ஒரே ஒரு நிறைய ஊரிலே..

உலக கதை சொல்லல் தினம்.

தாய், தந்தை பிறக்கும் பொழுதே கதை சொல்லிகள் பிறந்து விடுகிறார்கள். டி.வி பிறக்கும் முன்பு பிறந்து விட்டதால் கதைகளுக்கு நடுவே வாழ்ந்தவள். ஒரு கொள்ளு பாட்டி விளையாட்டுகளில் எக்ஸ்பர்ட்..சொன்ன இடத்தில சோழி விழும், உருட்டிய இடத்தில தாயம் நிற்கும். இன்னொரு பெரிய பாட்டியோ கதைகள். அவர் சொன்ன கதைகள் கற்பனையை மிக அதிகம் தூண்டுபவை.

ஒவ்வொரு மனிதனும் சக மனிதர்களால் வார்த்து,வளர்த்து எடுக்கப்படுகிறார்கள். கதை சொல்லல் மேல் இன்னும் ஆர்வம் வந்ததிற்கு காரணம் விழியன் என்றால் கதை சொல்லும் நிகழ்வு என்று பெங்களூரில் முதல் அடி எடுத்து வைத்திருக்கும் பிரபு பாராட்டுக்குரியவர்.

மிக முக்கிய வேலை கொடுத்த தரன், மறுநாள் தேர்வு, வாசலில் ஒஜுவை விளையாட கூப்பிட வந்தசிறுவர் குழாம், 25 கி.மி தூரம் எல்லாவற்றையும் சமாளிக்க முடிந்த என்னால் மனமுருகி கேட்டுக்கொண்டிருந்த SBB யின் இளைய நிலாதாவைத்தான் சமாளிக்க முடியவில்லை. நட்புகள் வேறு ஸ்டேடஸ்களாக போட்டு இந்த மாலையை மிஸ் பண்ணிட கூடாது என்கிற அளவுக்கு மனதை இலகுவாக்கி வைத்தார்கள்.

எப்படியோ திடப்படுத்தி ஒஜுவை அவன் குழாமில் இருந்து பிரித்து அந்த ஏரியா பெயர் புதிதாக இருந்ததால் கூகிள் மேப் ல் தடவி தடவி எனக்கு மிக பரிச்சியமான சாலையில் சென்றுக் கொண்டிருந்தேன்.

முதலில் ராஜேஷ் அருமையாக ஆரம்பித்தார். மரமே இல்லாத ஊரில் விறகு வெட்டிக் கதை. நூறு வருடங்கள் பின் மரமில்லா வாழ்வை கற்பனை செய்ய தூண்டியது. அடுத்து பிரபுவின் வண்ணத்துப்பூச்சியும், எறும்பும் என்ற கி.ரா கதை மனதில் நின்றது. வரும் வழியில் ஹோர்டிங்கில் ஒரு வண்ணத்து பூச்சி பார்த்துவிட்டு ஒஜு அம்மா இதானே போய் அழுதுச்சு என்றான். நிகழ்வில் நிறைய தமிழ் வார்த்தைகள் அறிமுகம் ஆகின. முக்கியமா மொச்சைக்கொட்டை என்றால் என்ன என்று மொபைல் இமேஜ் ல பார்த்து தெரிந்துக் கொண்டனர்.

அடுத்து அ, ஆ வைத்து ஒரு விளையாட்டு. பெங்களூரை பொறுத்தவரை தமிழ் சொல்லிக்கொடுக்காமல் ஒரு தலைமுறை வளர்ந்துக் கொண்டு இருக்கிறது. இப்படி நிகழ்வுகள் அடிக்கடி நிகழும் பொழுது தமிழ் மேல் குழந்தைகளுக்கும் அதிக ஆர்வம் வரும். அங்கும் ஃபேஸ் புக் மூலம் ஒருவருக்கு அறிமுகம ஆகிருந்தேன். இணையத்தின் இணைப்புகள் மனதில் இனிமையாக.

அடுத்து நான் எங்கள் பாட்டி சொன்ன கதை சொல்லவா என்றேன். நிஜமாக எந்த தயாரிப்பும் இல்லை. சொல்லவும் யோசனை இல்லை. ஏன் என்றால் நிகழ்வு பார்த்துவிட்டு எப்படி அதுப் போல நாமும் செய்யலாம், குழந்தைகள் தமிழ் கதைகள் மேல் எந்தளவுக்கு ஆர்வமாக இருக்கிறார்கள் என்பதே நோக்கம்.

பிரபு சொல்லுங்க என்றதும் மிக பரிச்சியமான கொழுக்கட்டை கதை சொன்னேன். அதில் எண்கள், உடல் உறுப்புகள் பெயர் எல்லாம் இருக்கும். 

"அம்மா அம்மா கொழுக்கட்டைக்கு காது உண்டோடி,
அம்மா அம்மா கொழுக்கட்டைக்கு மூக்கு உண்டோடி
அம்மா அம்மா கொழுக்கட்டைக்கு வாயும் உண்டோடி"

என்று வரிசையாக போகும். நாயகர்களுக்கு குழந்தைகளுடன் கலந்து பெயர் வைக்கப்பட்டது. பெரிய கதை. முடிந்தளவு சுருக்கியே சொன்னேன். ஆனால் அந்த நிமிடங்கள் உலகமே மறந்து விட்டது. குழந்தைகளும் நானும் ஒரு உலகத்தில் கொழுக்கட்டைகள், ரோஜா, பிள்ளையார் என்று பயணித்தோம். திட்டமிடாமல் கூட அழகாக அமைந்தது. நான் நயன்தாரா போல ஆக்ஷன் செய்வதாக நினைத்துக் கொண்டு கலாபவன் போல செய்ததை குழந்தைகள் ரசித்து சிரித்தார்கள். இருப்பினும் கொண்டாட்டம் குறைவில்லாமல்.

அடுத்த முறை இன்னும் இதை எடுத்து செல்ல ஆர்வ விதை மனதினுள். ஒஜு வரும் பொழுது கதைகளை பற்றி பேசிக்கொண்டே வந்தான். இதே கதையை எத்தனையோ முறை தனியாக சொல்லி இருக்கேன். ஆனால் இந்த முறை இன்னும் ஆர்வமாக கேட்டு இருக்கிறான். எல்லாருடனும் சேர்ந்து சந்தோஷமாக இருக்கும் பொழுது குழந்தைகளின் ஆர்வம் இன்னும் கூடியே இருக்கிறது.

அடுத்து கதை கேட்க நேரமில்லாமல் ஓடி வர வேண்டியதாகி விட்டது. இருப்பினும் மனது நிகழ்வை சும்ந்தப்படியே. வீட்டுக்கு வந்தவுடன் ராஜேஷ் அவர்களின் பையன் கதைக்கு feedback கொடுத்து மனதை நெகிழ செய்து இருந்தான். அதே கதையை தெலுங்கில் சொல்லி அசத்தி இருந்தான். அந்த விடியோ பதிவில் இருக்கும் குரலின் கற்பனையும், கதையும் மிக அதிக நாள் ஒலிக்கும்.

கதை சொல்லல் வீடை தாண்டி பொதுவெளியில் வர வேண்டிய அவசியம் உணர்கிறேன். இதை இன்னும் முன்னெடுத்து செல்லல நண்பர்களோடு கை கோர்க்கும் ஆர்வம் மேலெழும்புகிறது. ஒவ்வொருவருக்கும் தனி தனியே நன்றி சொல்ல மனம் விரும்புகிறது. மிக அழகிய மாலைக்கு நன்றி.

ஒரு இளைய நிலாதான் மிஸ் செய்தேன். அங்கு இருபதுக்கும் மேல் குழந்தை நிலாக்கள் மனதில் பொழிந்துக் கொண்டே இருந்தனர். இப்பவும் அவை தளும்பிக்கொண்டே இருக்கிறது. கொழுக்கட்டை கதையை விரைவில் பகிர்கிறேன். அதும் ஒரு குட்டி நிலாவின் ஒளியில் மனம் தடுமாறித்தான் போனது. வேறென்ன வேண்டும்.

ஏன் பயம்?

இரண்டு நாட்கள் சென்னை பயணம். ஒரு நிகழ்வு..நிகழ்வில் மணிமாறன் அவர்களின்  புத்தர் கலைக்குழு பறையில் அறுநூறு மாணவர்கள் மெய் மறந்து இருந்தனர். முக்கால்வாசி மாணவர்கள் பறை நிகழ்ச்சி பற்றி அதிகம் கேள்விப்பட்டு இல்லாதவர்கள். அவர்களுக்கு அந்த இசையில் இயைந்து மெய் சிலிர்த்து போனது நிஜம்.

இப்படி நம் இசை நம்மை இரத்தத்திற்குள் புகுந்து வேர் வரை ஆட்டும் சக்தி படைத்தது. உணர்வுக்குள் ஊடுருவும் தன்மை உடையது. கண்டிப்பாக இதை ஒரு புரியாத மொழி சங்கீதம் செய்வது கடினம்.

மண் பற்றி இத்தனை பேசும் நிகழ்வுகள் மலர்ந்துகொண்டு வருவது நல்ல விஷயம். ஆனால் இப்போ சொல்லப் போவது எனக்கு நடந்த இரு தனிப்பட்ட நிகழ்வுகள்.

எப்பவும் ஆட்டோவில் அல்லது டாக்சியில் பயணிக்கும் பொழுது லோக்கல் அரசியலை பற்றி கேள்விக்கேட்டு பொறுமையாக கேட்டுக்கொண்டு வருவது உண்டு. இம்முறை ஆட்டோ முத்து நண்பரே ஆகிவிட்டார்.

அவர் சொன்னது..அம்மாவிடம் பணமும், பவரும் இருக்கு..நானே ஒட்டு போட மாட்டேன்..வெள்ள நேரத்தில் மிக பாதிக்கப்பட்டேன்..ஆனால் இன்றும் அம்மா வராங்க என்றால் ஒரு தெருக்கு ஐம்பது லட்சம் வரை செலவில் பேனர் வைக்கிறாங்க.. அந்த பணத்துக்கு நல்லது செய்தாலே போதும்..நிறைய பேர் அம்மாக்குதான் ஒட்டுப்போடுவாங்க..இப்போ நாங்க ஆதரிக்காவிட்டாலும் அம்மாதான் வருவாங்க ஏன்னா பவர் அப்படி என்று அவர் அறிந்த நிலவரத்தை பிட்டு, பிட்டு வைத்தார்.

ஆட்டோ பிரி பெயிட் என்பதால் நூற்று ஐம்பது ஆகும் இடத்தில வெறும் நூறு ரூபாய் ஆயிற்று.

அடுத்த பயணங்கள் எல்லாமே OLA தான். அது வசதியாகவும் இருந்தது. இரவு முடிச்சூர் தாண்டி உறவினர் வீட்டுக்கு செல்ல வேண்டும். காலையில் ஒரு விஷயமாக ரயில் பிடிக்க வேண்டும். உறவினர் வீடு தாம்பரம் தாண்டி வெளியே இருந்தது. அங்கும் மக்கள் நெருக்கமாகத்தான் வசிக்கிறார்கள். போகும்பொழுது ஒரு மணி நேரத்துக்கு அதிகமாக பயணம் செய்தது இடுப்பை நோக செய்து இருந்தது.

இரவு ஒரு வெட்டி ஓட்டும் பணி..முடித்து விட்டு நிமிரும் பொழுது பன்னிரண்டு தாண்டியாச்சு. உறவினர் பல விஷயங்கள், தத்துவங்கள் பற்றி பேசினார். அதில் அந்த இரவு முழுவதும் அசைபோட வைத்தது இந்த வரி..
"என் உயிர் என்று சொல்கிறோமே...நான்தான் உயிர் என்று சொல்கிறோமா?" என்று..மனதிற்குள் பல கேள்விகளை எழுப்பியது அவரின் தத்துவ விசாரங்கள்..அப்படியே தூங்கியும் ஆயிற்று..

காலை நான்கு மணி..சென்ட்ரல் செல்ல வேண்டும். இரவே OLA வில் Ride Later புக் செய்தாகி விட்டது. எதற்கும் போன் செய்வோம் என்று செய்தால் எட்டு நிமிடத்தில் வரும் என்றார்கள். பிறகு .இங்கு ஒரு வண்டியைக் கூட GPS காட்டவில்லையே என்று கேட்டேன். ஆமாம் மன்னிக்கவும் வண்டி இல்லை என்றார்.

திரும்ப திரும்ப வாதங்கள் விவாதங்கள்..OLA என்று இல்லை பொதுவாக எல்லா சிறு தொழில்களையும் அழிக்கும் கார்பரேட் கோவங்கள் அன்று அவர் மேல் திரும்பியது. நமக்கு தெரிந்த டாக்சி டிரைவர், நம் வீட்டு ஆட்டோக்காரர் எல்லாவற்றையும் மறந்துகொண்டு இருப்பதால் வரும் வினை. முன்பெல்லாம் சென்னை சென்றால் எங்களிடம் பரிச்சியமான மூன்று டாக்சி நம்பர்கள் கைவசம் இருக்கும். அண்ணே போட்டு அழைக்கும் உறவாக வைத்து இருப்போம். உடம்பு சரியில்லை வீட்டில் என்றால் தரனுக்கு போன் செய்வார்கள். நான் இரவு எத்தனை மணியானாலும் அவர்களுடன் தனியே செல்லுவேன். ஏன் என்றால் சென்னை நட்பு, உறவுகளின் எண்ணிக்கை மிக அதிகம். Fast track ஐ விட OLA போன்றவை வந்து அத்தனை டாக்சி, ஆட்டோ உறவுகளை அழித்து விட்டு அவர்கள் வைத்ததே சட்டமாகி விட்டது. அந்த ஏரியாவுக்கு வண்டி இல்லை மன்னிக்கவும் என்ற பதில், மாற்று ஏற்பாடு செய்யாவிடில் ரயிலை தவற விடும் அபாயம். அவர்கள் எதற்கும் தயாராக இல்லை. ரெடிமேட் புன்னகை, ரெடிமேட் சாரி..ச்சே என்று ஆகி போனது.

உடனே நிறைய இடங்களுக்கு போன் செய்து FAST TRACK புக் செய்து ஒரு மணி நேரம் மன உளைச்சல். எப்படியோ கிளம்பி விட்டோம்..

இதன் நடுவே காலை எழுந்துகொள்கிறேன் கால் அசைக்க முடியவில்லை. முதல்நாள் காலை நான்கு மணிக்கு பெங்களூரில் ஆரம்பித்து இரவு பன்னிரண்டு வரை அலைச்சலில்..முதுகு போய்விட்டது..உடனே அங்கு ஏதோ ஏதோ ஸ்ப்ரே தடவி அசைக்க முடிந்தது. கடும் வலியோடு OLA பிரச்னை. அவசரமாக குளித்து விட்டு வந்தால் குனிந்து உடை அணிய முடியவில்லை. முதுகை வெட்டி எடுப்பதுப்போல வலி. இன்னொருவர் உதவியுடன் உடை அணிந்தேன்.

காலையில் ரயில்வே ஸ்டேஷன் சென்று வழி அனுப்பிவிட்டு நிமிர்ந்தப்பொழுது காலை ஆறேகால். அந்த நேரத்துக்கு டாக்டர் கிடைக்கவில்லை. சரி என்று அப்போல்லோ போய்விடலாம்.யாரவாது இருப்பார்கள்..ஒரு நாள் சரி செய்துகொண்டால் நிகழ்ச்சி முழுக்க நடமாட முடியும் என்று உள்ளே சென்றேன்.
சென்றவுடன் படுக்க வைத்து காலை அசைக்க சொன்னார்கள். அப்சர்வ் செய்ய வேண்டும்..ஒரு நாள் இருக்கலாம் என்றார்கள். இல்லை மிக அதிக வேலை இருக்கு. ஒரு ஊசி மட்டும் போடுங்கள்..நான் மருத்துவ துறையில் வேலை செய்கிறேன். கணவர், தம்பி அனைவரும் மருத்துவர்கள். பிரச்னை இல்லை. IM கொடுங்கள்( சதையில் செலுத்தும் ஊசி) என்று கேட்டேன்.

இல்லை. அட்மிட் ஆக வேண்டும். IV (நரம்பில்) மாத்திரமே இங்கு கொடுப்போம் என்றார்கள். இல்லையன்றால் வலியுடன் OPD திறக்கும் வரை காத்திருங்க என்றார்கள். எந்த வாக்குவாதங்களும் எடுபடவில்லை. இது எங்கள் protocol என்று உறுதியாக இருந்தார்கள். கடைசியில் வீட்டுக்கு போன் செய்துவிட்டு வேறு வழியில்லாமல் மாத்திரை வாங்கிக்கொண்டேன். இந்த கூத்துக்கு டிஸ்சார்ஜ் சம்மரி வேற.

எப்படியோ அந்த நாளை வலியுடன், அதை மறந்து ஒரு உற்சாகத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு ஒட்டிவிட்டேன். திரும்ப ரயிலில் படுக்கும் பொழுது சுரீர் சுரீர் என்று அடிக்க ஆரம்பித்தது. வீட்டை அடைந்தவுடன் நிம்மதி பிறந்தது.

OLA, APOLLO என்று தேடி தேடி சென்று கடைசியில் அவர்களின் protocol என்று ஒன்று ஒன்றாக சத்தமே இல்லாமல் திணிப்பார்கள். ஒன்றரை பங்கு பணம். ஒரு அறைக்கு பத்தாயிரம் வாடகை, அவசரத்துக்கு சென்றால் அப்சர்வேஷன் என்று. காசு கரையும். நேரடியாக பேச, கேள்வி கேக்க யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். கேட்டால் காவலாளி தூக்கி வெளியே போடுவார். எந்த நகரத்துக்கு சென்றாலும் எனக்கு தெரிந்த மருத்துவர்கள் உள்ளனர். சரி செய்துகொள்வேன். இருந்தாலும் என்னால் கேள்வி கேக்காமல் அந்த இடத்தை விட்டு நகர முடியவில்லை.

இரு நாட்கள் ரெஸ்ட்..படுத்துக்கொண்டே ஸ்டேடஸ்கள் போட்டுத் தள்ள முடிவு. சரியாகிடும்.

சாமியாரில் ஆரம்பித்து காய்கறி வரை கார்பரேட் மயம்.
அவர்களின் கரங்கள் நகரங்களை சுற்றி விழுங்க ஆரம்பித்து இருக்கின்றன. நாம் மவுனமாக வேடிக்கை பார்ப்பதை தவிர வேறு வழி இருப்பதாக தெரியவில்லை.

ஒரு நினைவு.

பெங்களூர் செய்தி ஒரு பழைய நினைவை கிளறியது. ஒரு முறை கோவையில் இருந்து பெங்களூரு ரயிலில் திரும்பிக்கொண்டு இருந்தேன். திருப்பூர் ஸ்டேஷனில் ஒரு ஆப்ரிக்கப் பெண். குட்டி, குட்டியா பின்னியிருந்த முடிகளை விட்டுக்கொண்டு, கைக்குழந்தையை கட்டிக்கொண்டு ஏறினாள். எக்கச்சக்க லக்கேஜ் வேறு. யாரும் பெரிதாக உதவிவில்லை. அவள் சத்தம் போட்டு பேசினாள். கடின உழைப்புகாரி என்று தெரிந்தது.

ரயில் கிளம்பியதும் படு பயங்கரமா கூச்சலிட்டாள். அவள் சின்ன கைப்பை ஐ  லக்கேஜ் ஏற்றும் பொழுது யாரோ திருடிவிட்டார்கள். அவளின் பணம், பாஸ்போர்ட் எல்லாம்  இருந்தது என்று கூறினாள். அவளுக்கு என்ன செய்வதன்று தெரியாமல் கம்பார்ட்மென்ட் கம்பார்ட்மென்ட் ஆக பைத்தியகாரி போல அலைந்தாள். பின்னாடி குழந்தை. வேறு. மனசு கேக்காமல் விசாரித்ததில் சொன்னாள். ஆனால் மிகுந்த பதட்டம் அடைந்து மிக அதிகமாக சத்தம் போட்டு பேசினாள். அவளை யாருக்கும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. யாரும் தேடவோ, உதவவோ முன் வரவில்லை.

மனசு கேக்காமல் பேசி, உக்கார வைத்து. TTR கூப்பிட்டு, கடைசியில் ஈரோட்டில் இறக்கி போலீசிடம் ஒப்படைத்தோம். சிலர் சேர்ந்து சிறிது பணமும் கொடுத்தோம்.

இதே ஒரு சாதாரண பெண் என்றால் கண்டிப்பாக உடனே உதவிக்கு யாராவது வந்து இருப்பார்கள். ஒரு ஆப்பிரிக்கபெண் , சத்தம் போட்டு பேசுகிறாள் என்றவுடன் யாரும் உதவிக்கு வரவில்லை. சென்ற என்னையும் எச்சரித்து அமர சொன்னார்கள். உலகம் தெரியவில்லை என்றும் குறை கூறினார்கள்.

நிற பேதமும் ஆழமாக வேருன்றி இருக்கும் சமூகத்தில் உள்ள நாம்தான் வெளிநாடு செல்லும் வேளைகளில், சில நாடுகளில்  ரேசிசம் இருக்கு, நம்மை மதிக்க மாட்டார்கள் அந்த நாடு மிக மோசம் என்கிறோம்.

அன்பெனும் மாயை, அன்பெனும் ஜாலம். நன்றி தி இந்து.

ஒரு நிஜக்கதை. இளவரசன்கள் வாழும் ஒரு நாட்டில் இந்தப் பக்கம் இப்படிப்பட்ட கதைகளும். என் மகனின் நண்பனுக்கு ஆடம்பரக் கடை ஒன்றில் பிறந்த நாள் பார்ட்டி வைத்திருந்தார்கள். அங்கெல்லாம் ''வாங்க'' என்ற வரவேற்பு சொல்லைத் தவிர வேறு எந்த வேலையும் இருப்பதில்லை. பலூன் கொடுத்து, விளையாட்டுக் காட்டி, உணவு பரிமாறி எல்லாவற்றுக்கும் பணத்தை வாங்கி பிறந்தநாள் வியாபாரத்தை கச்சிதமாக செய்யும் இடம் அது.

என்னைப் போன்ற கிராமத்துப் பின்னணி ஆட்களுக்குதான் மனசு வருவதில்லை. இன்னொன்று, எனக்கு கொண்டுவிட வந்த அம்மாவை விடைகொடுத்து அனுப்புவது கொடுமையாக இருக்கும்.

மகன்கள் பிறந்தநாள் என்றால் அம்மா, அப்பா, குழந்தைகள் என்று குடும்பத்தோடு வீட்டுக்கு கூப்பிட்டு இடம் பற்றாமல் ரகளையாக முடியும் நிகழ்வுக்கு முன், இந்த மாதிரியாக திட்டமிடப்பட்ட கச்சித செயற்கை பார்ட்டிகள் மனதில் ஏனோ ஒட்டுவதில்லை. மகனைக் கொண்டு விட சென்றப்பொழுது என்னை அவர்கள் விடவில்லை. நான்கு அம்மாக்கள் சேர்ந்துகொண்டோம். விழாவுக்கான உடையாக இல்லாமல் வெகு சாதாரண தொளதொள டாப்ஸ், ஜீன்ஸ் அந்த இடத்துக்கு பொருத்தமில்லை.

என்றாலும் சற்று நேரத்தில் உடை தயக்கத்தை உடைத்து விரைவில் உள்புகுந்து கலகலவென்று ஆகிவிட்டேன். மகனின் நண்பன் மிக புத்திசாலி. அது என்னவோ மகனின் நண்பர்கள் அளவுக்கதிக ஸ்மார்ட்டாகவோ அல்லது அதிகம் விஷமம் செய்பவர்களாக அமைந்து விடுவார்கள். இந்தப் பையன் பற்றியில்லை இந்த நிஜக் கதை. இந்தக் குடும்பத்தில் என்னைப் போன்ற டீன் மகன்களை வைத்திருக்கும் அம்மாவின் கதை.

டயட், நல்ல உணவு என்று போய் அதற்கான மனத்திடம், மனநலம் என்று பேச்சு வந்து நின்றது. இவர் அபுதாபியில் வசித்த மரபார்ந்த அதேசமயம் மாடர்ன் இஸ்லாமிய குடும்பம். பணம், வசதி, குடும்ப ஆதரவு எதற்கும் கவலையில்லை. பெரியவன் இந்தியாவுக்கு வந்து இரண்டு வருடம் தங்கி வருடம் எட்டு லட்சம் கட்டும் பெரிய உலகத்தரம் என்று சொல்லும் விளையாட்டுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் பள்ளியிலும் படித்து இருக்கிறான். கொஞ்சம் புத்திசாலிக்கும் அதிக ரகம். படிப்பில், விளையாட்டில் முதல் அதைத்தவிர கொஞ்சம் பார்வைக்கும் மிடுக்கு.
மத்திய கிழக்கு நாடுகளை பொறுத்தவரை பள்ளிகளில் ஆண், பெண் குழந்தைகளுக்கு கட்டுப்பாடு உண்டு என்று கூறினார்.

சொந்தப் பள்ளியில் படிக்கும் அதே வயது பெண்கள் கூட பழகும் ஒரே வாய்ப்பு இணையம். சிறு வயதில் அதிகம் விஷமம் செய்யும் ஒற்றைக் குழந்தை. இரண்டாவதாக பதினொன்று வருடம் கழித்து அம்மாக்கு டிவின்ஸ் ஒன்பதாம் வகுப்பில் அம்மாவுடன் கொஞ்சம் விலகலோ, பதின்பருவத்துக்கே உள்ள மாற்றமோ பேச்சு குறைந்து அமைதியாக ஆகிவிட்டான். அப்பொழுது அவனுக்கு கிடைத்தது ஃபேஸ்புக். அவனின் திறமை எல்லாம் அவனின் எழுத்தில், தொடர்புகொள்ளலில் வெளிப்பட்டன. இணையத்துக்கு வந்த கொஞ்ச நாட்களில் பல பெண்கள் விரும்பும் ஹீரோ ஆகிவிட்டான்.

ஃபேஸ்புக் பிள்ளைகளுக்கு இருக்கும் அடிப்படை பிரச்சினை, நண்பனுக்கு 'ரிக்வஸ்ட்' கொடுத்துவிட்டு நம்முடைய 'ரிக்வஸ்ட்'-ஐ வலுக்கட்டாயமாக மறுதலிக்கும் பெண்கள். இதைப் பார்த்து நண்பன் மேல் பொறாமை வரும், இல்லாவிடில் அவனைப் பிடித்து எப்படியாவது தோழி ஆக்க சிபாரிசுக்கு கேட்பார்கள்.

ஒரு பையன் பள்ளியில் பிரபலம், ஆனால் இணையத்தில் அப்படி ஆக முடியவில்லை. இவன் மேல் பொறாமை வந்து பெண்களோடு சண்டைப் போட்டு, இவன் பெயரில் ஏதோஏதோ எழுதி பெரிய பிரச்னை ஆகிவிட்டது. பள்ளி வரை ஃபேஸ்புக் பிரச்னை போனது. இவன் மேல் தவறு இல்லை என்று சிறிது கண்டிப்புடன் பள்ளியில் விட்டுவிட்டார்கள். ஆனால் ஃபேஸ்புக்கை பொறுத்தவரை இவன் புகழ் ஓங்கிக்கொண்டு இருந்தது. பல பெண் குழந்தைகள் 'ரிக்வெஸ்ட்'டும் 'லைக்ஸ்', 'கமெண்ட்ஸ்' என்று நாளொரு பொழுதும் வளர்ந்தான்.

இப்படி போய்கொண்டிருந்த வாழ்வில் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் சி.பி.எஸ்.இ பாடத்திட்டத்தில் 92%க்கு மேலே எடுத்து பள்ளியில் அதிக மதிப்பெண்கள் எடுத்ததில் ஒருவனாக தேர்ந்து எடுக்கப்பட்டான்.

மத்திய கிழக்கு நாடுகளைப் பொறுத்தவரை பெங்களூரு கல்லூரிகள் மிகப் பிரபலம். அங்கிருந்து வந்து வீடு எடுத்து நிறைய மாணவர்கள் இங்கு தங்கி படிக்கும் வழக்கம் உண்டு. அதேபோல நிறைய மதிப்பெண்கள், பணத்துக்கும் கவலை இல்லை என்பதால் பணக்கார கல்லூரியில் ஹாஸ்டலில் சேர்ந்து விட்டான்.

இங்குதான் திருப்பம். முதல் ஆறு மாதங்கள் நன்றாக சென்று கொண்டிருந்தது. வழக்கம் போல பணக்கார கல்லூரி, பணக்கார பளப்பள நவீன பெண்கள், மத்திய கிழக்கில் இருந்து தப்பித்த கட்டுபாடற்ற சுதந்திரம், அனைத்தும் கிடைக்கும் காஸ்மோபாலிடன் நகரம். ஆயிரம் விஷயங்கள் அடுக்கிக்கொண்டு போகலாம். பிரிகேட் ரோட், பஃப், போதை, நவீனம், சுதந்திரம் எதற்கும் குறைவு இல்லை.

ஆனால் வந்தவுடன் மாட்டிகொண்டது அதில் எல்லாம் இல்லை. அதை விட மிகப்பெரிய போதை காதல். உலகத்தில் காதலை விட துக்கமும் மகிழ்ச்சியும் இல்லை. காதலை விட ராஜ போதை இல்லை. காதல் இருந்தால் வேறு எதுவும் நினைவில் இருக்காது. பெண், ஆண், இடம், காலம், படிப்பு, குடும்பம் அனைத்தையும் மறக்க, துறக்க செய்யும் போதை.

காமம் மட்டுமல்ல காதல். கல்யாணம் அல்ல. அது ஓர் உணர்வு. பேய்ப்பசி கொண்ட உணர்வு. எத்தனைப் தீனி போட்டாலும் தீரவே தீராது. கூடி இருக்கையில் கோபிக்கும். நினைவில் யாசிக்கும், கனவில் மோகிக்கும். இவனுக்கு பெங்களூரில் வசிக்கும் நவீன யுவதியுடன் காதல் வந்தே விட்டது.

ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்று வாழும் கட்டுப்பாடு உள்ள பின்னணியில் இருந்து வந்த பையன். காதலில் கட்டுண்டான். அவளே வாழ்க்கை, அவளே இன்பம், அவளே துன்பம். அவளே எதிர்காலம், எல்லாம். வீட்டில் அனுப்பும் பணத்தை சேகரித்து அவளுக்காக செலவு செய்து இருக்கிறான். அம்மாக்கு ''என்னடா எப்ப பாரு பையன் குழம்பு நல்லா இல்லை, சாதம் நல்லா இல்லைன்னு சொல்றானேன்''னு யோசனை. சரியாக சாப்பிடவே இல்லையாம்.

அம்மா ஹாஸ்டலில் உணவு பிடிக்காவிடில் வெளியே சாப்பிட சொல்லி அனுப்பும் பணத்தையும் அவளுக்காகவே சேகரம் செய்து இருக்கிறான். சனி வந்தால் பணம் எடுத்துக்கொண்டு அவளுக்கு செலவு செய்ய சந்தோஷமாக ஓடுவான். அவளுக்கு செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் உச்சப்பட்ச சந்தோஷத்தை அவனுக்கு கொடுத்து இருக்கிறது. அதானே காதல்.

காதலிக்கும் பொழுது உலகம் நினைவில் இருப்பதில்லை, உறவுகள் பிடிப்பதில்லை, நட்புகளை நெருங்குவதில்லை, ஒருவரை தனிமைப்படுத்த வேண்டும் என்றால் அதிகபட்சக் காதலில் ஈடுபட செய்தால் போதும். ஆனால் அது உணர்வு, பொங்கிக்கொண்டு வரும். காதில் விழும் பாட்டுகள், வார்த்தைகள் எல்லாமே காதலுக்கு என்று தோன்றும். எங்கோ இருக்கும் செய்திகள், படிக்கும் புத்தகங்கள் எல்லாமே தம் காதலுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டவையாக மாயம் கொள்ள செய்யும்.

காதல் சூழ் உலகில் தினசரி வேலைகளுக்கே செம்பரம்பாக்கம் நீர் சூழ் உலகை விட அதிக முயற்சியில் மீட்பு பணிகள் தேவையாயிருக்கும். கற்பனை உலகில் இரு விழிகளும் ஆர்ப்பரிக்கும். சீரியல் இல்லத்தரசிகள், கேண்டி கிராஷ் அடிமைகள் அரை மணி நேரம் தவறினாலும் தவிப்பார்கள். அந்தக் கண்கள் போல வெறுமையை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் கண்களாக காதலர்களின் கண்களும் இருக்கும். இணைய அடிமைகள் போல தூக்கத்தை தொலைத்து இருப்பார்கள். தூக்கமில்லா கனவுகளை தலையணையில் கொட்டுவார்கள்.

இப்படிதான் இந்தப் பையனும். இந்த வயதில் காதல் சகஜம். நாளொரு மேனியாக வளர்ந்தப் பொழுது அந்தப் பெண்ணுக்கு இக்கால இணையக் காதல் போல நேரடிக் காதலும் போரடிக்க ஆரம்பித்து விட்டது. அவளால் ஒருவருடன் ஆறு மாதம் மேல் தாக்குப் பிடிக்க முடியாதாம். விரைவில் எல்லாம் போர் அடிக்கும் நவீன யுகத்தை சேர்ந்தவள். இவனோ காவியத்தலைவன். இப்படிதான் பெரும்பாலும் ஆணோ, பெண்ணோ ஜோடிகள் தவறாகவே அமைந்து விடுகிறது.

எத்தனை சொல்லியும் கேக்காமல் போயே விட்டாள். அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. இந்த வயதிலையே தற்கொலை வரை சென்று இருக்கிறான். காதலின் இழப்பை விட நிராகரிப்பின் வலி கொடியது. அவனை ஊரே ஹீரோவாக போற்றும் ஓர் அழகனை, பெருமிதம் உடையவனை, புத்திசாலியை ஒதுக்கியது அவன் எதிர்பார்க்காதது. இதுவரை பெண்கள் அவனைத்தான் சுற்றி வந்து இருக்கிறார்கள். அவன் யாரிடமும் வாக்கு கொடுக்கவில்லை. இவன் நெருங்கிய முதல் பெண் இவள். அவளுக்கோ அவளை அணுகும் ஆண்களில் ஒருவன். அவ்ளோதான்.

இந்த நிராகரிப்பின் வலியைப் போல கொடிது ஏதுமில்லை. அந்த ஈகோ அடிப்பட்டு இருக்கிறது. நான் என்ற தன்னம்பிக்கையைப் பார்த்து அடிக்கும் வலு காதலுக்கு மிக அதிகமாக இருக்கிறது. உலகின் எந்த வலியை விட காதலின் வலி கொடிது. அந்த தோல்வியை சரியாக எதிர்க்கொள்ள முடியாமல் நீலாம்பரி பெண்கள், ஆசிட் ஆண்கள் என்று காதல் தீவிரவாதிகள் உருவாகி விடுகிறார்கள். இவன் விதிவிலக்கா என்ன? வலி, வலி, வலி. தாங்கவே முடியாத வலி அதனால் விட்ட கண்ணீர். போய் முடங்கிக்கொண்டான். அறையை விட்டு வெளி வரவில்லை. அம்மாக்கு செய்திப் போய் பதறிக்கொண்டு இரு குழந்தைகளாடு உடனே பெங்களூரு வந்துவிட்டார்கள்.

அம்மாவைக் கண்டவுடன் ''இறக்க போகிறேன்'' என்று கூறி இருக்கிறான். அவனுக்கு வாழத் தெரியவில்லை. வழக்கம் போல மாடர்ன் பெற்றோர்கள் என்பதால் கவுன்சலிங் அழைத்துக்கொண்டு போயிருக்கிறார். எங்கும் அதே வசனம். அதே கவுன்சலிங்... எப்படி சென்றாலும் முடிவில்லா பயணம். வாழ்க்கை முடிவில்லை, இதான் ஆரம்பம், காதல் ஒரு பகுதி என்று இடைவிடாமல் பேச்சு, அறிவுரைகள். அன்பை போதிக்கச் சொல்லி அம்மாவுக்கு ஆலோசனை. பொறுக்க முடியாமல் அம்மாவே கையில் நிலவரத்தை எடுத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்.

ஒரே அறையில் இருந்து கத்துவது, உணவில்லாமல் இருப்பது, குளிக்காமல் இருப்பது, கல்லூரிக்குச் செல்வதை நிறுத்திவிட்டது என்று தோல்வியின் வலி பல விதங்களில் தன்னைத் தானே துன்புறுத்தும் விதமாக தொடர்ந்தது. அந்தப் பெண்ணை திரும்ப வகுப்பில் சந்திக்கும் துணிச்சல் இல்லை.

ஒரு முறை போய் விட்டு வந்து அவள் இவன் இல்லாமல் சகஜமாக, சந்தோஷமாக இருப்பதைப் பார்த்து திரும்பவும் பைத்தியம் பிடிக்கும் நிலைமைக்கு ஆட்பட்டு விட்டான். நாம் இல்லாமல், நம் அன்பு இல்லாமல் அவளால் நார்மல் வாழ்க்கை வாழ முடிகிறது என்பதை தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அவன் உணர்வுகளை வடிக்க ''லீக் ஆப் லெஜண்ட்ஸ்'' (என்றே நினைவு) என்ற கேமுக்கு அடிமை ஆகிவிட்டான். ஒருவரை மறப்பது, புறக்கணிப்பை புறந்தள்ளுவது எளிதில்லை. அதுவும் தன்னை பெரிதாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஓர் ஆளுமைக்கு. அதனால் அவற்றால் இவற்றை நிரப்பினான். எதை நிரப்பி அதை மறப்பது என்ற நிலையில் கேமிங் ஆட்கொண்டு விட்டது.

தூக்கம் இல்லை, உணவு இல்லை, வெளி உலகம் இல்லை அம்மா உறவுகள் இல்லை. மாதம் முழுதும் இரவு பகலாக விளையாடி இருக்கிறான். பிடுங்கி வைத்தால் வெறி வந்துவிடும். அம்மாவை அடிக்க கூட கை ஓங்கி விடுவான். பயங்கரமாக கத்துவான். எல்லாம் காதல் படுத்திய பாடு. இப்போது இன்னொன்றும் சேர்ந்துகொண்டது.
என் தோழி மிகப் பொறுமையாக மீட்டு எடுக்க முடிவெடுத்தாள். அவன் எத்தனை கோபப்படுத்தினாலும் அன்போடு பொறுமையாக பேசுவாள். நாற்பது தாண்டியதால் பொறுமை எல்லை மீறும் சமயங்களில் கத்தி எல்லாம் பாழாகப் போகும். அவனும் கத்திவிட்டு பழைய நிலைமைக்கு போவான். கஷ்டப்பட்டு நிதானத்துக்கு கொண்டு வந்துவிட்டு ஒரு நிமிடம் தவறியதால் அத்தனையும் முதலில் இருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டும். மன்னிப்பு கேட்பாள். நீ எங்களுக்கு வேண்டும் என்று திரும்ப திரும்ப சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

மெசேஜில் ''லவ் யூ கண்ணா, செல்லம்'' என்று, ''சாப்பிட வர்றியா, என்ன பண்ணலாம், கடைக்கு போகலாமா'' என்று பேசிக்கொண்டே இருந்தாள். வெளியே கெஞ்சி, கூத்தாடி ஒரு மாற்றத்துக்கு அழைத்துக்கொண்டு போவாள். ஆனால் மனம் என்ற பேய் அவர்களை எங்கும் நிம்மதியாக இருக்க விடவில்லை.அடுத்த இரு குழந்தைகளை விட நீ மிக முக்கியம் என்பதை உணர செய்யும் விதமாக நடந்துகொண்டாள். பத்து வருடம் ஒற்றைக் குழந்தையாக வளர்ந்தவன் வேறு. அடுத்து அம்மாவை இரட்டைக் குழந்தைகள் ஆக்கிரமிக்க தொடங்கியபொழுது ஆரம்பித்த தனிமையும் சேர்ந்துகொண்டது.

அதையெல்லாம் போக்கும் விதமாக அம்மா அறைக்கு வெளியே நின்றுகொண்டு வாட்ஸ் அப்பில் இடைவிடாமல் அன்பை அனுப்பிக்கொண்டே இருந்தாள். திட்டுகளுக்கு நடுவில் உணவைப் புகட்டினாள். கணவர், வீடு எல்லாம் விட்டுவிட்டு இவனுக்காக மட்டும் ஆறு மாதத்தை நரகமாக பெங்களூரில் செலவழித்தாள். அமெரிக்கா அனுப்ப ஆலோசித்தாள். அவனிடமும் சொன்னாள். ''உலகத்தின் எந்த மூலைக்கு வேண்டும் என்றாலும் செல். ஆனால் மீண்டு வா'' என்று கூறினாள். அவனுக்கு கவுன்சலிங் என்று உணராதவாறு கவுன்சலிங் செய்துகொண்டே இருந்தாள்.

இடைவிடாமல் பேசிக்கொண்டே இருந்த அம்மாவின் பொறுமைக்கு ஒரு நாள் திடீர் என்று விடிவு வந்தது. எந்த விதத்தில் அந்த மாற்றம் வந்தது என்று தெரியாமலே வந்துவிட்டது. ஆனால் பல நாட்களாக ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்தானாம். ''அம்மா கல்லூரி செல்கிறேன்'' என்றான். ஒரு செமஸ்டர் போயாச்சு. ஆறு மாதம் படிப்பில்லாமல் வீட்டில் இருந்து இருப்பதால் அரியர்ஸ் வேறு சேர்ந்து விட்டது. ஆனால் திரும்ப அந்தப் பெண்ணை சந்திக்க அனுப்புவதில் அம்மாக்கு உதறல்.
''இல்லம்மா நான் சந்திப்பேன், படிப்பேன்'' என்று உறுதியோடு கூறினான். முதல் வாரம் பேயடித்தது போல வந்தான். அம்மா நண்பர்களிடம் பேசி சரி செய்ய சொன்னாள். எல்லாரும் ஒத்துழைத்து அவனை காதலில் இருந்து மீட்டனர். இப்பொழுது அரியர்ஸ் உடன் படிப்பையும் கிளியர் செய்து இருக்கிறான். அந்தப் பெண்ணும் அதே வகுப்பில் இருக்கிறாள். மிக உறுதியாக இருக்க கற்றுக்கொண்டு விட்டான்.
கண்ணீர் கலங்க கதையை கேட்டுக் கொண்டுருந்தேன். எழுந்து கட்டி அணைத்துக்கொண்டேன். ஒரு டீன் ஏஜ் குழந்தைகளின் தாயாக உணர்வுகளை அதிக வலியுடன் பரிமாறிக்கொண்டோம். எந்த போதையாக இருந்தாலும் ஒரு தாய் நினைத்தால் மீட்க முடியும் என்று நிருபித்து இருக்கிறார். அவர் ஒவ்வொரு இடத்திலும் மகனுக்கு ஆதரவாக நின்று மீட்டு இருக்கிறார். இந்த முறை நல்ல மதிப்பெண்கள் தெரிகிறது. உறுதியாக ஆகிவிட்டான். அம்மாவை இன்னும் ஆழமாக நேசிக்கிறான். வாழ்வில் இனி எத்தனை அடிகள் வந்தாலும் தாங்கும் வகையில் அந்த காதல் பாடம் கற்றுகொடுத்து இருக்கிறது.

 இந்த காலத்து பெற்றோர்களுக்கு இப்படி எல்லாம் பிரச்சினைகள். அப்போ போல முடியாது. சிக்கலை மெதுவாக அணுக தெரிந்திருக்க வேண்டியது அவசியம். எல்லாவற்றையும் சந்திக்கும் உறுதி அவசியம். காதல் என்றாலே கொதிக்கும் பெற்றோர்களைக் கண்ட தலைமுறையினர் நாம்.
இப்பொழுது தலைகீழான முறையில் அணுக வேண்டி இருக்கிறது. நம் பெற்றோர்களுக்கு தேவைப்படாத பொறுமையும், புத்திசாலித்தனமும் நமக்கு தேவையாக இருக்கிறது. புரிந்துகொள்ளல், இசைவாக இருப்பது போன்றவற்றில் திறமையாக நடக்க தேவையாக இருக்கிறது. சிறிது அலட்சியம் கூட குழந்தைகளை எங்கோ கொண்டு செல்லும் காலகட்டத்தில் வாழ்கிறோம் என்பதுதான் நிதர்சனம்.

கண்ணீருடன் மனம் நெகிழும் ஒரு தாயின் கதை கேட்பதைப் போல பகிர்வது அத்தனை எளிதாயில்லை. வலிகள். திரும்பத் திரும்ப அடிவாங்கியும் பொறுமையாக மீட்டு எடுத்த சாதனை வலி. மகனை மகனாக திரும்ப ஈன்றெடுத்த வலி. உணர்ந்த, உணர்த்த கண்ணீருடன் பகிர்கிறேன்.

கடலூரில் தன்னார்வலர்களை தாக்கும் 'பேரிடர்கள்'- ஒரு கதறல் கடிதம்

கடலூர் பற்றிய விஷயங்கள், அனுபவங்கள், நடப்பது என்ன? முதல்நாளில் இருந்தே குழுவினரோடு இருப்பதால் அனுபவங்கள், மனக்கசப்புகள், இயலாமை எல்லாம் வருத்த வடுக்களாக வலிக்கின்றன.

இத்தனை நிவாரணங்கள் இருந்தும் ஏன் இன்னும் ஒரு வேளை உணவுக்கு கையேந்தும் நிலைமை? அனுபவங்களைப் பகிரலாமா?

ஒரு பக்கம் லாரிகள் களவு... மறுபக்கம் லாரிகளுக்கு பாதுகாப்பு; ஒரு பக்கம் நிவாரணம், மறுபக்கம் பசியில் தவிக்கும் மக்கள். இதற்கிடையிலும், நிற்காமல் நீள்கிறது கடலூர் செய்திகள்.

பசியில் 750 பேர் துடிக்கிறார்கள் என்று ஓர் இரவில் தகவல் வந்தது. இதுபோன்று தகவல் வந்தால் நம்பி சமைத்து எடுத்துக்கொண்டு போனால் பெரும்பாலும் அதை வாங்கிக்கொள்ளும் கூட்டம் வேறாக இருக்கும்.

சேற்றிலும், சகதியிலும், மழையிலும் நனைந்துகொண்டு பெரிய பெரிய வேலைகளை விட்டுவிட்டு வந்த களப்பணியாளர்களை சோர்வடைய வைத்த விஷயம் இவை. எனவே சில நண்பர்கள் கவலைப்பட வேண்டாம்... பெரும்பாலும் இவை பொய்யான தகவல்களாக இருக்கும் என்று சொன்னார்கள்.

ஆனால், தகவல்களை பொய் என்று சொல்லமுடியவில்லை. அதுவும் உண்மை. தோழி அனிதா தொடர்புகொண்டு கடும் உழைப்பில் 350 பேருக்கான உணவை ஏற்பாடு செய்து இரவு பதினோரு மணிக்குள் கொண்டுபோய் சேரச் செய்தார். இந்த உண்மை என்னை கடலூர் நோக்கி பார்வையை இன்னும் ஆழமாக செலுத்த வைத்தது.

மாயூரத்தை சேர்ந்த அக்கா சுதா சத்யநாராயணாவை நிவாரண நிலவரத்தைக் கண்டு பகிரச் சொன்னேன். குறைந்தபட்சம் மூன்று கிராமங்கள் பற்றியாவது தகவல் வேண்டும் என கேட்டேன்.

சுதா அக்காவின் மகள் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கிறாள். நிவாரண உதவிக்காக களப் பணிக்கு சென்றவள் வருத்தம் தோய்ந்த முகத்துடன் திரும்பி வந்தாள்.

''நான் கொடுக்க நினைத்த எல்லா பொருட்களையும் பிடுங்கிச் சென்றுவிட்டார்கள்'' என கவலையுடன் சொன்னாள்.

உதவ நினைத்து உற்சாகமாகக் கிளம்பிய பத்தாம் வகுப்பு மாணவிக்கு மனக்கசப்பை உருவாக்கியது யார்? ஏன்?

அக்கா சுதாவின் குழுவினர் கடலூர் கிளம்பும்போது இந்த பகுதிக்குதான் கொடுக்க வேண்டும் என்று சிலரால் மறைமுகமாக போனில் வற்புறுத்தப்பட்டது. ஆனால் சுதா குழு சமயோசிதமாக போனை ஸ்விட்ச் ஆப் செய்து விட்டு வேறு கிராமத்து குடிசைப் பகுதிக்கு கொடுத்தனர்.

அடுத்து, சாத்தப்பாடி கிராமத்தில் உதவி இல்லாமல் தவிப்பதாக சங்கர் செய்தி சொன்னார். சில களப்பணியாளர்கள் "இதுபோன்ற செய்தி வந்த பிறகு செல்வது ஆபத்து. நாங்கள் கிராமம் கிராமமாக செல்கிறோம்" என்றும் தெரிவித்தனர்.

சுதா அக்காவை எப்படியாவது போய் பார்த்துவிட்டு வரச் சொன்னேன். பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்தே போன் செய்தாள்.

''பிஞ்சுக் குழந்தைகள் கூடசேற்றில் நிற்கும் அவலம் பார்த்து மனம் பதறுகிறது'' என கதறினாள். அந்த பதற்ற தருணத்திலும் புகைப்படங்களை அனுப்பினாள்.

நிலைமையின் தீவிரம் உணர்ந்து அன்று இரவே அபிலேஷ், அபிலேஷ், தீபன், நவீன் குழுவினர் நிவாரணப் பொருட்கள் கொடுத்ததும் மிக அமைதியாக வாங்கிகொண்டனர். குறிப்பாக, அங்கு எந்த பிரச்சினையோ, தள்ளு முள்ளோ நிகழவில்லை.

மறுநாள் சிதம்பரம் பகுதி கொத்தடைக்கு தம்பி திராவிட மணி நண்பர் சக்தி சரவணனிடம் இருந்து பொருட்கள் வாங்கிக்கொண்டு சென்றார்.

கிராமத்து மக்கள் என்னிடம் போனில் பேசினர். கிட்டத்தட்ட அவர்கள் கிராமத்தை காப்பாற்ற வந்த ரட்சகியாக நினைத்து உருகினர்.

"ஸ்டவ், பாத்திரம், தார் பாய் கொடுங்க. அதை வச்சு சமாளிப்போம்" என்றார்கள். எதுவுமே இல்லாதபோதும் எத்தனை மிக மிக எளிமையான கோரிக்கையை முன்வைத்தார்கள் என்று நினைக்கையில் இப்போதும் சிலிர்க்கிறது எனக்கு.

இதுபோன்ற பல கிராமங்களுக்கும், இருளர் குடியிருப்பு பகுதிகளுக்கும் ஜெயபிரகாஷ், கனிமொழி போன்ற நண்பர்கள் சென்று பார்த்து பார்த்து தேவைபட்ட பொருட்களைக் கொடுத்து உதவி செய்தனர். அவர்கள் மிகச்சரியாக தேவைப்படுபவர்களை அடையாளம் கண்டு வைத்து இருந்தனர்.

பாஸ்கர் சார் முதல் நாளில் இருந்தே தகவல்கள் கொடுத்து விவசாயத்தை மேம்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தைப் பற்றியும், தார் பாயின் அவசியத்தையும் வலியுறுத்தினார்.

ஆனால், இன்னும் நிவாரணம் கிடைக்காமல் நூற்றுக்கணக்கான கிராமங்கள் இருக்கின்றன என்றால் நம்ப முடிகிறதா உங்களால்?

இது முழுக்க முழுக்க உண்மை. இந்த உண்மை சுடும்போது தான் இன்னொரு கேள்வி எழுகிறது.

வண்டி வண்டியாக லாரிகளில், வாகனங்களில் செல்லும் பொருட்கள் எங்கே போகின்றன? யாருக்கு கிடைக்கின்றன? அதற்கான பதில் உங்களுக்கு வியப்பாகக் கூட இருக்கலாம்.

முதலில் உணவுக்கு வழியில்லாமல் தர்ணா செய்யும் மக்களை போலீஸ் சமாதானப்படுத்துகிறது. அந்த வழியில் வரும் லாரியில் உள்ள பொருட்களை கேட்கத் தொடங்குகின்றனர். இதனால் தர்ணா செய்யும் மக்களின் நலன் கருதி லாரியில் உள்ள பொருட்கள் கொடுக்கப்படுகின்றன. நாளடைவில் இதுவே பழக்கமும், வழக்கமும் ஆகிப் போகிறது.

மக்கள் தர்ணா செய்வதும், போலீஸ் அடுத்த லாரியை குறிவைப்பதும், இடத்தை நோக்கி செல்லும் லாரியில் உள்ள பொருட்கள் பாதி வழியிலேயே காலியாவதும் இப்படித்தான்.

சட்டம் - ஒழுங்கை காப்பாற்ற அரசை நாட வேண்டியவர்கள் முகநூல் நண்பர்களை, தன்னார்வலர்களை நம்பி, பல இடங்களில் வலுக்கட்டாயமாக பொருட்களைப் பறிப்பது எந்த மாதிரியான செயல்?

இப்படி பல சிக்கல்களை சந்திக்க வேண்டிய சூழல் உருவானது.

ஆற்றங்கரை, ஏரிக்கரைகளில் கண்ணுக்கு தெரியாத புறம்போக்கு இடங்களிலும் ஏழைகள் வசிக்கின்றனர். காட்டுப்பள்ளம் கிராமத்தில் முதல் வெள்ளத்தின்போதே 9 அருந்ததியினர் அடித்துச் செல்லப்பட்டனர். ஆனால், நிவாரணப் பொருட்கள் இவர்களை சேர்வதே இல்லை.

எல்லா கிராமங்களிலும் ஐந்து முதல் ஐநூறு வரை குடிசைப் பகுதிகள் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. விழுப்புரம், பண்ருட்டி, சிதம்பரம், கடலோரப் பகுதிகள் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டன.

எதுவுமே தெரியாமல் வண்டியை கடலூருக்கு எடுத்துக்கொண்டு சென்றவர்கள் எல்லாம் பக்கத்தில் இருக்கும் பகுதியிலேயே கொடுத்ததால்,திரும்பத் திரும்ப ஒரே இடத்தில கொடுத்தது அதிகம் நடந்தது.

அடுத்த இடியாப்ப சிக்கல் கடுமையான சாதிய அமைப்பு. இதில் எந்தக் கட்சியும் விலக்கில்லை. பெருங்கொடுமை என்னவென்றால், சில தோழர்களிடமும் இது மறைந்தே இருக்கிறது. நல்லவர்கள் என அடையாளம் காணப்பட்டவர்களின் அடி மனதில் கூட சாதிப் பேய் கொழுந்து விட்டு எரிகிறது. அவர்கள் தங்கள் சமூகத்தில் உள்ள நலிந்தவர்களுக்கு கொடுக்க மட்டுமே அனுமதிக்கிறார்கள். ஆனால், நிஜ பொருளாதரத்தில் பின்தங்கி வாழும் குடிசைப் பகுதிகளுக்கு செல்ல விடாமல் தடுத்து விடுகின்றனர். இது நிராயுதபாணியாக சென்ற தன்னார்வலர்களுக்கு பெரும் அச்சுறுத்தல்.

அடுத்த சிக்கலை உருவாக்குபவர்கள் மிக முக்கியம் கட்சி பேதமில்லாத லோக்கல் அரசியல்வாதிகள். தங்களை முன்னிறுத்த என்ன வேண்டும் என்றாலும் செய்யத் துணிந்தவர்கள். பொருட்களை வாங்கி அல்லது பிடுங்கி தாங்கள் கொடுப்பது போல போட்டோ எடுத்துக்கொன்டனர். இதுவும் தன்னார்வலர்களை மனதளவில் மிக பாதித்த விஷயம். பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நண்பர் ஒருவர் பாய் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். அப்போது, அந்தக் கிராமத்தில் அரசியல் தலைவர் அந்த வழியாகச் சென்றார். கிராமத்தில் இறங்கவில்லை. ஆனால், டிவியில் பாய் அவர் கையால் வழங்கப்பட்டதாக செய்தி. நடுநிலை என்று ஒன்று எங்குமே இல்லை.

அடுத்து ஊரில் செல்வாக்கு உள்ளவர்கள் எல்லாருக்கும் கொடுங்க என்று வற்புறுத்த வசதியானவர்கள் வந்து வாங்கிச் செல்வதைப் பார்த்த பலர் கடலூர் சரியாகி விட்டது என்ற தகவலை பரப்பத் தொடங்கினர்.

அடுத்து, போலீஸ் வண்டியை மறித்து சமுதாயக்கூடத்துக்கு செல்லுங்கள் என்று சொல்வார்கள். நேற்று மட்டும் கலெக்டர் ஆபிஸ் அருகே எக்கச்சக்கமான லாரிகள், சிதம்பரம் போலீஸ் ஸ்டேஷன் அருகிலும் கண்டதாக தோழி சொன்னாள். அங்கும் இங்குமாக சென்றுகொண்டிருந்த லாரிகளை வழிமறித்து அத்தனையும் சமுதாயக்கூடத்துக்கு திருப்பி அனுப்பபட்டது. இன்று கடலூரில் லாரிகள் பார்ப்பது மிக கடினம்.

ஒரு வாரமாக மக்கள் பசியால் துடித்துக்கொண்டு இருகின்றனர். பிஞ்சுக் குழுந்தை கூட சேற்றில் இருக்க இடமின்றி சேற்றில் நிற்கிறது. அவர்கள் கேட்பது கொஞ்சம் அரிசி, தார் பாய், ஸ்டவ் போன்ற எளிமையான பொருட்கள் மட்டுமே.

ஒரு தாய்க்கிழவி போனில் சொன்னது... "பசியில் கிழிந்த பாய் போல கிடக்கிறோம். உள்ளூர் ஆட்கள், அரசியல் தலைவர்கள் எல்லாரும் கை விட்டு விட்டார்கள். உங்களால்தான் இதுவாவது கிடைக்கிறது. எங்களுக்கு நீங்கள்தான் வழி செய்ய வேண்டும்". இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பிறகு கண்ணீர் சிந்தாமல் இருக்க முடியுமா?

இந்த அவசர அவசிய சூழலுக்கு இடையிலும், நிவாரணப் பொருட்களை டாஸ்மாக் கடைகளில் சிலசமயம் பார்க்கும் அவலம் நீடிக்கிறது. பெண்கள் அடுத்த புடவைக்கும், அடுத்த வேளை அரிசிக்கும் கையேந்தி கொண்டு இருக்க, சில குடி அடிமைகள் பாத்திரம், தார் பாய் போன்றவற்றை விற்று, டாஸ்மாக்கில் குடிப்பதும் நடக்கிறது. ஏற்கெனவே குழந்தைகளுடன் ரோட்டில் நிற்கும் பெண்களுக்கு இன்னும் துயரத்தை அரசே வெள்ள நிவாரணமாக வழங்கி இருக்கிறது.

இவற்றையெல்லாம் பார்த்துப் பார்த்து எங்களின் கையறு நிலையை மிக அதிகமாக நொந்துகொள்ள வேண்டி இருக்கிறது.

எந்த மீடியாவும் போலீஸையும், அதிகாரிகளையும் அவர்கள் பதுக்கி வைத்துள்ள கோடிக்கணக்கான பொருட்களையும் அடையாளம் காட்டத் தயாராக இல்லை. இரு நாட்களாக அவர்களிடம் பேசி மன உளைச்சலுக்கு ஆளானது தான் மிச்சம்.

தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை ரட்சிக்க வந்த தலைவர்கள், தமிழின தலைவர்கள் என ஒருவரையும் களத்தில் காணவில்லை. 10 நாட்கள் ஆகியும் அவர்கள் காணாமல் போனவர்களின் பட்டியலிலேயே இருக்கிறார்கள். இன்னும் எப்பொழுதுதான் வரப் போகிறார்கள்?

அன்பால் நீளும் நேசக் கரங்கள் மட்டும் இல்லையென்றால் பல மக்கள் பட்டினியால் வாடி இறந்திருக்கக் கூடும். இல்லையென்றால் பெருமளவில் வழிப்பறி, கொள்ளை அதிகமாகி கொள்ளைகள் நடைபெற்று இருக்கும். இன்று சென்னை, கடலூரில் வசதியாக இருக்கும் மக்களுக்கு ஓரளவு சட்டம், ஒழுங்கு பாதுகாப்பு உள்ளது என்றால் தன்னார்வலர்களே காரணம்.

கடலூரில் இணையம்.

அரசு தன் ஆட்சியின் அனைத்து வேலைகளையும் தன்னார்வலர்களை விட்டு செய்ய வைக்கலாம். ஆனால் அது கட்சிகளுக்கு பெரும் அச்சுறுத்தல். எங்களுக்கு அரசியல் வேண்டாம். ஆனால், மக்களுக்கு உதவி வேண்டும். அந்த உதவி முழுமையாகச் சென்று சேர வேண்டும். என்ன செய்ய திட்டம் உங்களுக்கு?

ஃபவர்புல் மீடியா என்பது பவர்லெஸ் ஆகிக் கொண்டு இருக்கிறதோ என்ற சந்தேகமும் எழுகிறது. இனி சமூக வலைத்தளம்தான் மக்களின் மீடியா. இனி இந்த மீடியாக்கள் மூலம் மீடியா பவர் ஒழியும். ஆனால், அதில் நல்லதும் கெட்டதும் சேர்ந்தே இருக்கும். மீடியாக்கள் இந்த சமயத்தில் விழிக்காவிட்டால் யாரும் உங்களை நம்ப மாட்டார்கள். நீங்கள் சினிமா செய்திகள், நடிகர் சங்கத் தேர்தல் மட்டுமே கவர் செய்ய வேண்டி வரும். போனால் போகட்டும் என்று நினைத்தால் நீங்கள் கடையை மூடிக்கொண்டு போகும் காலம் வந்துவிடும்.

அத்தனையும் மாற்றி எழுத வற்புறுத்துகிறார்கள். ஆனால் நாங்கள் கேட்பதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான். நிவாரண நிதி, கார்ப்பரேட் அளித்த நிதி, மத்திய அரசு நிதி, கட்சி நிதி, கப்பலில் தேங்கி நிற்கும் பொருட்கள் எல்லாவற்றையும் தேர்தலுக்கு வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

முதலில் சமுதாயக்கூடத்தில் இருக்கும் பொருட்களை நசுக்கப்பட்ட சமூகத்துக்கு உடனே கொடுங்கள். எங்களுக்கும் வேலை இருக்கிறது. எங்களை உங்கள் வேலைகளை செய்ய வற்புறுத்த வேண்டாம். மக்களை காப்பாற்றி ஓட்டுகளை சேகரிக்கவாவது களத்தில் இறங்குங்கள். பசியை நீங்கள் போக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை. நாங்கள் பசியை போக்க தயார். அதற்கு வழிவிடுங்கள் போதும்.

- நிவாரண உதவிகளைத் திரட்டி, அதை உரியர்வர்களுக்குப் போய்ச்சேர போராடும் நபர்கள் ஒருவர், கிர்த்திகா தரண்

http://m.tamil.thehindu.com/opinion/blogs/கடலூரில்-தன்னார்வலர்களை-தாக்கும்-பேரிடர்கள்-ஒரு-கதறல்-கடிதம்/article7980559.ece

நன்றி  தி ஹிந்து. 

பொன்னியின் செல்வி

பொன்னியின் செல்வி (நன்றி அகல் மின்னிதழ்)

இவள் ஜீவ நதியா இல்லை, இவள் பாதிக்கும் மேற்பட்ட தமிழகத்தின் ஜீவன். இவள் பொன் கொடுக்கும் பொன்னி. பொன்னெழுத்துகளால் வடிக்கப்பட்டு இருக்கிறாள் பல கவிஞர்களால், இலக்கிய கர்த்தாக்களால்.

நான் பிறக்கும் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான்கு பேருக்கு காவிரியை ஒட்டி பயணம் செய்ய ஆர்வம் உண்டாகிறது. அதுவும் சிலப்பதிகாரத்தில் கோவலன், கண்ணகி நடந்த பாதையில்.

சிலப்பதிகாரம் சோழ நிலங்களை பாடிய அழகில், காவிரியையும், இயற்கை அற்புதங்களையும் கம்பருடன் அந்த இடங்களை தரிசிக்க வேண்டும் என்று ஆவல் வருவது இயல்பு. ‘மிளிர் கல்’ என்னும் நாவல் - அதில் கூட கண்ணகி சென்ற பாதையில் செல்ல ஆசைப்படும் ஒருவரை பற்றிய கதை. கம்ப இராமாயண காட்சிகளை கண் முன் தரிசிக்க தோன்றும் அளவுக்கு கம்பர் ஆழமாக வேரோடி போயிருக்கிறார் இலக்கிய மனங்களில்.

நான் பிறந்தது காவிரியின் கிளை நதிகளில் ஒன்றான நாட்டாறு பாயும் கிராமங்களில் ஒன்று. கிராமத்தில் ஆரம்ப காலத்தில் வாய்க்கால்களில் டிபன் பாக்ஸ் போட்டு விளையாடுவதில் இருந்து, ஆற்றில் பாயும் புது வெள்ளத்தை ஓடிப்போய் பார்ப்பது, வெயில் காலங்களில் மணலின் மடியில் விளையாடுவது என்று காவிரியின் நீர் மற்றும் மணலின் மடியில்தான் சிறு பிராய காலங்கள் கழிந்தது.

‘நடந்தாய் வாழி காவிரி’ (தி.ஜா, சிட்டி) என்னும் புத்தகத்தை ரத்னவேல் அப்பா அனுப்பி ‘உனக்கு பிடிக்கும்’ அவசியம் படி என்று கூறினார். என்னமோ அதில் மனம் ஆரம்பத்தில் லயிக்கவில்லை. ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் என் காவிரியும், தி.ஜா அவர்களின் காவிரியும் இணைந்தது. பிறகு மனதோடு எழுத்துகள் ஓட ஆரம்பித்தன.

இந்த புத்தகம் செல்லுமிடங்கள் பாதிக்கு மேல் நான் பார்த்தவை, பரிச்சயமானவை. சிலது மட்டும் வாசிப்பில் உணர்ந்தவை. சமீபத்தில் கூர்க் சென்றேன். அது   காவிரியின் பிறந்த மடி. அவள் நீர் தொட்டு விசேஷமாய் செல்லும் இடங்கள். காவிரிக்கு பெய்யும் மாமழைதான் நான் தங்கி இருந்த 140  வருட பிரிட்டிஷ் பங்களாவின் காபி தோட்டத்திலும் பெய்தது. கூர்க்கின் மண் தொட்ட சொட்டுகள்தான் நதியாய் பிரவாகிக்கிறது. போகும் இடங்களில் எல்லாம் காவிரி. ‘டுபாறே யானை முகாம்’ பாருங்கள் என்றார்கள். காட்டுக்குள் இருக்கும் என்றுப் போனேன். காவிரியின்  கட்டுக்குள் இருந்தது அந்த காடு. யானைகள் காவிரியில் குளித்துக் கொண்டு இருந்தன. முகாமுக்கு படகின் இக்கரையில் இருந்து அக்கரைக்கு செல்ல வேண்டும். வேகமாக படகில் செல்லும் பொழுது நீரை கையில் அளந்தேன். இக்காவிரிதானே என்னை வளர்த்தது என்று மனம் சிலிர்த்து அடங்கியது.

நூல் ஆசிரியர் சரியான காலத்தில் தலைக்காவிரி முதல் கூர்க்கின் பல இடங்களுக்கு நதியுடன் சென்று இருக்கிறார். இந்த இடங்கள் நாற்பது வருடங்களுக்கு முன் காடாக இருந்திருக்கக் வேண்டும்..

சிதாப்பூர் என்ற இடத்தின் மேல் செல்கிறோம். அங்கும் ஓடுகிறாள். அங்கு ஆசிரியர் பாம்புகளை, புலிகளை தேடியதும் அப்பொழுதே. அவைகள் இல்லை என்று கேள்விப்பட்டது பற்றி குறிப்பிடுகிறார் ஆனால் அவர் குறிப்பட்ட மூங்கில் புதர்கள் பல அழிந்து போனதால்தான் காட்டு மிருகங்கள் காபி தோட்டங்களுக்குள் புக ஆரம்பித்தன என்று விடுதியில் ஒருவர் கூறியது நினைவுக்கு வந்தது. அடுத்து நிசர்கதாமா என்ற இடம். காவிரி மிக சிறிதாய் வளைந்து, நெளிந்து பாறைகளுக்கு நடுவில் ஓடுகிறாள். இத்தனை சிறியவளா அததனை வேலைகளை செய்வது என்று ஆச்சர்யமூட்டுகிறாள்.

கூர்க் புடவைக்கட்டுக்கு கூட கதை இருக்கிறதாம். அந்த சமூகத்தினரின் திருமணம் பற்றிக் கூறும் பொழுது, அவர்கள் விருந்துக்கு அழைத்து இருக்கிறார்கள் இவர்கள் சைவர்கள். அவர்கள் புலால் பழக்கம். விருந்தின் பொழுது நட்புகள் இன்னும் இறுக்கமாகும். ‘சில பழக்க வழக்கங்கள் இடைஞ்சல்கள்தான்’ என்று சைவ பழக்கத்தை குறிப்பிடுகிறார். அந்த காலத்தில் கூட சைவத்தை பெருமை கொள்ள ஏதுமில்லை என்பதற்கான வரிகளில், அவரின் உயரம் மனதில் மேலும் அதிகரித்தது.

இந்த முறை எனக்கு பல இடங்களில் காவிரிக் கரை ஓரமாகவே பயணம். தற்செயலான நிகழ்வு எனினும் அதனால் ஏற்பட்ட ஒரு கிலேசம் அல்லது நெகிழ்வு அல்லது ஆர்வம், உற்சாகம் ஏதோ ஒரு உணர்வு ஆட்கொண்டு விட்டது. ஒரு வெறியோடு கண்களில் காவிரியை விழுங்கினேன். அத்தனைக் கஷ்டபட்டு காவிரி பயணம் மேற்கொண்டவர்களை நினைத்துப் பார்த்து எனக்கு கிடைத்த அதிர்ஷ்டத்தை வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

அடுத்து காவிரி பிருந்தாவன் கார்டனின் விளக்குகளுக்கு மத்தியில் நடனம் ஆடிவிட்டு நீர்த்தேக்கத்தில் உறைகிறாள். அப்பொழுது ஆசிரியர் பெங்களூரில் இருந்து மிக கஷ்டப்பட்டு சிவ சமுத்திரம் சென்று இருக்கிறார். ககன சுக்கி, பார் சுக்கி நீர் வீழ்ச்சி பார்க்க போகும் பயணம் கொஞ்சம் கரடு முரடாகவே இருந்து இருக்கிறது. அந்த பரிசலில் நான் சென்றப் பொழுது தி.ஜா போனது தெரியாமல் இருந்தது.  இன்னும் ரசித்து இருக்கலாம். அடுத்து ஹோய்சால வடிவத்தில் கட்டப்பட்ட சோமநாத கோவில், அடுத்து ஸ்ரீரங்கப்பட்டினம். சிதாப்பூர் வழியாக தலைக்காவிரி, அங்கு அகஸ்திய மாமுனிவரின் கோயிலுக்கு சென்று இருக்கிறார். அவர் சென்ற  காவிரி கரை ஓரங்களின் பல்வேறு பகுதிகளில் அகஸ்தியர் கோவில்கள் காட்சி தருகின்றன. காவிரியோடு தமிழும் ஊடே சேர்ந்து பயணிக்கிறது.  

அவரின் புத்தகத்தில் கண்ட காவிரியை பற்றி நாம் எழுத வேண்டும் என்றால் அதைப் போல மூன்றுப் பங்கு எழுத வேண்டும். அத்தனை நேர்த்தியான நடை. தேவையான விஷயங்களை மட்டும் சொல்லிவிட்டு மிச்ச விஷயங்களை மெலிதாகதொட்டுவிட்டு செல்கிறார். அதற்கு முன் காவிரிக்கரையில் உள்ள கோவில்களை பற்றி ஒரு புத்தகம், அதுவும் உதவி இருக்கிறது. அவர்கள் பார்த்த காவிரியோடு ஆசிரியர் தான் பார்த்த காவிரியை ஒப்பிடுகிறார். நான் பார்த்த காவிரியை என்னால் இயன்ற அளவு ஒப்பிடுகிறேன். ஆக மனம் என்பது ஒப்பீடுகளின் உருவமாக இருக்கிறது.

ககன சுக்கி, பார் சுக்கி நீர் வீழ்சிகளை பார்த்து விட்டு, அதைத் தாண்டி அர்காவதியை கடந்து காவிரி காட்டுக்குள் ஒரு இடத்தில் நதி ‘ஹன்னிரேடு சக்கர’ என்று பன்னிரண்டு முறை சுழலுமாம். எப்பேர்ப்பட்ட பொருளும் இந்த சுழலுக்குள் மாட்டிக்கொண்டால் தப்பிக்க முடியாதாம். இந்த சுழலை ஒரு முறையேனும் பார்த்து விட வேண்டும் என்ற ஆவல் தோன்றியது.

மனதில் நெடு நாள் ஆசை என ஒன்று உண்டு. காவிரி எந்த இடத்தில் நான் கண்ட, குளித்த ஆறாக மாறுவாள் என்று. கூர்க், மைசூர் போன்ற பெரும்பான்மையான பகுதிகளில் காவிரி, கற்கள் மேல் தான் பயணம் செய்வாள். கல்லும் முள்ளும் உள்ள பாதை திருச்சி அருகில் பட்டுப்பாய் போட்டது போல வெள்ளி ஜரிகை மணலாக இருக்கும். ஒகேனக்கல் தாண்டி காவிரி ஆறாக மாறுவாள் என்று நினைத்துக் கொண்டுருந்தேன். ஒரு முறை பவானியை தாண்டும் பொழுது அங்கும் காவிரி கற்களின் மேல்தான் பயணம் செய்தாள். இதைப்பற்றி பயணத்தில் சொல்லிக் கொண்டே வந்தேன் ஆனால் வீட்டில் இதெல்லாம் மேட்டரா? இதையெல்லாம் ஆராய்ச்சி செய்கிறாளே என்ற பார்வை பார்த்தவுடன் மனசுக்குள் அந்த விஷயத்தை புதைத்துவிட்டேன். ஆசிரியர் அந்த இடத்தையும் சுட்டிக் காட்டுகிறார். ஈரோடு அருகில்தான் காவிரி மணல் பாதையில் ஓடுகிறாளாம். அங்கு அதிகளவில் கூழாங்கற்கள் கிடைக்கும் என்று அதனையும் எடுக்க ஆசைப்பட்டு பார்த்து, பார்த்து அள்ளி கனம் தாங்காமல் அங்கேயே கொட்டிவிட்டு வந்திருக்கிறார். எனக்கு பூம்புகாரில் என்னுடைய சங்கு பொறுக்கும் காலம் நினைவு வந்தது. இதை படித்துவிட்டு உடனே ஈரோடு பக்கம் போய் ‘அந்தக் காவிரியை பார்க்க வேண்டும்’ என்ற ஆவலை தடுக்க முடியவில்லை. அந்தக் கூழாங்கற்களில் ஆசிரியரின் ரேகை பதிந்த கற்களும் இருக்கலாம். அந்த கற்களை பொக்கிஷமாக பத்திரப்படுத்த வேண்டுமென மனம் ஆசைப்பட்டது.

நொய்யல், சிறுவாணி, அமராவதி, பவானி போன்ற ஆறுகள் கொங்கு பிரதேசத்தை சேர்ந்தவை. அவற்றுக்கும் தஞ்சை பகுதிக்கும் உள்ள சம்பந்தம் பற்றி தெரியவில்லை. கொங்கும், தஞ்சையும் கொண்டான் கொடுத்தான் உறவு என்று ஆசிரியர் சொல்லுகிறார். மேற்கு தொடர்ச்சி மலையில் உருவாகி கொங்கு பிரதேசத்தை வளமையாக்கும் அத்தனை ஓடைகளும், நதிகளும் காவிரியை நோக்கியே வருகின்றன. குடகும், மைசூரும் அவளின் பிறந்த பூமி மட்டுமே ஆனால் அவள் பங்கை எடுத்துக்கொண்டே அனுப்புகின்றனர். சேர நாடும், கொங்கு நாடும் சற்று மாறுதலாய் அவளுக்கு ஊட்டம் கொடுத்து சோழ நாட்டுக்கு அன்பாக அனுப்பி வைக்கின்றனர்.  காவிரியின் படத்தை இத்தனை நாள் கவனிக்காமல் போய் விட்டோம் என்று தோன்றி திரும்ப நதிகளை உற்று காண தூண்டியது.

சாயக் கழிவு பிரச்னை காவிரிக்கும் உண்டு என்று புரிந்தது. காவிரி நீர் குடித்து வளர்ந்தவன்(ள்) என்று சொல்லாத அறிமுகம் குறைவு ஆனால் அவளைப் பற்றி அதிகம் அறியாமல் இருக்கிறோம் என்று ஆசிரியர் தலையில் தட்டுகிறார். சேர நாடு அளிக்கும் நீரை சுமந்தபடி அகன்ற காவிரியாய் உருமாறுகிறாள். கொல்லி மலை போன்ற எத்தனையோ மலைகளில் உருவாகும் ஓடைகளும் காவிரியை நோக்கியே செல்கின்றன. அவளோ சோழபட்டிணமான பூம்புகாரை நோக்கி செல்கிறாள். ஆராய்ச்சியில் நாலாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கடற்கரை பட்டினத்தில் தமிழர்கள் வசித்து இருக்கிறார்கள். காவிரிக் கதையும், பூம்புகார் கதையும் அத்தனை தொன்மையோடு இருக்கிறது. இந்திர விழா காட்சிகளை கற்பனை செய்தபடி காவிரிப்பட்டினத்தை காண சென்றால் ஏமாற்றம் மட்டுமே மிஞ்சும். ‘எப்படி இருந்த நான் இப்படி ஆயிட்டேன்’ என்றே பல இடங்கள் கடல் கொண்டு சென்றுவிட்டது. ஆசிரியர் கால் பதித்த பூம்புகார் கடற்கரையின் மணல் தடம் இன்று கடலுக்குள் இருக்கும் என்றே நினைக்கிறேன். மேலும் மேலும் கடல் நம் அருகில் நெருங்கி வந்தபடியே இருக்கிறது.

அதுபோல கர்நாடகத்தில், காவிரியின் கரையோரமாக சென்றால் மேகதாட்டிலில் இருந்து ஹோகனேக்கலுக்கு முப்பது மைலில் சென்றுவிடலாம் ஆனால் காரில் நூற்று இருபது மைல் சுற்றிப் போக வேண்டும் என சுவாரசியங்களை போகும் போக்கில் தூவிக்கொண்டே ஆசிரியர் செல்கிறார். அணைக்கட்டு விவரங்கள், அதன் மூலம் பாசனம் செய்யும் பகுதிகள் போன்ற விவரங்களையும் தெரிவிக்க தவறவில்லை. கிட்டத்தட்ட காவிரியின் வரலாற்றை 1971 ல் மீட்டு எழுதியதுப் போல இருக்கும்.

அடுத்து நான் படித்த இடமும் காவிரிக்கரைதான். ஸ்ரீரங்கத்தில் குளித்து இருக்கிறேன். அப்பாவுடன் அகன்ற காவிரி பாலத்தில் நடந்த ஞாயிற்றுகிழமை பேச்சுகள் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாதவை. ‘க்வாலிடி டைம்’ எனப்படும் தனிமை நேரத்தை எப்படி உபயோகிக்க வேண்டும் என்று காவிரிக் கரையில்தான் அப்பா எனக்குசொல்லிக்கொடுத்தார். ஆண், பெண் கவர்ச்சியில் இருந்து அல்ஜிப்ரா வரை அனைத்தும் அந்த காவிரிக் காற்றின் ஊடே பேசி இருக்கிறோம்.

திருப்பாராய்த்துறையையும் விடவில்லை ஆசிரியர். அங்கே NSS கேம்ப் நடத்தி கிட்டத்தட்ட இருபது நாட்கள் அந்த அகன்ற காவிரியில் ஒரு ஓரமாக செல்லும் தெள்ளிய சூரியன் மின்னும் பாதரச நீரில் குளித்துவிட்டு மணல் புதைய புதைய நடந்து இக்கரைக்கு வரும்பொழுதே உடை காயும் அதிசயத்தில் நான் வாழ்ந்து இருக்கிறேன். ஹையோ... இப்படியா ஒரு புஸ்தகம் நம் வாழ்க்கை நினைவுகளை அணு அணுவாய் புரட்டிப் போடும்? ஆம் புரட்டிப் போட்டதே நிஜம். காவிரியின் ஒவ்வொரு இடமும் நினைவிடுக்கில் இருந்து அருவியாக கொட்டி ஆறாக பாய்ந்து ஓடையாக தழுவி மனதில் சாரலை வீசிக்கொண்டே இருக்கிறது.

அகன்ற காவிரியின் அகலத்தை அத்தனை எளிதாய் பார்வையில் கடந்து விட முடியாது. நீர் பாயும் பொழுது அக்கரை என்னும் எல்லையே இல்லாமல் பாய்வது போல தோற்றம் தரும். ஸ்ரீரங்கத்தில் கொள்ளிடமாக பிரியும் வரை காவிரி ஒரு தனி அழகு. கொள்ளிடம் வடிகாலாக இருப்பினும் அதன் பயன்களையும் ஆசிரியர் குறிப்பிட தவறவில்லை. கண்ணகி, கோவலன் இருவரும் திருச்சி வரை வந்து இருக்கின்றனர்.

உறையூர், சோழர்களின் தலைநகர் என்னும் அடையாளமே இல்லாமல் நிற்பதையும், ஒரு காலத்தில் கரூர் சேர மன்னர்களின் தலைநகர் என்பது கரூரில் யாருக்குமே தெரியாமல் போனதையும் காவிரிப்பூம்பட்டினம் கடலோடு சென்றதையும்... காலம் எதையும் மாற்றும் காட்சிகளை கண் முன்னே கொண்டு வருகிறார்.

காவிரி வழியாக கல்லணை வரை சென்று இருக்கிறார்கள். கல்லணை நினைவுகள் எனக்கும் உண்டு. வெறும் களிமண்ணால் கட்டப்பட்ட கல்லணை ஆங்கிலேயர்களுக்கு எப்போதும் வியப்புக்குரியதே. அன்றைய சோழ சாம்ராஜ்யத்தில் கல்லணையை காண்பதற்காக மட்டும் வெளிநாட்டுப் பயணிகள் வருகை புரிந்து வியந்திருக்கிறார்களாம்.

 கணவர் வழியில் முப்பாட்டானார்களில் ஒருவர் சித்தராகி ஜீவ சமாதி அடைந்துவிட்டார் என்று கேள்வி. அவரின் சமாதிக்கு ஒரு முறை குடும்பத்துடன் சென்று இருக்கிறோம். அப்பொழுது ஏதோ விஷ ஜுரம் வந்து கொத்து கொத்தாக மக்கள் மடிந்து இருக்கின்றனர். இந்த சுவாமிகள் ஏதோ மருந்து கொடுத்தும், ஊரை சுற்றி மருந்துக் கலந்த விபூதியை தெளித்து மக்களை காப்பாற்றியதில் அவர் ஊருக்கே சாமியாகி விட்டார். அவரின் சிஷ்யர்கள் தொடர்ந்து வந்து அங்கேயே சமாதி ஒன்றை கட்டியுள்ளார்கள். இதுபோன்ற சித்தர் கதைகள் எக்கச்சக்கமாக காவிரிக் கரை முழுக்க உள்ளது. இதையும் ஆசிரியர் விடவில்லை. எத்தனை தொன்மையாக காவிரிக்கரைப் பகுதிகள் இருகின்றன, எத்தனை எத்தனை கோவில்கள், தல வரலாறுகள், கதைகள் என்று அனைத்தையும் தன்னுடைய வசீகரிக்கும் எழுத்து நடையில் லேசாக கரையை தொடும் நதி போல நளினமாக குறிப்பிடுகிறார்.

அர்க்காவதியில் இருந்து அமராவதி வரை வந்து சேரும் ஆறுகள் ஒரு பக்கம் என்றால் குடமுருட்டி, கொள்ளிடம், வீர சோழனாறு போன்ற கிளை ஆறுகள் அடுத்த பக்கம். ஒவ்வொரு கரையுமே பெருங்கதைகளை தன்னகத்தே கொண்டு இருக்கிறது. அவற்றை ஒரு பயணத்திலோ, ஒரு புத்தகத்திலோ அடக்க முடியவில்லை என்பதை ‘நான் ஹிப்பியாகவோ, பண்டாரமாகவோ இல்லையே’ என்று சொல்லுகிறார்.

திருவையாறு தியாகராஜர் இசை மனச் செவியில் ஒலிக்க தொடங்கியது. பாட்டி, தாத்தா கை பிடித்து ஆற்றங்கரையோரம் அழைத்து செல்ல ஒரு பந்தலுக்குள் பலர் படுத்து இருந்தனர். அங்கயே படுத்துக் கொள்ள சொன்னார் தாத்தா. சவுக்கு கம்புகள் இருபக்கமும் கட்டப்பட்டு இருந்தன. காலையில் எழுப்பி காவிரியில் குளிக்க சொன்னார். பெண்கள் படித்துறை என்று நினைவு, லேசான குளிர். அங்கே குளித்துவிட்டு படுத்த இடத்துக்கு கொஞ்சம் தள்ளி உட்கார்ந்தால் எல்லாரும் சேர்ந்து ஒரே குரலில் பாட... அதுதான் தியாகய்யர் உற்சவம் என்று தெரிந்துக்கொண்டேன். சிறு வயதிலேயே அந்த இசை மெய் சிலிர்க்க வைத்து இன்னும் இடுக்குகளில் இசை துணுக்குகள் ஒட்டிக்கொண்டு மீட்கும் போதெல்லாம் இசைக்கின்றன.

அவர் சொன்ன கும்பகோண வீதிகளில் நடந்து இருக்கிறேன். அய்யம்பேட்டை தெருவில் நடமாடி இருக்கிறேன். சுந்தரபெருமாள் பாலத்தை நானும் தாண்டி இருக்கிறேன். அங்கு இருக்கும் நல்லூர் என் கணவரின் மூதாதையர் ஊர். அங்கு உள்ள சிவன் கோவிலில் லிங்கம் சுயம்பு. ஐந்து நிறத்தில் இரண்டரை நாழிகைக்கு ஒரு முறை வர்ணத்தை மாற்றிக்கொள்ளும் இயல்புடையது. இதுபோன்ற எண்ணற்ற மர்ம கதைகளை, மகத்துவங்களை, சித்தர் கதைகளை சுமந்துக் கொண்டே திரிகிறாள் காவிரி. பாபநாசம், சுவாமி மலை, கும்பகோணம், திருபுவனம், ஆடுதுறை, மல்லியம், கொரநாடு வரை வந்து மயிலாடுதுறையில் உள்ள லாக்கடம் என்னும் இடத்தில் மிக முக்கியமாக கருதப்படுகிறாள். ஐப்பசி மாதத்தில் மயிலாடுதுறையே விழாக்கோலம் பூண்டிருக்கும். ஒவ்வொரு கோயிலிலும் விசேஷங்கள், தேர்கள் என கண்கள் சுழலும் இடங்கள் அனைத்திலும் விழாக்கள்.

துலாக்கட்டம் என்று பெயரே மருவி லாக்கடம் என நிலைத்து விட்டது. கடமுழுக்கு கூட்டத்தை பற்றியும் ஆசிரியர் அழகுற பிரஸ்தாபித்திருக்கிறார். நான் சிறு வயதில் நதியா தோடு, டிஸ்கோ ரப்பர் பேண்டுகள் வாங்கிய விழா. கங்கை காவிரியில் ஐக்கியமாவதாக ஐதீகம். எனவே கூட்டம் அள்ளும். மாசி மக கூட்டத்தை இங்குள்ள காவிரியிலும் காணலாம்.

மயிலாடுதுறையில் வள்ளலார் கோவில் இருக்கும் பூம்புகார் பாதையின் ஊடேதான் சிலப்பதிகாரம் பயணப்படுகிறது. வரலாற்று சிறப்பு மிக்க பாதை என்பதையே நாங்கள் மறந்து விட்டோம். அதனையும் நூல் மீட்டிருக்கிறது. உவகை கொள்ளும் கரிப்பாய் பூம்புகார் கடற்கரை நினைவுகள் வேறு. பவுர்ணமி அன்று அமைதியாக பார்த்த இடத்தில இந்திர விழாவையும், மாதவியின் யாழையும் மனதோடு இசைத்து பார்த்து லயித்தபடி இருக்கிறேன்.

அடுத்து எங்களூர் வாஞ்சியாறு எங்களுக்கு வடிகால் என்னும் திட்டமிட்ட வடிவமைப்பு அதே சமயம் வேறு பகுதியில் உள்ள வயல்களுக்கு அது வாய்க்கால். தற்போது தூர் வாரும் பணி என்று திட்டமிடாது செய்வதாக கேள்வி.

ஒரு புத்தகம் எந்தளவுக்கு ஒருவரை பாதிக்கிறது என்பது வாசகனாக மாறும் பொழுது மட்டும் உணர முடியும். இந்த புத்தகம் அதற்கும் மேல். காவிரி பற்றி யார் எத்தனை எழுதினாலும் தீராது.
நன்றி http://www.pratilipi.com/read?id=4998994631589888&page=16

அது தீரா நதி.. உணர்வுப்பூர்வமாக 

வாத்து ராஜா

வாத்து ராஜா.

ஒரு புஸ்தகத்தை எளிதாக நான் படித்து எடைப் போட முடியும் என்ற எண்ணத்தை  ஒரு எளிய கதையால் பொடி பொடியாக ஆக்க முடியும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை.

சிறுவர்களை சிறுவர்களின் மனதோடு மட்டுமே அணுக முடியும் என்று விஷ்ணுபுரம் சரவணன் அழுத்தி சொல்லி இருக்கிறார். ஆனால் மிக மிக எளிமையாக.கதை என்று பெரிதாக இல்லை, அழுத்தமான எழுத்து இல்லை. மிக எளிமை..எல்லாமே எளிமை. அத்தனை எளிமையில்தான் குழந்தைகளை கவர் முடியும் என்று சொல்லி இருக்கிறார்.

ஒரு ராஜா தன் முட்டாள்தனத்தால் வாத்து ராஜா என்று ரகசியமாக அழைக்கப்படுகிறார். அதை காவலன் வாத்து ராஜா வருகிறார் பராக், பராக் என்று டங் ஸ்லிப் ஆகி உளறிவிடுகிறான். அதுவும் அந்த காட்சிக்கு ஒஜு சிரித்த சிரிப்பு..அதை திருப்பி படிக்க சொல்லி கேட்டுவிட்டு உடனே இதை அங்கிள் (விழியன்) எழுதினாரா என்று கேட்டான். இல்லடா இது வேற அங்கிள் என்று வாய்ஸ் நோட் அனுப்ப சொன்னேன். முகத்தில் நல்லக் கதை கேட்ட மகிழ்ச்சி தெரிந்தது.

அந்த சிறுமி வாத்தை காப்பாற்ற போராடும் பொழுது ஒரு எளிய யோசனை செய்து காப்பாற்றுவது குழந்தைகளுக்கு பொருத்தமாக இருக்கிறது. இப்படி கதை முழுக்க அவர்களாகவே யோசித்து இருக்கிறார். எந்த பேண்டசியும் இல்லாமல் கவர்ந்து இருக்கிறார்.

குழந்தைகள் மேல் மிகுந்த ஆழமான நேசம் இருந்தால் மட்டுமே அவர்கள் மனதுடன் அந்த உலகில் இறங்கி சஞ்சரிக்க முடியும். அத்தனை உயரங்களையும், வளர்ச்சியையும் நிறுத்தி விட்டு ஒரு ரிவர்ஸ் கியரில் அந்த வயதுக்கு செல்வது பேசும் அளவுக்கு எளிதான விஷயமில்லை. 

இது போன்ற எளிய படைப்புகளின் மூலமே குழந்தைகளை கொஞ்சமாவது தமிழ் புத்தகங்களின் பக்கமும், தமிழ் கதைகள் மீது ஆர்வமும் கொண்டு வர முடியும். மிக்க நன்றி மிக அழகான சிறுவர் படைப்புக்கு..இன்னும் நிறைய புத்தகங்கள் எதிர்பார்க்கிறோம்.