியம்..காட்டு பன்னிகளிடம் ஒரு அழகு..அடுத்து வழக்கம் போல எக்கச்சக்கமாய் மான்கள்.





பாம்பு ஒன்று மிக வேகமாய் புற்றுக்குள் போனது...மேலே பார்த்தால் பாம்பு தின்னும் கழுகு சுற்றிக்கொண்டு இருந்தது.. பாம்பாய் பாதுகாப்பு விஷம் தேக்கியும் எதிரிகள்  சுற்றிகொண்டுதான்..மனித வாழ்க்கை எத்தனை எளிமை..ஒவ்வொரு நிமிடமும் தப்பி பிழைக்கும் போராட்டம் இல்லை..அதற்கு பதிலாக நாமே போர், மாசுப்படுத்தல், கொலை,விபத்து, நோய், கெட்ட பழக்கங்கள் என்று உருவாக்கி தற்கொலை செய்து கொள்கிறோம்..இயற்கையின் சமநிலை விதியாகவும் இருக்கலாம்.

வண்டி தடத்தை தவிர எதுவுமில்லை..வனம் புகும் நிகழ்வு அற்புதம். ஏதோ ஒரு காலத்தில் நம் மூதாதையர்கள் ஏதோ ஒரு வனத்தில் வசித்து இருக்கிறார்கள். நம் தாய்மடி வனம். ஜீப் தடத்தை தவிர அனைத்தும் அடர்வனம்..பெயர் தெரியாத மிக அழகிய பறவைகள், காட்டெருமைகள் மேய்ச்சல் . வித வித மான்கள் காட்சிகளாக விரிந்தது. மானின் கண்கள் எப்பவும் ஒரு மிரட்சியை தேக்கி வைத்து இருக்கிறது..மருண்ட பெண்கள் போல...

மாலை வேளை..ஓட்டுனர் நீர் குட்டைகளை சுற்றி சுற்றி வந்தார். நிறைய மிருகங்கள் தென்படவில்லை. ஆனால் பயணத்தில் ஒரு காட்சி..அடர் வனத்தின் நடுவே தீ சுட்ட பாலை..ஆம் காட்டுத்தீ அறுநூறு ஏக்கர்களை நாசம் செய்து இருந்தது..எந்தனை பறவைகளின் வசிப்பிடமோ..எத்தனை குரங்குகள் இறந்தனவோ..கணக்கில் அடங்காத இழப்பு..தீ அணைப்பு வண்டி வந்து நிறுத்தி இருகிறார்கள்..மூங்கில் மரங்கள் உரசுவதால்  ஆன தீயாக இருக்கலாம் என்று பேசிக்கொண்டார்கள்.

அதிகம் மிருகங்கள் இல்லாதது கூட அதிர்ஷ்டம்..இன்னும் அடர் வனத்துக்கு அழைத்து சென்றார். வண்டியை நிறுத்த சொன்னேன். நாங்கள் சென்றது ஓபன் ஜீப் ..வாக்கி டாக்கி இருக்கு ஆபத்து இல்லை என்று டிரைவர் சொன்னாலும் சிறு திகில்  மனதுள்.

முக்கியமாக வனத்தின் ஓசையை அந்த நல்ல காற்றுடன் சுவாசித்து அமைதியாக கேக்க வேண்டும் என்ற ஆசை.. முதல் நாள் மழையால் வனம் பச்சை போர்த்திக்கொண்டு இருந்தது. ஜீப் அணைந்தவுடன் கிரீச் சப்தங்கள்..இரவில் கிராமத்தில் கேக்கும் பூச்சி, மழை தவளை சத்தங்கள் போல்தான்..வித்தியாசமாக எதுவும் இல்லை..இருப்பினும் அடர்வனமும், பச்சை நறுமணமும், தனிமையும், சிக்னல் இல்லாத செல்போனும்,குளு,குளு அரவணைப்பும், திறந்த வண்டியும்..ஒரு திகிலை, அழகை, ஆரவாரமில்லாத அமைதியை, பரபரப்பை, அன்பை, தாய்மடியை, மனதுக்கு பிடித்த நறுமணத்தை,  சொல்ல முடியா உணர்வுகளை அள்ளி தந்தது.

மிருகங்கள் நுண் உணர்வுகள் கொண்டவை..தூரத்தில் கேட்கும் சிறு சத்தம் கூட அவற்றை விழிக்க வைக்கும்..அதனால் பெரும்பாலும் வன சுற்றுலா யானை, காட்டு மாடுகள், மான்கள், குரங்குகள், பறக்கும் பறவைகளோடு முடிந்து விடும்.

திரும்ப வரும் வழியில் தீ அழித்த இடம்..அது நெடுஞ்சாலையில் இருந்து  ஒரு கி.மி க்குள் இருந்ததால் மனதில் பல சந்தேகங்கள்.. குழுக்கள் ஆட மூட்டப்ட்ட தீயாக  (camp fire)  இருக்கலாம் என்று..பலர் விடுமுறைகளை குடித்து கும்மாளமிட கூட்டம், கூட்டமாக வருகிறார்கள்.ஜங்கிள் லாட்ஜ் விளம்பரங்கள் எங்கும்.. குதூகலமாக இருப்பது அவரவர் இஷ்டம்..ஆனால் அது அடுத்தவரை பாதிக்க கூடாது. மனிதர்கள்  எப்பவுமே அடுத்தவர்களை துன்புறுத்திக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்..அங்கு வசித்த ஆதி பழங்குடிகளை வெளியேற்றியதால் வாழ்விடம் போய்  சாதாரண மக்களோடு கலந்துவிட்டர்களாம்..இந்த தலைமுறை வனத்தை மறந்துவிட்டார்கள். சந்தோஷ, சுதந்திர வாழ்கையை விட்டுவிட்டு அரசாங்கம் கொடுக்கும் சிறு வீடுகளிலும், அவர்கள் தரும் சொற்ப உதவிகளிலும் காலத்தை ஒட்டுவதாக கேள்வி.
 வனம் என்று இல்லை..அனைவருமே சொந்த வசிப்பிடத்தை விட்டுவிட்டு வாழ்கிறோம்..வாழ்கிறோமா என்று கேள்வியுடன்..ரிலாக்ஸ் வேண்டும் என்று தேடி செல்கிறோம்..போகிற இடத்தில் அங்கயும் அழிப்பு வேலையை செய்கிறோம்..

நிம்மதியாக வாழும் விலங்குகளை தொல்லைப்படுத்தி வன சுற்றுலா தேவையா என்றும்..வரும் தலைமுறையினற்கு வனம் தெரிய வேண்டாமா என்றும்..மனிதனின் கால் பட்ட இடங்கள் எல்லாம் அழிவின் வளர்ச்சி ஆரம்பம் ஆவதையும் நினைத்து சிந்தனை குழப்பத்துடன் வெளியே வந்தேன்..

"மௌன வனம் கண்ட மனம் இரைச்சலாய் சப்தமிட்டது"


"கால்நடைகளால்
வீழாத புல்வெளி
கால் நடைகளால்
அழிய ஆரம்பித்தது 
மனிதனுக்கு  
காலன் கால்கள்"

வெல்லுமா நேசம்?

வெல்லுமா நேசம்?

நாங்கள் சிறுமியாக இருந்த காலத்தில் நடிகர்கள் சிகரெட் பிடிப்பார்கள், கல்லூரி மாணவர்கள் வளையம் விடுவது கூட பேஷனாக கருதப்பட்ட காலம். வீட்டில் சிலருக்கு பழக்கம் இருந்தது.

இவர்தான் இந்த பதிவுக்கு ஹீரோ..அவருக்கு விளையாட்டாக கல்லூரியில் ஆரம்பித்த பழக்கம், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆட்கொள்ள தொடங்கி இருக்கு. வியாபாரத்தில் மிகபெரிய வெற்றிகளை சந்தித்தார். இரவு,பகலாக அயராத உழைப்பு, அனைவருக்கும் உதவும் குணம், ஊரில் நல்ல பெயர் எடுத்து பெரிய மனிதர்களில் ஒருவர் என்ற  தகுதியும், மரியாதையும்..அதுவும் சிறிய வயதில்..

மூன்று குழந்தைகள், அருமையான மனைவி, மிகப்பெரிய குடும்பம், நல்ல வசதி என்று எல்லாவிதத்திலும் வளர்ந்து கொண்டு வந்தவருக்கு ஒரே ஒரு பிரச்சனை..ஆம்..சிகரட்..குழந்தைகளுக்கு தெரிந்தும், தெரியாமலும் சிகரெட் பழக்கம் தொடர்ந்தது .மிக அதிகப்படியான வேலை..டென்ஷன்..ஒரே தீர்வு சிகரெட்...முதலில் மெதுவாக பழகும்,..கொஞ்சம், கொஞ்சமாக சுகம் தரும்..டென்ஷன் குறைவது போல இருக்கும்..ஒரு கட்டத்தில் அது இல்லாவிட்டால் டென்ஷன் வரும்..அதுவே டென்ஷனாகி போகும்.
ஒரு வேலை இல்லாவிட்டால் வாழ்வு சூன்யமாகி போகும்..

எத்தனை பெரிய மனிதர்களையும் இத்தனூண்டு சிகரெட் வீழ்த்தி இருக்கிறது. ஹீரோவிற்கு அப்ப 39 வயது..நெஞ்சு அடைத்துக்கொண்டு வருவது போல இருந்தது..குடும்ப மருத்துவர் உணவினால் ஏற்பட்ட வாயு தொல்லை என்று சொல்லிவிட்டு சென்றார்..மூச்சு விட முடியாமல்  போகவே உடனே காரைக்கால் பெரிய ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிக்கொண்டு போங்க என்று சொன்னவுடன் உறவினவர்களுக்கு விபரீதம் உறைத்தது.

பெரியப்பெண் ஹாஸ்டலில், அடுத்து இரு சிறு குழந்தைகள்..மனைவியும் கதறி அழுதப்படி ஐ.சி.யூ வாசலில் கை பிசைந்தபடியான துக்க காத்திருப்பு. மூன்று நாள் செல்ல வேண்டும் என்று டாக்டர்கள் கெடு..ஆஸ்பத்திரி முழுக்க உறவினர்கள், ஊர்காரர்களின் கூட்டம்..கட்டுப்படுத்த முடியாத பேரன்பு அது..டாக்டர்கள் பார்வையாளர்கள் கூட்டம் செல்லாவிட்டால் மருத்துவம் பார்க்க முடியாது என்று கூறியவுடன்,.கார், வண்டி, பேருந்து என்று எப்படி, எப்படியோ வந்தவர்களை முகத்தை கூட காட்டாமல் நெருங்கிய உறவினர்கள் சமாதானப்படுத்தி அனுப்பி வைத்துக்கொண்டு இருந்தனர்.

கொஞ்சம்  மனநிலை சரியில்லாத ஒருவர் எப்படியோ தப்பி ஐ.சி.யூ வாசலுக்கு ஒரு கிலோ திராட்சை பழத்துடன் வந்து ..ஐயா நல்லா எழுந்து பிழைக்க வேண்டும் என்று கூறியபோது கண்ணீர் விடாதவர்கள் பாவம்.. மருத்துவமனை ஊழியர்கள் உள்பட..அத்தனை அன்புக்கு பாத்திரமானவர் நினைவிழந்து உள்ளே..அப்பொழுது எல்லாம் இதய பாதிப்புக்கு இத்தனை நவீன சிகிச்சைகள் இல்லை..இருந்தும் சிறு டவுன்களில் எட்டி பார்க்கவில்லை..உடம்பில் சொருகி இருக்கும் அத்தனை குழாய்களையும் பிய்த்து விட்டு ஓடுவதை பார்க்க அத்தனை வேதனையாக இருக்கும்..

அவர் பேச்சுக்கு யாரும் மறுபேச்சு பேசியதில்லை..ஆனால் கட்டுப்பட்டு இருக்கவேண்டுமே மருத்துவமனையில்..ஒரு மாதத்துக்கு மேலே மருத்துவமனையில் தங்க வைக்கப்பட்டு இருந்ததாக நினைவு. குழந்தைகள் தனி, தனியே...வீட்டு பெரிய பாட்டி ஏதோ ஒரு பாடலை பாடி குழந்தைகளை கட்டிப்பிடித்து அழுதது நினைவு இருக்கு..

முப்பத்தியொன்பது வயதில் இத்தனை பெரிய பிரச்சனை வர ஒரே காரணம் சிகரெட்..அன்னிக்கு தப்பித்தது மிகப்பெரிய விஷயம். அன்றில் இருந்து சிகரெட் பழக்கத்தை விட்டார்..நடுவில் அது அவரை விடவில்லை என்று பிறகு கேள்விப்பட்டோம்..

பத்து வருடம் பார்த்து, பார்த்து கழிந்தது..அவ்வபொழுது டெஸ்ட் அது, இது என்று.. மகள்களுக்கு படித்த உடனே திருமணம் செய்து முடித்தார்..மரண பயம் இருந்து இருக்குமோ..கடமைகளில் அவசரம்..

ஹீரோ  வீட்டில் மிகப்பெரிய விசேஷம். பத்திரிக்கை அடித்து அனைவரும் வருகை..உறவினர்களுடன் குதூகல பேச்சு..காலை நான்கு மணி. மனைவியின் அழகிய கோலம் வாசலில்..மனைவியிடம் பாராட்டை தெரிவித்துவிட்டு உள்ளே வந்தார்..இருவர் படம் ரிலீசான நாள். அத்தனை பணத்தையும் மணிரத்னம் எப்படி எடுக்க முடியும் என்று பேசிக்கொண்டு காபியை ஏந்தியவர் பனியன் முழுது காபி சிந்தியது..அப்படியே சாய்ந்தார்..இந்த முறை சிகரெட் ஜெயித்துவிட்டது..அதுவும் சின்ன வயதில் சில காலங்கள்.. பிடித்த சிகரெட்..இந்த முறை வயது 49 மட்டுமே..பட்டுப்புடவையில் இருந்த உறவினர்கள் அவசரமாக உடை மாற்றினர்.. மருமகன் இறந்ததை தாங்க முடியாத மாமனார் மயக்கமடைந்தார்..90 வயது பாட்டிக்கூட திடமாக வளைய வந்த நேரத்தில்..சிறுவயதில் முக்கியமானவரை குடும்பம் இழந்தது..

மனம் கனக்கிறது..இறந்தது என் அப்பா..என்னுடைய ஹீரோ..

ஒரு மகளாக எத்தனை சாபங்கள் கொடுத்து இருக்கிறேன் அந்த சிகரெட்டுக்கு..அப்பொழுது மனதில் பயங்கர வேகம்..அப்பாவை அழித்த அத்தனை சிகரெட் முதலாளிகளையும் பழிவாங்க வேண்டும் என்ற வெறி கூட எழுந்தது. சிகரெட்டை ஒழிக்க பாடுபட வேண்டும் என்று சபதம் எடுத்ததாக நினைவு..மசான வைராக்கியம். .43 வயதில் இருந்து வாழ்கையை அம்மா தனியாக எதிர்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம்.

சாக்குபோக்குகள்  ஆயிரம் இருக்கலாம்..ஆயிரம் முகேஷ்களை பறிகொடுத்து இருக்கிறோம்..அண்ணன், தம்பி, மகன், மருமகன், தந்தை, கணவர் என்று சிகரெட் க்கு பலிகொடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறோம்..ஆனால் அது ஜெயித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.. அது நம்மை அடக்கி ஆள்வதா? என்ற கோபத்தில் விட்டொழிக்க வேண்டும்..ஜஸ்ட் தூக்கி ஏறிய வேண்டும்..இதுவே கடைசி என்று..அன்பானவர்களின் முகத்தை நெஞ்சில் தேக்கினால் எதுவும் எளிது..

இசையும், நானும்.

ஏதோ எழுதினோம் என்று எழுதிவிட்டு போக முடியுமா இந்த சந்திப்பை..

காலையில் இருந்தே பரபரப்பு, தரன் அசதியில் தூங்கிக்கொண்டு இருந்தார், எழுப்பி உடனே கிளம்புங்க போகனும்னு சொன்னேன்..மனதில் சொல்ல முடியாத பரபரப்பு..காரில் போனோம், நண்பர் கூட்டிக்கொண்டு போனோர், காத்திருந்தோம், நண்பர் பழனி பாரதி அவர்கள் அறைக்கு கூட்டிக்கொண்டு சென்றார் என்று ஒரு பதிவாக அன்றே போட்டுவிட்டு சென்று இருக்கலாம். அப்படியே போட்டோவையும் போட்டுவிட்டு இரு நாளில் மறந்தும் இருக்கலாம்.

ஆனால் இசை என்பது அப்படி இல்லை..அதுவும் இளையராஜா இசை..நம் காலத்தில் அவரோடு பிறந்து, அவரோடு வளர்ந்துவிட்டோம். ஒரு நாள் கூட அவர் இசை இல்லாமல் கழிந்தது இல்லை. நான் அதிகம் இசையில் மூழ்குபவள் இல்லை..நானே என்னை ப்ராடிகல் ஆசாமியாக கருதிக்கொண்டு இருப்பவள்.

ஆனால் இளையாராஜா அவர்களின் இசையை முகநூல் வந்தப்புறம் அதிகம் கேட்க ஆரம்பித்தேன். எந்த வரிகளுக்கும் இழைந்து  போய் கற்பனையை தூண்டும் இசை. கேட்க, கேட்க அலுக்காத இசை. எந்த இடத்துக்கும் பொருந்தி போகும் இசை.  எரிமலை கிளறி, கொதிக்கும் சாந்து குழைய பொங்க வைக்கும் இசை..

நண்பர் வாங்க பார்க்க ஏற்பாடு செய்கிறேன் என்று அழைத்தவுடன் உடனே கிளம்ப தயார் ஆகிவிட்டேன். எப்பவுமே படைப்பாளிகளை பார்க்கும் ஆர்வம் இருந்தது இல்லை. தூரத்தில் இருந்து பிம்பம் கலையாமல் ரசிக்கவே பிடிக்கும். ஒவ்வொருவருக்கும் உள்ள பிம்பதை மனதில் கலையாமல் பார்த்துக்கொள்ள நினைப்பேன். அருகே நெருங்கினால் பிம்பம் உடைந்து இயல்பான நம்மை போன்று மனிதர்களாக நினைக்க வைக்கும்.அதனாலேயே நெருங்கி போக தயக்கம் உண்டு.

சிறு வயதில் பிடித்த பாட்டு "மயங்கினேன் சொல்ல தயங்கினேன்"..முதல் நாள் மாலை எங்கிருந்தோ ஒரு பாட்டு "பனி விழும் மலர் வனம், உன் பார்வை ஒரு.." என்று காற்றில் தவழ்ந்து வந்தது. இந்த பாட்டுகள் எப்படியோ மனதில் ஒரு முறை வந்துவிட்டால் போதும்.மனம் தானே ரீவைண்ட் செய்து, தேய்ந்த ரிகார்ட் ப்ளேயர் போல திரும்ப திரும்ப ஒலிக்க செய்வதில் வலியது. அதுவும் இளையராஜா அவர்கள் பாட்டின் வரிகளுக்கு ஒரு சிறப்பு உண்டு..பச்சக் என்று நன்றாக ஒட்டிக்கொண்டு ரிகார்டரில் ஓட விடும்.
அன்று முழுக்க பனி விழும் மலர் வனம்..நண்பரோடு காரில் செல்லும் வேளையில் அவரின் பாட்டுகள்..எங்குதான் இல்லை ராச இசை....தாலாட்டுக்கு அவரின் இசை..என் தம்பி மிக சிறிய குழந்தை..ராசாத்தி உன்னை பாட்டு பாடித்தான் தூங்க வைப்போம். என் இரண்டு குழந்தைகளுக்கு கண்ணே கலைமானே பாட்டுதான் தாலாட்டு...அது கிட்டத்தட்ட குடும்ப பாட்டு போல ஆனது.அது பாடாமல் குழந்தைகளை தூங்க வைத்தது இல்லை.

அடுத்து அடுத்து அவரின் பாட்டுகள் பரந்து விரிந்த இடங்கள் கட்டுக்குள் அடங்காதவை..ஊருக்கு வந்தால் கொதிக்கும் வெயில் இடைவேளையில் சுட, சுட பாய்லர் டீ குடித்துக்கொண்டு அவரின் பாட்டை கேக்கும் நேரத்தில் தமிழ்நாட்டின் மண் பாசம் பொங்கும். பக்கத்துல இருக்கும்  கல்யாண மண்டபத்தில் அரைச்ச சந்தனம் பாட்டு மஞ்சள் நீராட்டு விழாவை முன்னிட்டு ஒலிக்கும். கல்யாண வீடு முதல் கருமாதி வரை ஸ்பீக்கர் கட்டிய இடமெல்லாம் ராசாவின் இசை கேட்டு வளர்ந்த தலைமுறை நாம். இரண்டு கரோக் பார்ட்டிகளில்  சமிபத்தில் கலந்துக்கொண்டேன்..ஆன்ம இசையாக ராச இசையையே பெரும்பாலும் தேர்ந்து எடுத்து பாடி, உருகி கொண்டு இருந்தோம்.

அவரை சந்திக்க பிரசாத் ஸ்டுடியோ வரசொன்னார். ரிசப்ஷனில் பேராசிரியர் பர்வீன் சுல்தானா .பார்த்தேன். குட்டியான, அழகான சந்திப்பு. பிறகு உள்ளே அமர வைத்தார்கள். பிரசாத் ஸ்டுடியோ..ஒரு நிமிடம் இசை உடலில் எழும்பி அடங்கியது. மெதுவாக நோட்டம விட்டேன். மனம் யாருடனும் பேச்சில் லயிக்கவில்லை..அந்த காலத்து நாற்காலிகள். எத்தனை பேர் இங்கு நாம் கேக்கும் ஒரு துளி இசைக்கு வேலை செய்து இருப்பார்கள் என்று நினைவு வந்தது. எந்த, எந்த  கவிஞர்கள் பாடல் எழுத் போயிருப்பார்கள் என்றெல்லாம் யோசனை, ஒரு வரலாற்று சின்னத்தை  பார்க்கும் வேளையில் என் கண் முன்னே ராஜா, ராணி, மக்கள், யானை என்று அனைத்தையும் you tube video ஆக்கி கற்பனையில் ஓட விடுவேன்.. போர்க்களம், சந்தை என்று எந்த வரலாற்று தளத்துக்கும் கதையோடு கற்பனை செய்வேன். எனவே எங்கு போனாலும் அரசாங்க கைடு தேடி அவரோடுதான் கதை கேட்டுக்கொண்டு சொல்வேன்.

பிரசாத் ஸ்டுடியோவும் ஒரு இசை வரலாற்று மற்றும் நிகழ்வு சாட்சியாகதான் தோன்றியது.  இசை மேதைகள், பாடகர்கள், இசை அமைப்பாளர்கள், இயக்குனர்கள், கவிஞர்கள், நடிக, நடிகையர்..எத்தனை இசை வல்லுனர்கள், எடிட்டர்கள், தொழில் நுட்ப வல்லுனர்கள் நடமாடி இருப்பர் என்று மனதில் காட்சிகள் விரிந்தது..

முன்பு போட்டோவில் பார்த்த ப்ரசாத ஸ்டுடியோ இசை கோர்ப்பு நிகழ்ச்சிகள் மனக்கண் முன் வந்து ஓடியது. அவர்களை அங்கு பொருத்தி பார்த்து மனதில் இசையை ஓட விட்டேன். என்னை விசித்திரமாக பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் பார்த்து இருக்கலாம்..என்னடா இது ஒரு music studio வை இப்படி ரசிக்கிறா என்று..ஆனால் நாம் ரசிக்க பிறந்தவர்கள்..ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் ரசிக்கவே பிறந்தவர்கள் என்று தீர்மானமாக நம்புகிறேன். அங்கு அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என நண்பர் என் குணம் தெரிந்து வலியுறுத்தி இருந்தார்..ஆனால் ஒஜுவை எப்படி அமைதியாக இருக்க செய்வது என்று புரியவில்லை.. நிமிடத்துக்கு நான்கு கேள்விகள் உதிக்கும், அனைத்தையும் நான் விளக்க வேண்டும்..எப்படியோ சமாளித்து விட்டேன்.

ஆனால் நண்பர் பழனி பாரதி அவர்களுடன் பேச முடியாத நிகழ்வாக போய் விட்டது. அந்த சூழலில் என்ன பேசுவது என்பது கூட தெரியவில்லை. காற்றே, காற்றே பாடலை பற்றி பேசாமல் போய்விட்டோம் என்ற வருத்தம் பிறகு வந்தது.. அவருடன் புகைப்படம்  எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே சென்றோம். அமைதியாக உள்ளே நுழைந்தோம். வெண்ணிற உடையில் இசை அரசர்.. ஒஜுவை ஆசிர்வாதம் வாங்கி கொள்ள சொன்னேன்..உனக்கு நல்லா பாட்டு வரும்..ஆசிர்வாதம் வாங்கிக்கோ என்று கூறியபொழுது ஓடிவிட்டான். உடனே இளையராஜா அவர்கள் குழந்தையை விடும்மா என்று மெதுவாக கூறினார். குழந்தைகளின் இயல்பை சிதைக்காத அனைவரையும் மிகப்பிடிக்கும். அவரின் அமைதியை குலைக்கும் விதமாக குழந்தை நடந்துக்கொன்டாலும் அதை இயல்பாக  அதுவும் சந்தோஷமாக எடுதுக்கொண்டதற்க்ககாவே அவர் மன சிம்மாசனத்தில் உயரத்தில் அமர்ந்தார்.

அதிகம் பேசவில்லை, எதுவும் சொல்லவில்லை..பாடல்கள் பற்றிய பாராட்டுகளுக்கு சந்தோஷமாக தலை அசைத்தார்..முதலில் எனக்கு பேச்சே வரவில்லை..அவரை பார்த்தவுடன் நதி மூலத்தை தரிசித்த உணர்வு..இங்கிருந்துதானே அத்தனை ஒலிகளும் புறப்பட்டு இருக்கு..உலகம் முழுதும் காற்றில் பரவும் ஒலிகளுக்கு சொந்தகாரார்..அன்டார்டிகா முதல் ஆர்டிக்வரை இந்த இசை பயணம் போகாத தூரமே இல்லையே..அருவியாய், நதியாய், கடலாய், அலையாய் பரந்த இசையின் மூலம் இந்த சின்ன அறையில் அமைதியாக இருக்கிறதை வியந்த  மன உணர்வுகள்.. அமைதியாக வெளியே வந்தோம்.

திரும்ப காரில் வரும்பொழுது யாரிடமும் பேசவில்லை. அந்த கணங்களில் இருந்து மீள விரும்பவில்லை..ஒவ்வொன்றாக இசை அதிர்வுகள் மனதை ஊஞ்சல்

ஆட்டின..கண்கள் எதன் மேலும் கவனம் செலுத்தாமல் மனதினுள் இருந்தது..இது ஒரு அனுபவம்..வார்த்தைகளில் மிக குறைவே பகிர முடியும்..இதற்கு நன்றிகள் நட்புகளுக்கு  கூற வேண்டுமா?

இருப்பினும் நன்றிகள் நட்புகளுக்கு.. நண்பர் ராஜாராமன் அவர்களுக்கும் நண்பர் பழனி பாரதி அவர்களுக்கும்.

சென்னையும், நானும் 1..

ஒரு நான்கு நாட்கள் நாற்பது நாட்களுக்கான அனுபவங்களை ஒளித்து வைத்துகொண்டால் எப்படி இருக்கும்? ..மணி நேரங்கள் நிமிஷங்களாக பிரிக்கப்பட்டு ஓடிக்கொண்டு இருந்தன..ஊருக்கு வந்து அலுப்பாக தூங்கினால் போதும் என்பதை விட அனுபவங்களை வரிக்க நான்கு மணிக்கு எழுந்து எழுத சொல்கிறது மனது..

எழுத, பகிர ஆரம்பித்து விட்டால் ஏதோ ஒரு வடிவில் எழுதிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும், இல்லாவிட்டால் ஏதோ இழந்தது போல தோன்ற ஆரம்பித்து விடுகிறது..இதற்கு பேஸ்புக் ஸ்டேடஸ்களும் விதிவிலக்கல்ல..சொல்ல முடியாது..எங்கோ பகிரப்படுவது நம் மனதை ஒரு நிமிடம் உலுக்கிவிட்டு செல்வது போல இதுவும் எங்கோ ஒரு மனதை தொடலாம் அல்லது  ஒதுங்கி போக செய்யலாம்.  புகழ்பெற்ற எழுத்தர்கள் எழுதிய புத்தகங்கள் வாசிக்கப்படாமல் என் புத்தக அலமாரியில் இருக்கும்பொழுது இங்கு பகிர(எழுத) வந்திருப்பது சரியா என்றும் தோன்றுகிறது.

 அடியில் நாய் படுத்திருக்கும் பெஞ்சை கவனமாக விலக்கிவிட்டு நெரிசலுடன் இருந்த பிளாட்பாரம் பெஞ்சை பகிர்ந்துகொண்டு வழக்கம் போல பேஸ்புக் லைக்குகள் வாரி வழங்கி கொண்டு இருந்தேன்..முன்பெல்லாம் நிறைய புத்தகங்கள் இல்லாமல் எந்த பிராயணமும் நடைபெறாது..எங்கும் கையில் பத்திரிக்கையோ , புத்தகமோ கைவசம் இருக்கும்..எந்த நேரத்தில் மாறியதோ இப்பொழுது வாங்குவதில்லை..வாங்கினாலும் புரட்டிவிட்டு செல்போனை நாடுகிறது மனம்..நல்ல எழுத்துகளை விட அறிமுகமான நண்பர்களின் பதிவுகள் அதிகம் ஈர்க்கிறது..வாசிப்பானுபவம் எப்பொழுதாவது ப்ளாக் ஷேர் செய்யப்படும் பதிவுகளிலும், சிலரின் கவிதைகளிலும் கிட்டிவிடுவதால் அதைக்கண்டு மனம் திருப்தி அடைந்து விடுகிறது.

ஒரு மணி நேர ரயில் தாமதம்..இரவு தூக்கம் போச்சே என்ற கவலையில் பயணிகள். அடுத்த ரயிலுக்காக காத்திருக்கும் அறிமுகமான தம்பதியருடன் குசலம் விசாரித்துவிட்டு வாட்ஸ் அப் அரட்டை தொடர்ந்து கொண்டு இருந்தது. ப்ளாக் போய் பேஸ்புக் வந்து பேஸ்புக் போய் வாட்ஸ் அப் வந்து வெறும் அரட்டையில் பொழுது போய் விடும் போல..இரவு ரயிலில் பர்த் ல் படுத்துக்கொண்டு நிறைய பயணிகள் யாரோ யாரிடுமோ வாட்ஸ் அப் ல் கதைத்து கொண்டு வருவது கண் கொள்ளா காட்சி.பக்கத்தில் உள்ள மனிதர்களை தவற விட்டாலும் எங்கோ உள்ள மனிதர்களிடம் தொடர்பு கொண்டு இருப்பது..மனிதர்கள் மனித மனங்களை அன்புக்காக தேடி அலைந்துக்கொண்டே இருப்பதை நிரூபிக்கிறது.

காலையில் வழக்கம் போல தாமதம் ஆனதை சபிக்காமல் தூக்கம் தொலையாமல் வந்ததுக்கு சந்தோஷப்பட்டுகொண்டே நடந்து வரும் பாதையில் கொசுக்காக கலர், கலராக பாக்ஸ் அமைப்பு தற்காலிக தூங்கும் அறை அமைத்து தூங்கி கொண்டு இருப்பவர்களை பார்த்து இத்தனை மனிதர்கள் தினமும் இங்கே தூங்குகிறார்கள்..இவர்கள் எதற்கு இங்கே ? ஏன்? பயணிகளா? கூலி தொழிலாளிகளா? தினம் ஒருவரே கொசு வலை கட்டி நிரந்தரமாக ஒரே இடத்தில்   தூங்க முடியுமா என்று யோசனைகள்..ஒவ்வொரு முறையும் இது பற்றி கேக்க வேண்டும் என்பது மட்டும் தள்ளிக்கொண்டே போகிறது.

ரூமுக்கு வந்து சிறிது நேரத்தில் "R u Safe " என்ற எழுத்து வாட்ஸ் அப் ல் மிளிர்ந்தது. உடனே டி.வி போட்டால் நாங்கள் வந்த ரயிலுக்கு பிறகு வந்த ரயிலில்  குண்டு வெடிப்பு. போகும், வரும் ரயில்கள் நிறுத்தப்பட்டு இருந்தன. அடுத்த ரயிலில் வந்திருந்தாலோ, இன்னும் தாமதம் ஆகி இருந்தாலோ எந்த இடத்தில் தவித்துக்கொண்டு இருந்து இருப்போம் என தெரியாது. என்னோடு அடுத்த ரயிலுக்காக  அமர்ந்து இருந்த வயதான தம்பதிகள் பற்றி ஒரு கவலை வந்து போனது.உடனே காலிங்பெல்.. .போலீசார் விசாரணைக்கு ..வெளியூரில் இருந்து வந்து தங்கி இருப்பவர்களை விசாரிக்கிறோம் என்று கூறினர். விசிட்டிங் கார்ட் காட்டியவுடன் மரியாதை கொஞ்சம் கூடியது போல தெரிந்தது. போலிசுக்கு கொஞ்சம் கடுமையாக இருந்தே பழக்கம் ஆனதோ?

வெளியே வந்தால் எங்கு பார்த்தாலும் போலிஸ் தலைகள். சரி சென்னை போலிஸ் வேகமாக செயல்ப்படுகிறார்கள் என்று கொஞ்சம் மனதுக்கு இதமாக இருந்தது. சில சமயம் கோழி குஞ்சு அணைப்பு போல மக்களுக்கு அரசாங்கத்தின் பாதுக்காப்பு பற்றிய நிம்மதி தேவையாக இருக்கு.

அன்று இரவில் ஒரு பார்ட்டி.. அது அடுத்த பதிவில்...ஸ்டேடஸ் பார்த்துவிட்டு தந்தி டி.வி கோகுல் போன்.. குண்டுவெடிப்பு போலிஸ் விசாரனை பற்றி என்று..சரி என்று..எல்லா அனுபவத்தையும் சொல்லுங்க எடிட்டிங் செஞ்சுக்கறோம் என்று சொல்ல..இருவது நிமிஷம் மூச்சு விடாமல் பேசிக்கொடுத்தேன்..மூச்சு மட்டும் பதிவு பண்ணி எப்படி போட்டார்கள்? ஆனால் இருவரை தூக்க கலக்கத்தில் எழுப்பி என்னை டி.வி ல் சில நொடிகள் பார்க்க வைத்ததுக்கு எனக்கு தூக்கம் வராமல் போகட்டும் என்று சபித்து விட்டார்கள்..எனவே தூக்கம் போய் இந்த பதிவு.

கண்ணீர், கண்ணீர்.

கண்ணீர் ,கண்ணீர்..

கண்ணீர் பற்றி அதிக கவனிப்பு கொஞ்ச நாளாக அடிக்கடி ஏற்படுகிறது. பொசுக் என்றால் கண்ணீர் விடும் குணம் எனக்கு உண்டு. அதனால்  நமக்கு Emotional Quotient மிக குறைவோ என்று தோன்றுவதுண்டு..

அலசலில் மிக கடினமான அலசல் நம்மை பற்றிய அலசல்தான். அதில் இருபக்கம் பார்த்து அலசுவது மிக கடினம். ஒரு பக்கம் அதுவும் நம் பார்வையை வைத்து மட்டுமே நம்மை அலசுவோம்..அப்படி அலச நினைக்கையில் இந்த கண்ணீர் விஷயம் என்னை அடிக்கடி இடிக்கும்.
.

சண்டை, பிரச்சனைகள் மட்டும் இல்லை சோக நிகழ்ச்சி மட்டுமே கண்ணீருக்கு காரணமாக இருப்பதில்லை..உச்சபட்ச டென்ஷனில் மெல்லிய அதிர்வு போதும்..கண்கள் கடலாக...  ஒரு வேலை முடியாத டென்ஷனில் சிறிது யாராவது அசைத்து விட்டால் போதும் .. அது கண்கள் வியர்க்க காரணமாகும்.

நான் மிக ஸ்ட்ராங் என நினைத்து கொண்டே இருப்பேன்..பெண்ணால் இது முடியாது என்று மூடி திறப்பதை தவிர வேறு எதற்கும் நினைத்ததே இல்லை..ஆனால் அவ்வப்பொழுது இந்த கண்ணீர் விஷயம் ஆட்டி பார்க்கும்.

ஒரு நண்பரிடம் கேட்டேன்..அதற்கு பெண்கள் வளர்ப்புதான் காரணம். அடுத்த நிமிடம் நீங்கள் அதை பற்றி யோசிக்க காரணம், அவரவர்  வளர்த்துக்கொண்ட   சுய ஆற்றல் என்று..பெண்ணுக்கும், பெண் போல வளர்க்கப்பட்ட ஆணுக்கும் கண்ணீர் வெளிப்படுவது சகஜம் என்று காரணம் கூறினார்..பெண்ணாக அடக்கிவைக்கப்பட்டு இயலாமையில் கண்ணீர் வெளிப்படுத்த சொல்லிகொடுப்பது சமூகம் என்பது அவர் கருத்து..அதில் இருந்து மீண்டு வர நினைத்தாலும் வருவது மிக கஷ்டம்..பெண்களுக்குள் உள்ளே அது சமூகத்தால் செலுத்தப்பட்டு இருக்கு என்பதும் அவரின் கருத்து..

எதை பற்றியும் முடிவான கருத்து வைத்துக்கொள்ளாமல் இருப்பது மட்டுமே..என்னுடைய ஒரே கருத்து. விவாதங்கள் மட்டுமே முடிவை சொல்லி விடுவதில்லை...இத்தனை எமொஷனாலாக ஏன் இருக்கவேண்டும்?.. கண்ணீர் விடாமல் இருந்து நாம் ஸ்ட்ராங் என்பதை ஏன் நிருபிக்க முடியவில்லை?

கண்ணீர் தேவைதான்..மிகபெரிய துக்கத்தில் வெடித்து அழுவது, தோள் கிடைத்தவுடன் அழுவது போன்ற ஆறுதல் உலகத்தில் எதுவுமில்லை..கண்ணீர் இல்லாவிட்டால் உலகில் இன்னும் பல தற்கொலைகள் நடந்து இருக்கும். மன நோயாளிகள் அதிகரித்து இருப்பர். கண்ணீரும் வரமே..ஆனால் அது தேவை இல்லாத இடத்தில் அதுவும் அடுத்தவர்கள் முன் எட்டிப்பார்ப்பது போன்ற தர்மசங்கடமான விஷயம் எதுவுமில்லை..அதுவும் அடுத்த முறை அவர்களை எதிர்கொள்ளும் பொழுது ஒரு சிறு கூச்சம் ஏற்படும்..

மகனின் அன்பு, சிறு டென்ஷன், விருந்தினர் முன்னிலையில்  வீட்டினரின் சிறு விமர்சனமோ, கிண்டலோ, அவசரமாக வெளியே போகும் வேளையில் சாவியோ, இல்லை அது சம்பந்தமான பொருளோ தொலைவது , பழைய சோகமான நினைவுகள் , ஒரு சிலநெகிழ்ச்சியான பாடல்கள், அபரிதமான அன்பு,  தலை சூடாகி ஏறும் கோபத்தில் துளிர்ப்பு, கேள்விப்படும் இள வயது மரணம், எங்கோ ஏற்படும் புறக்கணிப்பு, நெகிழ்ச்சியான பேச்சு, தனிமை, பொறாமை, இயலாமை, வலி, மகிழ்ச்சி எத்தனையோ உணர்வுகளுக்கு  வடிகால் கண்ணீர் துளிகள்தான்..ஒரு சொட்டு விழும் நேரம் நெகிழ வைக்கும்..தொடர்ச்சியான கண்ணீர் எரிச்சலை தரும்.. எல்லாமே தருணம்..கண்ணீர் விழும் வேளை அன்புக்கு மனம் அலைகிறதோ என்று தோணும..ஏன் அலைய வேண்டும்? மனித மனம் ஏதோ ஒரு அன்புக்கும், அரவணைப்புக்கும் ஏன் அலைந்து கொண்டே இருக்கிறது..பெண் என்றால் கண்ணீர் வழியே தேடுவதும்,,ஆண் என்றால் பணம், கோபம் போன்றவற்றை வெளிக்காட்டியும்  (சில சமயமும் கலங்கியும் ) அன்பை நிருபித்து கொண்டே இருக்கிறது..

நிருபித்தல் எங்கே வருகிறது? எங்கு சந்தேகம் வருகிறதோ அங்கே நிருபித்தல்..ஆனால் மனிதன் அன்பை தவிர அத்தனையும் நிருபித்து கொண்டு இருக்கிறான்..பெண்கள் கண்ணீர் படாத தலையணைகள் இல்லை. ..ஒரு சொட்டாவது துளிர்த்து அமிழ்ந்து இருக்கும்..நிருபித்த அன்பை தேடியும், இயலாமை கோபமும் வடியும் இரவுகளில்..

பலமாக நினைக்கும் கண்ணீர் பலவீனமாக....

மூக்கை துடைத்தப்படி
ஜலதோஷம் என்றே
சிரிக்கையில் சிவந்த
கண்கள் பேசியதே..